บทที่ 124 วางใจเถอะ ผมจัดการเองได้

"ผมเองก็ไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่อง ดังนั้นครั้งก่อนผมจึงแค่แจ้งเตือนคุณ ไม่ได้คิดจะลงมือกับคุณแต่อย่างใด! แต่แล้วคุณกลับไม่ไขว่คว้าโอกาสที่ผมให้คุณ แต่ครั้งนี้คุณกลับพาคนมาหาเรื่องคนของผมถึงเมืองเจียงเฉิน เหล่าชวี่ ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป คุณจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?" ลุงชางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

ชวี่เทียนกัดฟันแน่นไม่รู้ควรจะพูดยังไง

เรื่องนี้ถือว่าเขามีส่วนผิดจริง

แต่ในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดดังขึ้นจากด้านข้างอย่างกะทันหัน

"ในเมื่อไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน งั้นก็ไม่ต้องเอาหน้ามันก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"แกพูดอะไรนะ?" ลุงชางหันกลับไปมองด้วยความโกรธ

แต่ทันทีที่เขาหันกลับไป กลับมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาคว้าคอของเขาไว้อย่างกะทันหัน

ลุงชางรู้สึกหายใจลำบาก มือที่บีบอยู่ตรงคอของเขาเริ่มทำงานแล้ว ร่างกายของเขาถูกยกขึ้นอย่างกะทันหัน…

ร่างกายของลุงชางถูกยกสูงขึ้นจากพื้นทั้งตัว ยิ่งไปกว่านั้น…มือข้างนั้นเป็นของหลินหยาง

ผู้คนที่อยู่โดยรอบมองตาค้าง ไม่อยากเชื่อกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าของตัวเอง

หลินหยางมีแรงเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นสามารถยกคนตัวอ้วนขึ้นด้วยมือเดียว?

ร้ายกาจชะมัด!

ไม่รู้ว่ามือที่กำลังบีบคอของลุงชางมีแรงมากแค่ไหน รอบคอของลุงชางถึงกับยุบลงไป สีหน้าขาดอากาศจนกลายเป็นสีแดง ราวกับถ้าหลินหยางออกแรงอีกนิดสามารถหักคอเขาตายทั้งเป็น

"ลุงชาง!"

ลูกน้องของเขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปทันที

ส่วนทางด้านของชวี่เทียนรีบพาคนเข้าไปขวาง

"ทุกคนอยากขยับ! ไม่อย่างนั้นได้เห็นเลือดแน่ อย่าหาว่าฉันไร้น้ำใจ!" ต้าเปียวพุ่งออกมาข้างหน้าพร้อมกับตะโกนด้วยสีหน้าที่ดุร้าย

คนของลุงชางตกใจจนยืนอยู่กับที่ทันที

"ลุงเจียน!" ซือถูจิ้งพูดเสียงเบา

"ครับ คุณชาย!" ลุงเจียนตอบรับ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา หลังจากนั้นพุ่งตัวออกไปหาหลินหยางพร้อมกับซัดฝ่ามือตรงไปที่หัวของหลินหยางโดยตรง

แต่ทันทีที่ฝ่ามือเพิ่งเข้าใกล้ แขนของหลินหยางเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน เขาเหวี่ยงลุงชางมารับการโจมตีแทน

ลุงเจียนรู้สึกอึ้งเล็กน้อย รีบดึงมือกลับ แต่ปรากฏว่าไม่ทันแล้ว

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือซัดใส่แผ่นหลังของลุงชางโดยตรง

"อ้า!"

ลุงชางส่งเสียงกรีดร้อง ร่างกายรู้สึกเจ็บปวดจนสั่นไปทั้งตัว

โชคดีที่เขามีไขมันเยอะ ไม่อย่างนั้นเกรงว่าฝ่ามือนี้คงจะซัดกระดูกของเขาหักแน่นอน

"ลุงเจียยน นี่คุณกำลังทำอะไร?" ซือถูจิ้งตะคอกด้วยความโกรธ

ลมหายใจของลุงเจียนหยุดนิ่ง เขาคิดจะโจมตีอีกครั้ง แต่พบว่าหลินหยางใช้โอกาสที่เขากำลังชะงักยกเท้าขึ้นถีบออกมาแล้ว

ลูกถีบของหลินหยางเป็นเพียงการถีบธรรมดา แต่มันแฝงไปด้วยความดุดันและรวดเร็ว ทำให้อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว

ปัง!

ลุงเจียนยกสองมือขึ้นมาตั้งรับ ทันทีที่แขนของเขาสัมผัสโดนเท้าของหลินหยาง มีพลังงานที่น่ากลัวสายหนึ่งไหลเวียนเข้ามา มือทั้งสองข้างของเขาโดนสะเทือนจนชาไปหมด

หลังจากนั้น หลินหยางกลับโยนร่างของลุงชางใส่เขา

แย่แล้ว!

ลุงเจียนรู้สึกตกใจ คิดจะหลบแต่กลับไม่ทัน

ปัง!

คนทั้งสองพุ่งชนเข้าใส่กัน

หลังจากที่ลุงเจียนดันร่างของลุงชางออกไปทางด้านข้าง เท้าของหลินหยางได้เหยียบลงมาตรงหน้าอกของเขาอย่างแรงแล้ว พละกำลังมหาศาลราวกับต้องการเหยียบกระดูกซี่โครงของลุงเจียนให้แตกละเอียด

ลุงเจียนแพ้แล้ว!

ทุกคนรู้สึกตกตะลึง

ทางด้านของชวี่เทียนดูตกใจมาก

คนที่ฝึกฝนทักษะการต่อสู้มาหลายสิบปี กลับโดนหลินหยางจัดการอย่างง่ายดายแบบนี้?

เป็นไปได้ยังไง?

ชวี่เทียนไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อกี้หลินหยางไม่ได้ใช้กระบวนท่าการต่อสู้อะไรเลย มันเป็นเพียงการถีบปกติ

แต่เพียงแค่นี้ก็สามารถเอาชนะลุงเจียน?

หรือว่าลุงเจียนคนนี้เก่งเฉพาะภายนอก?

ชวี่เทียนครุ่นคิด

ลุงเจียนและลุงชางโดนสยบแล้ว

ลูกน้องของลุงชางที่อยู่ด้านนอกได้รับข่าวรีบพุ่งตรงเข้ามาทันที เพียงแค่พริบตาเดียวภายในห้องรับแขกของตระกูลลั่วอัดแน่นไปด้วยผู้คน

คนของชวี่เทียนรีบเดินเข้ามาล้อมรอบปกป้องชวี่เทียนและหลินหยาง แต่เฉพาะจำนวนคนทางฝั่งของชวี่เทียนก็มีน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

"คุณหลิน คนของผมอย่างน้อยก็ต้องรอครึ่งวันถึงจะมาสนับสนุนได้" ชวี่เทียนพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

"รอคนของคุณมาถึง คนของพวกเขาก็มาถึงแล้ว มันจะมีประโยชน์อะไร?"

"เรื่องนี้…"

"สถานการณ์มันไม่ได้แย่อย่างที่คุณคิด ไม่ต้องกังวล" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"หลินหยางมีแผนรับมือ?"

"ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น และผมมาที่นี่ก็ไม่เคยคิดจะเล่นตุกติกหรือวางแผนอะไร"

หลินหยางพูด หลังจากนั้นเดินตรงเข้าไปหาซือถูจิ้ง