บทที่ 1274 หวังว่าคุณจะไม่เสียใจทีหลัง (๑)

"ร่างของอาวุโสมีร่องรอยของการใช้ยาจริง แต่วิธีการที่ผู้อาวุโสใช้นั้นผิด ดังนั้นทุกครั้งที่ใช้ยารักษาร่างกายจะทำให้ฤทธิ์ของยาหลงเหลืออยู่ในร่างกาย เมื่อเวลาผ่านไป ฤทธิ์ยาเหล่านี้จะสะสมและเป็นพิษอันตรายต่อร่างกาย ร่างกายของคุณแก่ลงก็เพราะเหตุนี้ ผมว่าปีนี้คุณน่าจะเจ็ดสิบหกแล้วใช่ไหม? อันที่จริงคุณอยู่ได้ถึงร้อยปีไม่ใช่ปัญหา เพราะวิธีการปรับร่างกายของคุณผิด ร่างกายของคุณในตอนนี้ไม่ต่างจากผู้มีอายุหนึ่งร้อยปี! หลังจากหนึ่งปี คุณจะตาย!" หลินหยางส่ายหน้าและพูด

"ไอสารเลว! !"

กู่ฉินหนี่โกรธจัด ยกฝ่ามือขึ้นทันที และกระแทกไปทางหลินหยาง

ปัก

ฝ่ามือระเบิดออก

มันคือพลังเหมือนสายรุ้งที่ทะลุดวงอาทิตย์! แต่ทันใดนั้นหินข้างๆ หลินหยางก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

โจมตีอากาศ

กู่ฉินหนี่ตั้งใจโจมตีอากาศ

ฝ่ามือที่น่าสะพรึงกลัวแทงทะลุท้องฟ้า ทำลายเมฆและหมอก จนกระทั่งท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว!

หากไปโดนใครเข้า เกรงว่าเขาต้องฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามกู่ฉินหนี่ไม่กล้าฆ่าหลินหยาง

เพราะยังไม่ได้ลูกกลอนอีกาทองคำมา เธอจะกล้าฆ่าเขาได้ยังไง?

"เจ้าหนู ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย! รีบมอบลูกกลอนอีกาทองคำมา แล้วคุณจะได้ลงเขาไปอย่างเป็นๆ ไม่งั้นที่นี่ก็จะเป็นหลุมฝังศพของคุณ!" กู่ฉินหนี่กัดฟัน ตะโกนอย่างดุเดือด

"อาวุโส ไม่มีลูกกลอนอีกาทองคำแล้ว"

"คุณพูดอะไร?"

"ตอนที่ผมมา ผมก็กินลูกกลอนอีกาทองคำไปแล้ว" หลินหยางพูดหน้าตาเฉย

"อะไรนะ?"

กู่ฉินหนี่เบิกตากว้าง ความโกรธไม่รู้จบท่วมใบหน้าเก่าของเธอ

"ไอบ้า ไอสารเลว! คุณกล้ามาหลอกฉัน! ฉันจะทำให้คุณตายไม่มีที่ฝัง! ฉันจะให้ฉีกอาจารย์และเพื่อนของคุณเป็นชิ้นๆ ฉันจะฉีกเนื้อคุณเป็นชิ้นๆ!"

กู่ฉินหนี่ทนไม่ไหว ตะโกนออกมา ตะโกนใส่หลินหยางอย่างบ้าคลั่งโดยตรง

ครั้งนี้เธอจะไม่เมตตาอีกต่อไป

เธอจะเผาผู้ชายคนนี้ให้เป็นเถ้าถ่าน

แต่เมื่อเธอเข้าใกล้หลินหยาง จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากออกมา

"อาวุโส แม้ว่าผมจะไม่มีลูกกลอนอีกาทองคำ แต่ผมมีของที่ดีกว่าลูกกลอนอีกาทองคำ!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น กู่ฉินหนี่ก็หยุดฝีเท้าลง

"คุณพูดอะไร? คุณมียาที่ดีกว่าลูกกลอนอีกาทองคำหรอ?" เธอถาม

"ใช่!"

"คือยากอะไร?"

"มันอยู่ในมือของผม" หลินหยางหยิบยาเม็ดใสเหมือนไข่มุกกลางคืนจากกระเป๋าของเขา

"นี่อะไร มันมีประสิทธิภาพดีกว่าลูกกลอนอีกาทองคำงั้นหรอ?" กู่ฉินหนี่ถามด้วยความตกใจ

"ใช่ ดีกว่า มันดีกว่าลูกกลอนอีกาทองคำพันเท่า หมื่นเท่า!" หลินหยางพูดอย่างสงบ: "ยาเปล่งประกาย!"

"ยาเปล่งประกาย?" กู่ฉินหนี่พึมพำ

"ใช่ ...หมายถึงทำให้ใบหน้าเปล่งประกาย! อาวุโส เหตุผลที่คุณต้องการลูกกลอนอีกานั้นเพราะต้องการใช้มันเพื่อฟื้นฟูความอ่อนเยาว์ของคุณ ฟื้นฟูรูปลักษณ์ที่สวยงามก่อนหน้านี้ของคุณ ทำให้ความชราหายไป ใช่ไหม? ถ้าคุณมีเป้าหมายอย่างนั้น ยาเปล่งประกายเม็ดนี้ดีกว่าลูกกลอนอีกาทองคำหลายเท่า!" หลินหยางดวงตาเปล่งประกายและพูดอย่างจริงจัง

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น แววตาแก่ๆ ของกู่ฉินหนี่ก็เปล่งประกายขึ้นมา

หลินหยางเดาเป้าหมายที่เธอต้องการลูกกลอนอีกาทองคำออก ก็แค่เพื่อฟื้นฟูความอ่อนเยาว์กลับมาเท่านั้น

เธอรอคนรักของเธอบนภูเขานี้มาหลายสิบปีแล้ว ฟันของเธอหลุดออกมา ผิวหนังของเธอมีรอยย่น และเธอก็กลายเป็นหญิงชราที่อายุยังน้อย

เธอจะทำอย่างไร?

ดังนั้นเธอจึงต้องการฟื้นคืนความอ่อนเยาว์ของเธอ

โชคดีที่เมื่อคนรักของเขากลับมา สิ่งที่เขาเห็นยังคงเป็นผู้หญิงที่สวยและกระตือรือร้น ไม่ใช่หญิงชราที่น่าขนลุก

ต้องบอกว่ากู่ฉินหนี่สมกับเป็นเธอเพราะหลงไหลในความรัก

แต่เป็นไปไม่ได้ที่หลินหยางจะมียาชนิดนี้ มันขัดต่อหลักธรรมชาติเกินไป แต่ยาในมือของเขาก็มีผลเหล่านี้ อย่างงน้อยก็สามารถโน้มน้าวให้กู่ฉินหนี่เชื่อได้

และแล้วกู่ฉินหนี่ก็ตะโกนออกมา: "เร็ว! รีบเอามันให้ฉัน! เอามาให้ฉัน!"

ขณะที่พูดเธอก็เอื้อมมือไปหยิบยาเม็ด

หลินหยางชักมือเก็บเข้าไป กู่ฉินหนี่คว้าอากาศ

"คุณทำอะไร?' เธอโมโห

"อาวุโสต้องการยา ผมต้องการคน มอบคนมาและผมจะมอบยาให้คุณ!"

"ถ้าคุณเอายาปลอมมาหลอกฉันจะทำยังไง? ฉันจะรู้ได้ไงว่าคุณไม่หลอกฉัน? คุณต้องให้ยากับฉันก่อน!" กู่ฉินหนี่กระแทกเสียง

"ถ้าอาวุโสไม่สบายใจ งั้นก็กินยานี้เข้าไป มีประสิทธิ์ผลหรือไม่ คุณน่าจะรู้เอง" หลินหยางพูดและดีดนิ้ว