บทที่ 1283 ราชาหลินจือโลหิต

"โอ้ะ ใช่แล้ว!" เหมือนเธอนึกอะไรขึ้นได้ หันหน้ามาหาหลินหยางอีกครั้ง

"ฉันจะจำเรื่องของวันนี้เอาไว้ แล้วฉันจะชดใช้ให้!"

"โอเค ผมจะรอคุณ!" หลินหยางพยักหน้า

มุมปากของหญิงสาวยกขึ้น เธอรีบเดินออกไป

หลินหยางจ้องมองร่างของเธออย่างเงียบๆ เมื่อร่างของเธอหายไปจากประตู เขาก็ได้สติกลับคืนมา

นับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีเอกลักษณ์

หวังว่าเธอจะมีอนาคนที่ดี

ตื้อตื้อ

โทรศัพท์ดังขึ้น

หลินหยางรีบหยิบขึ้นมาดู

เสว่เซียวเป็นคนโทรเข้ามา

รับสาย

"หมอเทวดาหลิน!"

"คุณเสว่เซียว เป็นยังไงบ้าง?"

"ตกลงแล้ว!" เสว่เซียวพูดขึ้น: "แต่เบื้องบนต้องการให้คุณมาเดี๋ยวนี้ คนของลัทธิโลหิตมารของพวกเราขับรถไปที่หน้าประตูหยางหัวแล้ว คุณออกมาได้เลยตอนนี้ ขึ้นรถและมาที่ลัทธิโลหิตมารของพวกเรา!"

"เร็วอย่างนี้เลยหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกๆ

"คุณมีโอกาสแค่ครั้งเดียวนะ!" เสว่เซียวพูดและตัดสายไป

คนลัทธิโลหิตมารมาเร็วกว่าที่หลินหยางคิดเอาไว้

เกรงว่าจะมีคำอธิบายอย่างเดียวที่อธิบายทั้งหมดได้

ในเจียงเฉินมีคนลัทธิโลหิตมารคอยสอดส่อง

หลินหยางขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาตึงเครียด

ไม่คิดว่าการที่คุ้มกันอย่างหนาแน่นทั้งกลางวันและกลางคืนแต่ยังมีคนแทรกแซงเข้ามาได้

ดูเหมือนว่าเขาต้องหาเวลาจัดการชำระล้างเจียงเฉินเสียหน่อยแล้ว

ขึ้นรถแล้วขับตรงไปที่สนามบิน

หลังจากเข้าสนามบินแล้วก็ขึ้นเครื่องบินส่วนตัว

นี่คือเครื่องบินที่จ้างโดยลัทธิโลหิตมาร

แต่สิ่งที่ทำให้หลินหยางแปลกใจคือ ไม่ได้มีเขาบนเครื่องบินคนเดียว!

ผู้ชายผมบลอนด์ที่มีตาสีฟ้านั่งอยู่ที่ด้านหน้าและอ่านหนังสือพิมพ์ เขาสวมแว่นตาขอบทองและดูอ่อนโยนมาก แต่รัศมีของเขามืดมนมาก ให้ความรู้สึกที่ไม่เป็นมิตร หลินหยางมองออก เห็นว่าชุดและท่าทางที่อ่อนโยนของชายคนนั้นพยายามซ่อนรัศมีของเขาเอาไว้

มีผู้หญิงที่มีเสน่ห์นอนเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ รูปร่างของเธอมีเสน่ห์มาก แต่งหน้าอย่างละเอียดอ่อน ยกมือถือขึ้นเล่น เธอเหลือบมองดูปีกเครื่องบินและมองขึ้นและลงด้วยความสนใจทันที

อีกด้านเป็นชายในชุดสูท เขาแต่งตัวอย่างเป็นทางการเขาดูมีอายุราวๆ 30 ปี เมื่อเขาเห็นหลินหยางขึ้นเครื่องบิน เขาก็วางไวน์แดงในมือลงทันที แล้วลุกขึ้นมามาหลินหยาง

"คุณคือหมอเทวดาหลินใช่ไหม? ยินดีที่ได้พบๆ!" ผู้ชายยื่นมือออกมาอย่างมีชีวิตชีวา

หลินหยางยิ้มกลับ กวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างลับๆ

"สวัสดี! คุณคือ..."

"ผมคือคงซื่อเทียน! ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรง" ชายในชุดสูดพูดด้วยรอยยิ้ม

"หืม?" หลินหยางพูดด้วยความตกใจ

หลินหยางค่อนข้างอารมณ์ดี พูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณคง สวัสดี!"

"หมอเทวดาหลินเกรงใจเกินไปแล้ว! ว่ากันว่าลัทธิโลหิตมาหาคุณเพราะหลินจือโลหิตใช่ไหม?" คงซื่อเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

"หรือว่าพวกคุณคือ?" หลินหยาง

"แน่นอน พวกเราได้รับการแนะนำจากผู้คนลัทธิโลหิตต่างๆ! ผมได้รับการแนะนำจากบุคคลในลัทธิโลหิตมาร" คงซื่อเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

"แค่เห็นหลินจือโลหิตนั้น ต้องใช้คนจำนวนมากเลยหรอ?" หลินหยางแปลกใจ

"เหอะ ไม่รู้เรื่องจริงๆ!"

โจเอลที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดภาษาอังกฤษออกมา