ตอนที่ 1297
บทที่ 1298 มีทางออกเสมอ
October 21, 2026
"เจ้าลัทธิ ทำไมต้องพูดอะไรกับเขาด้วย? รีบเด็ดหัวเขาเถอะ!" หัวหน้าอาวุโสพูดออกมา
"ผมชอบคนเก่ง ผมทนไม่ได้ที่จะฆ่าเขา แต่เด็กนี่เย่อหยิ่ง ผมหมดหนทางจริงๆ" เจ้าลัทธิโลหิตถอนหายใจ ราวกับว่าหมดหนทาง เดินเข้าไป
ดวงตาของหลินหยางจ้อง เขาหยิบเข็มเงิน เปิดใช้ร่างกายดวงดาวโดยกำเนิดและตงหวงหวนหยูเตรียมเพื่อจะต่อสู้
และคนทั้งเจ็ดก็ไม่เกรงกลัวเช่นกัน คนที่นำหน้าสุดตะโกนออกมา: "ตัดหัวเจ้าลัทธิโลหิตมารและนำราชาหลินจือโลหิตไป!"
"รับทราบ!"
เมื่อพูดเสร็จทั้งเจ็ดคนก็พุ่งเข้าไป
ในความคิดของพวกเขา การฆ่าหลินหยางเป็นเรื่องที่ง่ายมาก เจ้าลัทธิโลหิตมารนั้นเป็นปัญหามากที่สุด
แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาประเมินความแข็งแกร่งของเจ้าลัทธิโลหิตมารต่ำไป
"ระเบิดโลหิต!"
เจ้าลัทธิโลหิตมารตะโกนออกมา
ปัง!
ร่างกายของเขาระเบิดหมอกเลือดออกมา และคนทั้งเจ็ดคนนั้นก็ถอยออกไป
มือข้างหนึ่งของคนในนั้นโดนเลือด ราวกับว่าเขาถูกหมอกเลือดฉีกออกเป็นชิ้นๆ ซึ่งน่าตกใจมาก
"ไอพวกกลุ่มสุนัท กล้ามาสร้างเรื่องต่อหน้าผมหรอ?"
"เจ้าลัทธิโลหิตมารกระทแกเสียง เมื่อเขาหันหลังกลับ มันก็กลายเป็นกระแสเลือดที่น่าสะพรึงกลัวที่พุ่งเข้าหาคนทั้งเจ็ด
"ระวัง!"
ชายที่แก่ที่สุดตะโกน
ทั้งเจ็ดคนปรากฎตัวทันที ปล่อยรัศมีของคลื่นลูกใหญ่ราวกับคลื่นที่โหมกระหน่ำและโจมตีเจ้าลัทธิโลหิตมาร
"สวรรค์สีเลือด!"
เจ้าลัทธิตะโกนอีกครั้งและปล่อยการโจมตีออกมา
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันไปมา ไม่มีใครได้เปรียบใคร
แต่ใครๆ ก็มองออกว่าทั้งเจ็ดคนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลัทธิโลหิตมาร
"ไป!"
ฉินไท่จื่อได้สติและตะโกนทันที เขาพาหนานฉินและหยวนเฉินวิ่งหนีออกไป
หลินหยางไม่ลังเลและพุ่งเข้าไปที่ด้านนอกกลุ่มคน
ในเวลานี้เปิดโอกาสที่ดีที่สุดในเขาหนีไปจากที่นี่
ได้ราชาหลินจือโลหิตมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องเล่นกับพวกเขาอีกต่อไป
"ไม่ดีแล้ว! เจ้าลัทธิ พวกเขาจะหนีแล้ว!"
"รีบขวางพวกเขาไว้!"
"อย่าคิดจะได้หนี!"
ยอดฝีมือลัทธิโลหิตมารพุ่งเข้าไป
ดวงตาเจ้าลัทธิโลหิตมารเยือกเย็น จับจ้องร่างของหลินหยาง
"คิดจะหนีหรอ? ทิ้งชีวิตและราชาหลินจือโลหิตเอาไว้!"
เจ้าลัทธิโลหิตมารตะโกน ร่างของเขาทิ้งร่างเงาและพุ่งเข้าหาหลินหยางอย่างรวดเร็วและน่าตกใจ
หลินหยางตบกลับทันทีด้วยหลังมือ
เจ้าลัทธิไม่รีบร้อน กดนิ้วลง
คลิก!
ช่วงเวลาที่นิ้วแตะฝ่ามือของหลินหยาง แขาซ้ายของหลินหยางก็ระเบิดออก เนื้อและกระดูกทั้งหมดถูกเขย่าเป็นละอองเลือด
"อึก..."
ความเจ็บปวดรุนแรงเกือบทำให้หลินหยางเป็นลม
นี่คือความแข็งแกร่งของเจ้าลัทธิโลหิตมารหรอ?
เขาแข็งแกร่งแค่ไหน?
หลินหยางไม่เคยคิดเลยว่าเขาไม่สามารถแม้แต่จะจับนิ้วของเจ้าลัทธิโลหิตมารได้!
น่ากลัวจริงๆ!
หลินหยางขนหัวลุก เบิกตากว้าง
ในเวลานี้ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าอะไรเรียกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า!
"ตาย!"
เจ้าลัทธิโลหิตมารไม่เกรงใจและโจมตีทันที!
เขารีบยกมืออีกข้างหนึ่งและโจมตีไปทางหลินหยางจากระยะไกล!
ในชั่วพริบตาหลินหยางสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่พัดเข้าหาร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว!
เขามองลงไปและพบว่ามันเป็นเลือด!
มันเป็นเหมือนมือใหญ่ที่ไร้รูปร่าง จับมาที่ตัวของตัวเองและมือนั้นมาจากร่างของเจ้าลัทธิโลหิตมารที่เข้ามาบดขยี้ร่างของหลินหยาง
หลินหยางกัดฟัน ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ หลินหยางดีดนิ้ว
พัฟ!
เข็มเงินเจาะเข้าไปที่รักแร้ของเจ้าลัทธิโลหิตมาร
มือนั้นหยุดนิ่งทันที
ในเวลาเดียวกัน ยอดฝีมือทั้งเจ็ดคนนั้นก็พุ่งเข้าไปแล้ว
เจ้าลัทธิโลหิตมารหมดหนทาง หันหลังไปและตอบโต้
หลินหยางพยายามหลุดพ้นจากหมอกโลหิตนี้และหนีต่อ
แต่มีคนลัทธิโลหิตมารอยู่รอบๆ เป็นจำนวนมาก เขาคงไม่ได้หนีไปง่ายๆ
"หมอเทวดาหลิน คุณหนีไม่พ้นหรอก ยอมเสียเถอะ!" หัวหน้าอาวุโสและอาวุโสสามนำคนพุ่งเข้ามา แม้ว่าพวกเขาจะมีรอยฟกช้ำทั่วตัว แต่ด้วยคนจำนวนมากทำให้การเคลื่อนไหวของหลินหยางถูกปิดกั้นทันที
ดวงตาของเขาอาฆาต ไร้ปราณี เข็มเงินในมือของเขาสั่นไหว เขาโบกเข็มเงินในมืออย่างดุเดือด และหมัดของเขาทุบกระแทก ทุกคนที่โดนหมัดของหลินหยางถูกฉีกเป็นชิ้นๆ และตายทันที