บทที่ 1303 ตายทั้งเป็น

ชายคนนั้นพยายามอย่างสุดความสามารถ หายใจไม่ออก วิ่งเข้าหาผู้คนอย่างบ้าคลั่ง และวิ่งออกจากแดนต้องห้าม

ในสายตาของทุกคน การเลือกที่จะหนีในเวลานี้ถือเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด

เพราะถ้าไปก็ตาย ไม่ไปก็ตาย!

ดังนั้นจึงเลือกที่จะหนีดีกว่า

อย่างไรก็ตาม การหลบหนีภายใต้สายตาของเจ้าลัทธิโลหิตมาร...ไม่เหมือนความตายหรอ?

ตราบใดที่เจ้าลัทธิโลหิตมารตบแขนของเขาไปในอากาศ

ปัง!

ผู้คนที่อยู่ข้างหลังเขาถูกกดทับลงกับพื้นด้วยความกดอากาศ

เหลือเพียงชายที่กำลังจะหลบหนีเท่านั้นที่ยืนอยู่

ร่างกายของเขาถูกแช่แข็งในทันใด และร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีสีแดงเลือดที่น่าสะพรึงกลัวมากมาย ราวกับว่าถูกห่อด้วยผ้านวมสีแดงอ่อน ใต้ผ้าห่ม เขาค่อยๆ ลอยไปทางเจ้าลัทธิโลหิตมาร

"เจ้าลัทธิโลหิตมารไว้ชีวิตด้วย! เจ้าลัทธิไว้ชีวิตด้วย! !"

ชายคนนั้นตะโกนสุดเสียง ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

แต่...ก็ไม่มีประโยชน์!

"ซี่หยู คุณเองก็เป็นคนที่ผมบ่มเพาะมา แต่การกระทำในวันนี้ของคุณทำให้ผมผิดหวังจริงๆ!" เจ้าลัทธิพูดอย่างเย็นชา กำหมัดของเขาอย่างช้าๆ

บูม!

ขณะที่กำหมัดแน่น ออร่าที่เหมือนผ้านวมก็ค่อยๆ กระชับขึ้นและรัดที่คอของชายที่ชื่อซี่หยู

หลังจากที่ออร่าผ้านวมนั้นหายไป ซี่หยูก็หล่นลงบนพื้น ร่างกายบิดเบี้ยว หัวขาดและหมดลมหายใจ

ทุกคนกลัวจนไม่กล้าพูดอะไร

เจ้าลัทธิโลหิตมารมองไปที่ชายชราอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่มองชายชราสามวินาทีเท่านั้น

จู่ๆ...

พัฟ!

เจ้าลัทธิหายไปและปรากฎตัวต่อหน้าชายชรา จับตรงไปที่คอของเขาด้วยมือเดียว

คลิก!

ร่างที่ผอมแห้งของชายชราถูกมือของเจ้าลัทธิโลหิตมารยกขึ้นเหมือนสุนัข

ร่างของชายชราไม่มีแรง แขนขาของเขาทิ้งลงพื้น ดวงตาแก่ที่ขุ่นมัวของเขาเบิกกว้างด้วยสุดกำลังของเขา และเขาเหลือบมองที่เจ้าลัทธิ ริมฝีปากแห้งของเขาขยับเล็กน้อย แต่เขาก็พูดไม่ออก

เขาสูญเสียกำลังทั้งหมดของเขาแล้ว!

"เห็นไหม? ผมบอกแล้วว่าเขาก็เหมือนคนกำลังจะตาย! พวกคุณไม่เชื่อ เห็นแล้วหรือยัง?" เจ้าลัทธิตะโกน

"เจ้าลัทธิยอดเยี่ยม! !"

ทุกคนตะโกน

"โอเค กุญแจอยู่ไหน? รีบเอามาเปิดออก!" เจ้าลัทธิตะโกนอย่างเยือกเย็น

ชายชราคนนั้นยังคงทำเหมือนหูหนวก

เจ้าลัทธิโลหิตมารหรี่ตาลงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้บางอย่าง และเอื้อมมือไปตรวจสอบชีพจรของชายชราทันที

แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีความรู้เท่าหลินหยางในด้านทักษะทางการแพทย์ แต่เขาก็ยังรู้ชีพจรพื้นฐาน

หลังจากตรวจชีพจร เจ้าลัทธิโลหิตมารก็เข้าใจทันที ไม่ใช่ว่าชายชราไม่ยอมพูด แต่เพราะเขา...ตอนนี้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะพูด! !

เขาเหมือนคนใกล้ตายจริงๆ แล้ว!

"ไอสารเลว! !"

เจ้าลัทธิโลหิตมารโมโหมาก

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมชายชราถึงไม่ขังตัวเองไว้ในกรง แต่กลับนั่งเงียบๆ แทน!

จุดประสงค์ของชายชรานั้นง่ายมาก!

เพียงเพื่อทำให้คนเหล่านี้หวาดกลัว! ยื้อเวลาให้กับหลินหยาง!

ชายชราทำสำเร็จ!

คนลัทธิโลหิตมารกลัว!

อันที่จริงเจ้าลัทธิโลหิตมารเองก็กลัว ไม่งั้นเขาคงไม่ให้ซี่หยูเข้ามาทดสอบก่อน!

เจ้าลัทธิโลหิตมารเต็มไปด้วยความเกลียดชังและยกมือขึ้นทันที พยายามที่จะฉีกกระดูกของชายชราออก แต่เขาก็หยุดทันที

เขาเหลือบมองไปที่ด้านหลังของกรงเหล็ก มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น

ที่นั่นเป็นที่เดียวที่คนจะซ่อนอยู่ได้!

เจ้าลัทธิโลหิตมารเชื่อว่า หลินหยางซ่อนอยู่ด้านหลังนั้น

"หมอเทวดาหลิน! เหมือนว่าชายชราคนนี้จะดีกับคุณสินะ! เขายอมใช้ตัวเองเพื่อยื้อเวลาให้กับคุณ! ผมคิดว่าชายชราคนนี้ต้องสอนวิชาอะไรที่สามารถทำให้คุณหนีออกไปจากที่นี่ได้แน่ๆ ใช่ไหม?"

"ถ้าผมทายไม่ผิด"

"ขุดหลุมหรอ?"

"หรือฝึกวิชาอะไร?"

"หรืออย่างอื่น?"

"หืม...ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมคิดว่าชายชราคนนี้น่าจะมีบุญคุณกับคุณ ใช่ไหมหล่ะ?"