บทที่ 1324 ฉันเชื่อคุณ!

“นี่เป็นโทรศัพท์ของผม ผมก็คือประธานหลิน!” หลินหยางพูด

“คุณเลิกมาทำเป็นล้อเล่นสักทีได้ไหม! นี่มันเวลาไหนแล้ว! คุณบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ คุณขโมยโทรศัพท์ของประธานหลินมาใช่หรือเปล่า?” ซูเหยียนดูโกรธมาก

“ดูเหมือนผมพูดยังไงคุณก็ไม่เชื่อ” หลินหยางส่ายหัว “แต่ไม่สำคัญ ผมโอนเงินหนึ่งล้านให้คุณชายหนงแล้ว ผมคิดว่าอีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะปล่อยพวกเราออกไป ! เสี่ยวเหยียน ผมคิดว่าถ้าหากพวกเขาได้รับเงินหนึ่งล้าน คุณคงจะเชื่อผมแล้วมั้ง?”

“หนึ่งล้าน? คุณใช้โทรศัพท์โอนเงินให้พวกเขา?” ซูเหยียนขมวดคิ้ว

“แน่นอน”

“จริงเหรอ?”

ซูเหยียนกวาดสายตามองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เห็นท่าทางที่จริงจังของหลินหยาง ในใจของเธอก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นเช่นกัน

หรือว่า…ที่หลินหยางพูดมาเป็นเรื่องจริง?

แต่คนทั้งสองไม่เหมือนกันเลยสักนิด?

จะเป็นคนเดียวกันได้ยังไง?

อีกอย่าง ถ้าหากหลินหยางคือประทานหลิน ทำไมเขาถึงยอมมาเป็นลูกเขยที่น่าสงสารของตระกูลซู?

ในตอนนั้นเอง คนเฝ้าเดินกลับมา

“คุณ เมื่อกี้สามีของฉันโอนเงินให้คุณชายหนิงหนึ่งล้านจริงเหรอ?” ซูเหยียนรีบถาม

ทันทีที่สิ้นเสียง จางชิงหยู่และซูกวงรีบหันไปมองคนเฝ้าทันที

พวกเขาย่อมไม่เชื่อคำพูดของหลินหยาง แต่ท่าทางที่มั่นใจมากของหลินหยาง มันก็ทำให้พวกเขาเกิดความไม่แน่ใจเช่นกัน

ทว่า คนเฝ้าก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาผิดหวัง

ได้ยินเพียงเขาตอบปฏิเสธ “ไม่ คุณชายหนงไม่ได้รับเงินหนึ่งล้าน เขาโกหกพวกคุณ และโกหกพวกเราด้วย”

“ฉันรู้อยู่แล้ว!” ซูเหยียนขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบายอารมณ์อย่างมาก

สีหน้าของหลินหยางหวั่นไหวเล็กน้อย รู้สึกสงสัยเช่นกัน

บัญชีที่เขาใช้เป็นบัญชีของหยางหัว

หรือว่า…อีกฝ่ายไม่ดูเลยด้วยซ้ำ?

“ตามที่คุณชายหนงพูดมา เขาต้องการให้คุณไปหาเขาที่คลับเยว่หลานคืนนี้ ต้องการให้คุณไปขอโทษเขา คุณชายหนงก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลอะไร ถ้าหากคุณไป พ่อแม่และสามีของคุณก็จะไม่เป็นอะไร” คนคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

คำพูดประโยคนี้ทำให้สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปทันที

จางชิงหยู่และซูกวงเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายแล้ว

ดูเหมือนที่อีกฝ่ายจงใจทำกับพวกเขาแบบนี้ เป็นเพราะว่าชอบซูเหยียน…

“ไม่ได้ ลูกสาวของฉันไม่มีทางไปเด็ดขาด พวกคุณรู้หรือเปล่าว่าลูกสาวของฉันเป็นใคร? ลูกสาวของฉันคือว่าที่คู่หมั้นของประธานหลินแห่งหยางหัวกรุ๊ป! ถ้าประธานหลินรู้ว่าพวกคุณทำกับพวกเราแบบนี้ รับรองว่าพวกคุณจบไม่สวยแน่!” จางชิงหยู่พูดด้วยความโมโห

“ดูเหมือนพวกคุณจะไม่ยอมสินะ ได้ งั้นก็อยู่ในนี้ต่อไปนั่นแหละ ขังไว้สักปีครึ่งเป็นยังไง ดูซิว่าถึงตอนนั้นพวกคุณจะยอมหรือไม่ยอม”

“เดี๋ยวก่อน”

ซูเหยียนรีบพูด

“มีอะไร? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?” ฝีเท้าของของเขาหยุดชะงัก หันกลับมามองเธอ

ซูเหยียนเม้นริมฝีปาก พูดเสียงเบา “ฉันสามารถตามคุณไปหาคุณชายหนงที่คลับเยว่หลาน แต่…ฉันต้องการให้พวกคุณปล่อยพวกเราก่อน! ฉันอยากอาบน้ำและแต่งตัวแล้วค่อยไป…”

“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา” คนคนนั้นพยักหน้า

“ลูกแม่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ? เธอรู้หรือเปล่าว่าจะถูกไอ้คนชั่วคนนั้นย่ำยี” จางชิงหยู่เริ่มร้อนใจแล้ว

“แม่ มาถึงขนาดนี้พวกเราไม่มีทางอื่นให้เลือกอีกแล้ว พวกเราต้องออกไปก่อน หลังจากนั้นแม่โทรหาเสี่ยวเฉียน ดูว่าเธอมีวิธีอะไรหรือเปล่า ถ้าพวกเราอยู่แต่ที่นี่ ไม่มีใครสามารถรับประกันว่าพวกเราจะเจออะไรอีก” ซูเหยียนหันกลับมาพูดเสียงเบา เริ่มมีน้ำตาแห่งความขมขื่นไหลออกจากขอบตา

สองสามีภรรยาจางชิงหยู่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ร้องไห้ตาม

“พวกคุณต้องอยู่ในเมืองผู่เฉินเท่านั้น ก่อนที่จะจบเรื่อง พวกคุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จะมีคนเฝ้าจับตาพวกคุณตลอด และอย่าคิดหนีเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์จะร้ายแรงกว่านี้”

พูดจบ คนคนนั้นเปิดประตูปล่อยให้คนทั้งสี่ออกมา

ซูเหยียนเงียบไม่พูดอะไร

หลังออกจากห้องโถง เธอรีบลากคนทั้งสามเดินออกไปด้านนอก

“ฉันได้ยินมาว่าหยางหัวมีสาขาย่อยอยู่ในเมืองผู่เฉิน พวกคุณสามคนรีบไปที่นั่น ไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะเคยได้ยินข่าวของฉันกับประธานหลิน อย่างน้อยก็น่าจะช่วยอะไรพวกเราได้บ้าง พวกคุณรีบไปเดี๋ยวนี้” ซูเหยียนพูดเสียงเบา

“ลูกแม่ แล้วเธอล่ะ?”