บทที่ 1342 ผมให้ไปเยอะแล้ว

พวกเขาทั้งสูบบุหรี่ สักและถือเครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ น่ากลัวอย่างาก

ดวงตาของอ้ายหงเต็มไปด้วยความกลัว ตัวสั่น เธอสูญเสีย

เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้ เธอทำได้เพียงจ้องไปที่พี่หงด้วยเสียงที่สั่นเทา

"พี่หง ต้องทำยังไงคุณถึงจะปล่อยพวกเราไป?"

"เหอะ ง่ายมาก เจ้านี่ไม่ใช่อยากเป็นฮีโร่ช่วยคนอื่นหรอ? งั้นก็ดี คุณตบหน้าเขาให้ผมหน่อย จากนั้นก็ฉี่บนตัวเขา ผมจะปล่อยพวกคุณไป เป็นยังไง?" พี่หงพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่หง นี่..."

"อย่ามาอะไรมาก เร็ว!"

อ้ายหงกัดฟัน เธอยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเธอกระชับ

คำขอแบบนี้มันมากเกินไป! พี่หงอยากทำให้หลินหยางอับอาย

ถ้าเธอทำแบบนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์เดรัจฉาน

แต่ในที่สุดอ้ายหงก็...

พัฟ!

จู่ๆ หลินหยางก็เคลื่อนไหวไปตบหน้าพี่หงโดยตรง

แปะ!

เสียงฝ่ามือดังขึ้น

พี่หงกระเด็นสามร้อยหกสิบองศา จากนั้นก็หล่นลงบนพื้นอย่างรุนแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ฟันก็ร่วงออกจากปากของเขาหลายสิบซี่...

"พี่หง!"

"พี่ใหญ่!"

คนรอบๆ ตื่นตระหนก

"จัดการ! จัดการ!"

พี่หงเงยหน้าอย่างยากลำบากและตะโกนด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

แต่คนรอบๆ ยังไม่ทันได้ลงมือ หลินหยางก็ชิงลงมือก่อนแล้ว

เขาหยิบมีดผลไม้ขึ้นมาบนโต๊ะขึ้นมา ฟันที่มือและเท้าของเขาอย่างรุนแรง

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก...

ภายใต้แสงไฟกระพริบ มีมือและเท้าหล่นอยู่บนพื้นพร้อมเลือดสด

คนรอบๆ นอนลงบนพื้นและดิ้นทุรนทุราย

อ้ายหงอึ้ง

ฉากนี้เป็นเหมือนนรกบนดิน

หลินหยางถือมีดผลไม้เดินไปด้านหน้าสองสามก้าว เดินไปทางพี่หงที่กำลังอึ้งอยู่ ากนั้นจึงแทงมีดที่ต้นขาของเขา

"อ๊า! ! !"

พี่หงตะโกนด้วยความเจ็บปวด

หลินหยางเหยียดมือออกเพื่อรองรับศีรษะของเขาและพูดอย่างสงบ: "ตอนนี้ คุณอยากจะคุยกับผมหน่อยไหม?"

บ้าไปแล้ว

บ้าไปแล้วแน่ๆ!

อ้ายหงมองหลินหยางด้วยความอึ้ง สมองของเธอว่างเปล่า

สักพักเธอก็ได้สติกลับมาและตะโกน: "คุณเป็นคนโง่หรอ คุณรู้ไหมว่ากำลังทำอะไร? มาทำร้ายคนของแก๊งฉลามดำในพื้นที่ของพวกเขาหรอ? คุณจะประกาศสงครามกับแก๊งค์ฉลามดำหรือไง?"

"อ้ายหง! ผมจะจัดการเรื่องของแก๊งค์ฉลามดำให้คุณเอง! คุณไม่ต้องเป็นห่วง!" หลินหยางลุกขึ้นและพูดเบาๆ

"คุณจัดการหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?" อ้ายหงตะโกน

หลินหยางเงียบสักพัก จากนั้นจึงหยิบสร้อยข้อมือจากแขนของเขาและยื่นให้

"ผมเป็นเพื่อนของเฉินป๋อ! เขาไม่อยู่แล้ว นี่คือสมบัติของเขา เขาขอให้ผมมาหาคุณ! และช่วยคุณ!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ยื่นบัตรออกไป: "เงินในนี้พอสำหรับใช้กินใช้อยู่"

เมื่ออ้ายหงได้ยินก็ตัวสั่น มองไปที่สร้อยข้อมือด้วยความตกตะลึง จากนั้นก็รับมาด้วยตัวสั่นๆ

เธอจ้องมองสร้อยข้อมือเหมือนสติหลุดลอย

ราวกับว่าเข้าสู่ห้วงความคิด สักพักก็เงยหน้าขึ้นมา: "เขาตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"อาทิตย์ที่แล้ว"

"งั้นหรอ?" อ้ายหงตาแดง น้ำตาของเธอไหลลงบนพื้นไม่หยุด

"คุณเป็นอะไรกับเฉินป๋อ?" หลินหยางลังเลและอดไม่ได้ที่จะถาม

ชายชราถูกลัทธิโลหิตมารขังอยู่ในนั้นหลายสิบปี ตามเหตุผลแล้ว เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องภายนอกเลย ทำไมชายชราจึงรู้จักอ้ายหง?

"พูดตามตรงแล้วเขาเป็นพ่อเลี้ยงของแม่เลี้ยงฉัน นับว่าเป็นปู่ของฉัน"

"ปู่ของคุณหรอ?"

"ใช่ ตั้งแต่แม่เลี้ยงของฉันถูกเขารับไปเลี้ยง หลังจากนั้นเขาก็หายตัวไป แม่คิดถึงเขาตลอด บอกว่าปู่หน่ะเป็นคนเก่ง เขาต้องไปในพื้นที่ที่ห่างไกล อีกนานกว่าจะกลับมา บางทีวันหนึ่งเขาจะมาปรากฎตัวต่อหน้าฉัน เธอยังพูดอีกว่าตอนเด็กๆ เธอมักจะพูดกับปู่ว่าเมื่อเธอโตขึ้นเธอก็จะรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาเลี้ยง! ตั้งชื่อว่าอ้ายหง ถ้าวันไหนปู่มาหาฉัน เธอบอกว่าไม่ต้องแปลกใจ แต่ไม่คิดว่า...เขาจะไม่มาและให้คุณมาแทน!" อ้ายหงพูด

"ไม่คิดว่าพวกคุณมีความสัมพันธ์เช่นนี้กัน..."