บทที่ 1394 ผมใช้ได้แค่ครั้งเดียว

ผู้ลงทัณฑ์คนนั้นกัดฟันแน่น หยิบไปคำสั่งเหล็กที่หักขึ้นมา พุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยาง

เธอระเบิดพลังฟาดฟันคลื่นพลังที่เหมือนกับใบมีดถาโถมเข้าไปหาหลินหยาง

แต่ไม่ว่าพลังทำลายล้างของเธอจะน่ากลัวเพียงใด น่าตกใจเพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าด้านร่างเทพยุทธก็ไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง

หลินหยางมองข้ามการโจมตีของเธอ ยื่นมือออกไปคว้าคอของเธอโดยตรง

สีหน้าของผู้หญิงเปลี่ยนไปทันที รีบกระโดดถอยหลัง

แต่การเคลื่อนไหวของเธอช้ากว่าหลินหยาง หลังจากที่คว้าคอของเธอได้สำเร็จ หลินหยางยกเธอขึ้นด้วยมือเดียวแล้วกระแทกศีรษะของเธอใส่พื้นอย่างแรง

โครม!

พื้นดินสั่นสะเทือน

รอยแตกร้าวเต็มไปหมด

ศีรษะของผู้หญิงคนนั้นกระแทกใส่พื้นดินอย่างแรง

แรงกระแทกที่น่ากลัวทำให้เธอมึนไปหมด ตอนที่ตั้งสติได้ เธอพบว่าหลินหยางยกเธอขึ้นมาด้วยมือเดียว…

พละกำลังมหาศาลทำให้เธอไม่สามารถหายใจ ลำคอกำลังบิดเบี้ยวผิดรูป เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต

เธอรู้สึกว่ากำลังจะขาดใจตายแล้ว

“ศิษย์น้อง! !”

“ช่วยคน!”

“รีบใช้กระบวนท่านั้นเดี๋ยวนี้!”

ผู้ลงทัณฑ์ที่เหลืออีกสี่คนตะโกนพร้อมกัน

เห็นเพียงมีประกายแสงสีทองส่องสว่างขึ้นจากบนตัวของพวกเขา ไม่รู้ว่ามันคือวิชาอะไรกันแน่ ตอนที่เข้าใกล้หลินหยาง ร่างกายของผู้หญิงคนนั้นก็มีประกายแสงสีทองส่องสว่างด้วย

หลังจากถูกประกายสีทองปกคลุม ร่างกายของเธอแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า มือของหลินหยางที่กำลังบีบคอของเธอเริ่มสั่น

ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก มีความเยือกเย็นแลบผ่านในแววตา เธอยกแขนทั้งสองขึ้นกดลงบนไหล่ของหลินหยาง จากนั้นปลดปล่อยพลังปราณออกมาปกคลุมหลินหยาง เธอคิดจะล็อคตัวหลินหยาง!

“โอกาสดี!”

“ทักษะอรหันต์สวรรค์”

“เปิด!”

คนที่เหลืออีกสี่คนพุ่งเข้าไปพร้อมกับฝ่ามือ ซัดใส่ร่างกายของหลินหยางอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้น ทุกคนปลดปล่อยพลังปราณออกมา ไหลไปตามฝ่ามือเข้าสู่ร่างกายของหลินหยาง

หลินหยางโดนพลังปราณที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมโดยตรง เขาในตอนนี้เหมือนกับดักแด้ที่อยู่ในรังไหม

หัวหน้าผู้ลงทัณฑ์รีบใช้โซ่เหล็กก่อนหน้านี้พันธนาการรอบตัวของหลินหยางอีกครั้ง จากนั้นปักป้ายคำสั่งเหล็กลงพื้น ล็อคตัวของเขาเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

หลังจากทำเรื่องทั้งหมดเสร็จ เขากระโดดไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินหยาง ใช้สองฝ่ามือกดลงบนหน้าอกหลินหยาง คำรามเสียงเบา “หมอเทวดาหลิน ผมจะหลอมคุณให้ตายทั้งเป็น! ! เปิด!”

ฟู่!

มีพลังที่รุนแรงระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา หลั่งไหลเข้าไปในร่างกายหลินหยาง…

ฟู่!

พลังสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ราวกับเสาค้ำจุนระหว่างสวรรค์และพื้นดิน

ชาวเมืองเจียงเฉินเงยหน้าขึ้นมอง อุทานอย่างต่อเนื่อง

“นั่นมันอะไร?”

“พายุเหรอ?”

“จากทิศทางตรงนี้ ดูเหมือนจะอยู่แถวหลุมหลบภัยทางอากาศตรงชานเมือง!”

“รีบไปดูเร็ว”

“ดูอะไรของคุณ แถวนั้นถูกสั่งปิดแล้ว! ไม่ว่าใครก็เข้าไปไม่ได้”

“ทำไมถึงปิด?”

“ไม่รู้ รู้สึกจะเป็นการซ้อมรบ เห็นมีคนใส่เครื่องแบบเต็มไปหมด”

....

ชาวเมืองเจียงเฉินวิพากษ์วิจารณ์

มีนักข่าวมากมายกำลังเดินทางไปทางนั้น ต้องการค้นหาข่าวใหม่

ทว่าคนของหยางหัวที่เห็นภาพนี้ หัวใจของพวกเขากลับเต้นรัว

“เป็นพลังที่แข็งแกร่งมาก! หรือว่านี่ก็คือความสามารถของผู้ลงทัณฑ์?” ด้านนอกของถ้ำหลบภัยทางอากาศ หยุนซิงเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

“อยู่ต่อหน้าพลังสายนี้ พวกเราทุกคนดูเล็กไปเลย หมอเทวดาหลินสามารถรับมือไหวจริงเหรอ?” เฉาซงหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

หยุนซิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดเสียงเบา “อย่าไปคิดอะไรมากเลย การต่อสู้ระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผมและคุณควรเข้าไปยุ่ง พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ!”

“รถยนต์พร้อมแล้วเหรอ? คนล่ะ?”

“ทุกอย่างพร้อมแล้ว”

“ได้ พวกเรารีบไปกันเถอะ”

คนทั้งสองขึ้นรถเข้าเมืองเจียงเฉินโดยตรง

พลังสายนี้ทำให้ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้มากมายอกสั่นขวัญแขวน

พวกเขาสามารถสัมผัสได้ พลังสายนี้มาจากยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมาก!

คนที่สามารถปลดปล่อยพลังระดับนี้ ต้องแข็งแกร่งถึงระดับไหนกัน?

มีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้บางคนที่เกิดความอยากรู้อยากเห็น อดไม่ได้ที่จะเดินทางไปเห็นด้วยตาตนเอง

แต่มีเจิ้งหนานเทียนคอยคุมพื้นที่ ไม่ว่าใครก็เข้าไปด้านในไม่ได้

ส่วนด้านนอก คนของสำนักหงเหยียนโดนจัดการไปพอประมาณแล้ว

ทหารทั่วไปไม่สามารถทำอะไรคนพวกนี้ เจิ้งหนานเทียนจึงสั่งให้หน่วยรบพิเศษชั้นยอดมารับมือโดยตรง

แม้ว่าลูกศิษย์ของสำนักหงเหยียนจะเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจำนวนคนที่มากมายและเทคโนโลยีชั้นสูง สุดท้ายพวกเธอก็ต้องยอมศิโรราบแต่โดยดี

“ถ้ากลับไปให้หมด ทำการสอบสวนแล้วแจ้งครอบครัวของพวกเธอ! เรียกครอบครัวของพวกเธอมา! คนพวกนี้ฝึกศิลปะการต่อสู้จนบ้าไปหมดแล้วหรือยังไง?” เจิ้งหนานเทียนพูดด้วยความโมโห