บทที่ 1399 วัดฉางเซิง

"สถานที่นี้เรียกว่าวัดฉางเซิง! ไม่ใช่สถานที่ที่คนธรรมดาจะเข้ามาได้ ถ้าพวกคุณไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ก็อย่าถามทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่ มิฉะนั้นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อคุณ"

เสียงนี้ดึงดูดสายตาของทุกคน

ทุกคนหันไปมองและพบว่ามีหญิงชราในชุดขาวยืนอยู่ตรงทางเข้าบันได

"คุณย่าเวิน!"

หลิวหรูซื่อวิ่งเข้าไปด้านหน้าด้วยความดีใจ พยุงแขนของหญิงชราและพูดด้วยความตื่นเต้น: "ไม่เจอกันนานเลยคุณย่า ไม่คิดว่าคุณย่าจะปลอดภัยไม่เป็นอะไร หรูซือโล่งใจแล้ว!"

"เธอนี่พูดจาหวาดอย่างนี้! น่ารักจริงๆ!" หญิงชรายิ้มและพูด: "ทำไม ยายยังสบายดีใช่ไหม?"

"คุณย่า คุณยายสบายดี" หลิวหรูซือพูด

"งั้นก็ดี" หญิงชรามองไปทางรถพยาบาล จากนั้นก็มองหลิวหรูซือและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เด็กน้อย ถ้าไม่มีอะไรก็รีบพาคนเหล่านี้ออกไปเถอะ ถ้าคนเบื้องบนรู้เข้าและโมโหขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ"

เมื่อหลิวหรูซือได้ยินก็เหมือนนึกเรื่องที่น่ากลัวบางอย่างได้ เธอหน้าซีด

แต่เธอก็ไม่ถอยและตั้งจิตอย่างมั่นคง: "คุณย่าเวิน ฉันเข้าใจเรื่องเหล่านี้ แต่วันนี้มีเรื่องที่จำเป็น โปรดคุณย่าเวินให้ฉันเข้าวังบนเขาและพบผู้อาวุโสทุกคนด้วยเถอะ..."

"เด็กน้อย เธอน่าจะเข้าใจกฎดี ถ้าไม่ใช่คนของวัดฉางเซิงก็ไม่สามารถเหยียบขั้นบันไดเหล่านี้ได้ ไม่งั้นไม่ว่าเป็นใครก็จะถูกตัดขาทั้งสองข้าง ถ้าเธอพาคนเหล่านี้เข้าวัดจะเป็นการทำร้ายพวกเขาทันที!" คุณย่าเวินพูดอย่างเรียบเฉย

"หรูซือเข้าใจ อันที่จริงคนที่หรูซือพามานั้นไม่ใช่คนนอก แต่เป็นศิษย์ของวัด!" หลิวหรูซือรีบพูด

"ศิษย์ของวัดหรอ? ใคร?"

"หลินหยาง!"

"แม้ว่าในวัดจะมีศิษย์มากมาย แต่ฉันจำชื่อได้หมด ไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้มาก่อน" คุณย่าเวินขมวดคิ้ว

หลิวหรูซือลังเลและพูดด้วยเสียงต่ำ: "คุณย่าเวิน หลินหยางเขา...เป็นศิษย์กลุ่มที่โดนไล่ออกไป"

"อะไรนะ?"

สีหน้าของคุณย่าเวินเปลี่ยนไป: "ศิษย์กลุ่มนั้นจากเหตุการณ์พิษทั้งห้าหรอ?"

"คุณย่าเวิน ชื่อของหลินหยางอยู่ในกลุ่มนั้นเหมือนกัน แต่เขาถูกใส่ร้าย ประกาศที่ออกโดยอาจารย์ทั้งสองนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจน!" หลิวหรูซือพูด

"ถ้าอย่างงั้น ผู้คนมากมายในวัดยังคงเกลียดชังผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เธอรู้ไหม เรื่องนั้นมีผลกระทบอย่างมาก" คุณย่าเวินส่ายหน้า

หลิวหรูซือเม้มปาก ไม่รู้จะตอบยังไงดี

"เขาเป็นอะไร?" คุณย่าเวินทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากถาม

หลิวหรูซือรีบให้จี้เหวินนำหลินหยางลงมาจากรถ

คุณย่าเวินกวาดสายตามอง ใบหน้าของเธอซีดอย่างมากทันที

ตอนนี้ร่างของหลินหยางเกือบจะดำสนิท บนพื้นผิวสีดำนั้นเหมือนกับมีงูเคลื่อนไหวไปมา ดังนั้นจึงต้องระมัดระวังอย่างมาก

เขาหลับตาทั้งสองข้างลงด้วยความเจ็บปวดราวกับว่าจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

"พิษที่มีชีวิตงั้นหรอ?" คุณย่าเวินอุทานออกมา

"คุณย่าเวิน บนโลกนี้มีเพียงท่านอาวุโสของวัดฉางเซิงเท่านั้นที่สามารถช่วยหลินหยางได้ ได้โปรดให้ฉันพาเขาขึ้นไปเถอะ!" หลิวหรูซือร้องขออ้อนวอน ดวงตาของเธอแดง น้ำตาไหลอย่างชัดเจน

คุณย่าเวินถอนหายใจ: "เหมือนว่าคนนี้จะสำคัญกับเธอมากสินะ เอาเถอะ ขึ้นไปเถอะ แต่ฉันคิดว่าอาวุโสเหล่านั้นจะไม่มีทางลงมือช่วยอย่างแน่นอน ถ้าพวกเขาไม่ช่วยก็อย่าตื้อมากเกินไป ไม่งั้นคนที่จะลำบากก็คือตัวของเธอเอง"

"คุณย่า ฉันเข้าใจดี" หลิวหรูซือพูดเบาๆ

"ไปเถอะ" หญิงชราหลบทางให้

หลิวหรูซือแบกหลินหยางขึ้นหลังและเดินไปตามบันไดทันที

"คุณผู้หญิงหลิว ผมช่วยคุณ!"

จี้เหวินรีบเดินเข้ามาช่วย

แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ขั้นบันได

ปัง!

หญิงชราเตะใส่เอวของเขา

จี้เหวินกลิ้งลงไปบนพื้นหลายสิบรอบและหยุดลง ศีรษะเลือดออก

"ทนายจี้!"

ทุกคนรีบเข้ามาพยุง

และได้ยินหญิงชราตะโกน: "บอกแล้วไงว่าคนนอกห้ามเข้ามาในวัดฉางเซิง! พวกคุณหูหนวกหรอ? รีบไสหัวไป ไม่งั้นอย่ามาโทษฉัน!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไป