ตอนที่ 1440
บทที่ 1441 ผมขอสู้ตาย
October 21, 2026
หลินหยางเริ่มโต้ตอบกลับแล้ว
ร่างกายของเขาท่วมไปด้วยเลือด กัดฟันแน่นจนใบหน้าบิดเบี้ยว พุ่งไปทางไป๋ฮ่าวซินด้วยความเร็วที่ช้ากว่าอีกฝ่าย
ใช่แล้ว
ในสายตาของคนทั่วไป การเคลื่อนไหวของหลินหยางช้ากว่าไป๋ฮ่าวซิน
เพราะเหตุนี้ทุกคนจึงคิดว่าหลินหยางสู้อีกฝ่ายไม่ได้!
แต่เมื่อยิ่งเป็นแบบนี้ สถานการณ์ยิ่งทำให้ดูหดหู่ยิ่งกว่าเดิม!
และทำให้ผู้คนหวั่นไหวมากขึ้น!
“ไม่เจียมตัว!”
ไป๋ฮ่าวซินส่ายหัว ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูก ยกหมัดชกไปทางหลินหยางอีกครั้ง
การจู่โจมครั้งนี้ของไป๋ฮ่าวซินดุดันยิ่งกว่าเดิม มีทั้งหมดและกรงเล็บ!
เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว
ในฐานะที่เป็นตัวแทนลูกศิษย์ที่แข็งแกร่งของสำนักสวรรค์อินทนิล เขาควรจะเป็นฝ่ายที่กดดันหลินหยางให้อยู่หมัด! เอาชนะการต่อสู้ครั้งนี้อย่างสวยงาม!
เพราะเหตุนี้ ไป๋ฮ่าวซินจึงระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
ทุกกระบวนท่าอันตรายถึงชีวิต!
ผู้คนเห็นเพียงเขาอ้าแขนทั้งสองข้างออก ตรงหน้าของเขามีพายุหมัดและกรงเล็บปรากฏขึ้น!
ภาพเงาของหมัดและกรงเล็บวูบวาบอยู่ในพายุ ราวกับสามารถฉีกกระชากความว่างเปล่า
ส่วนหลินหยางก็ไม่ได้หยุด เขาพุ่งตรงเข้าไปในพายุหมัดและกรงเล็บ เริ่มออกกระบวนท่าเช่นกัน
“หา!”
มีลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์นิรันดรอุทานเสียงดัง
ชิวซ่านตกใจจนเกือบเป็นลม!
การโจมตีระดับนี้ จะรอดได้อย่างไร?
ทว่า…หลินหยางต้านทานเอาไว้ได้สำเร็จ!
แขนทั้งสองข้างของเขาฟาดเหวี่ยงปะทะกับหมัดและกรงเล็บของอีกฝ่าย
แต่การทำแบบนี้ส่งผลให้ร่างกายของเขามีบาดแผลเพิ่มขึ้นหลายแห่ง มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาตามบาดแผลมากขึ้น…
ทว่าหลินหยางไม่คิดจะยอมแพ้
เขาจู่โจมต่อ เขาเป็นฝ่ายที่รุกต่อ!
ไม่มีท่าทีของความหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว
ไป๋ฮ่าวซินอึ้ง ระเบิดพลังออกมามากกว่าเดิม
แต่ก็ยังไม่สามารถล้มหลินหยาง!
ผู้คนที่อยู่โดยรอบดูการต่อสู้จนน้ำตาไหล
ทุกคนรู้สึกหวั่นไหวต่อความกล้าของหลินหยาง…
“ศิษย์พี่หลินสู้เขา!”
“เอาชนะเขา!”
“แพ้ไม่ได้เด็ดขาด!”
เมื่อเวลาล่วงเลยไปทีละนิด เหล่าลูกศิษย์เริ่มไม่ต้องการให้หลินหยางยอมแพ้ แต่หันมาตะโกนให้กำลังใจหลินหยางแทน
ชั่วขณะ ทั่วทั้งตำหนักผู้กล้าเต็มไปด้วยเสียงตะโกน
สีหน้าของอาวุโสสามและเจิ้งถงหยวนดูน่าเกลียดมาก
ทว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น
การปะทะกันระหว่างหลินหยางและไป๋ฮ่าวซิน ดูผิวเผินเหมือนหลินหยางเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ แต่ความจริงไป๋ฮ่าวซินก็ไม่ได้ดีไปกว่าเท่าไหร่
เขาพบว่าการที่ตนเองสามารถจู่โจมโดนหลินหยาง นั่นเป็นเพราะหลินหยางเปิดช่องว่างแบบที่มันไม่ควรจะเป็น
ส่วนพลังหมัดของเขาก็ถูกชกออกไปสุดแรง แต่มันกลับไม่สามารถล้มหลินหยาง!
กลับกันหมัดของหลินหยางเริ่มดุดันยิ่งขึ้นกว่าเดิม
การปะทะกันครั้งนี้ ไป๋ฮ่าวซินไม่ได้เปรียบแม้แต่นิดเดียว
สิ้นสุดกระบวนท่า
ปังปังปัง
หลินหยางเซถอยหลังเหมือนสู้ไม่ได้
ส่วนไป๋ฮ่าวซินไม่ได้เซถอยหลัง แต่แขนทั้งสองข้างของเขาเริ่มชา มีความรู้สึกเหมือนนิ้วมือตนเองกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมขี้โรคคนนี้ถึงมีพลังมากขนาดนี้?
ไป๋ฮ่าวซินรู้สึกตกใจมาก ต้องกวาดสายตามองหลินหยางใหม่
“ฮ่าวซิน คุณกำลังทำอะไร? รีบเผด็จศึกเร็วเข้า!”
ทางด้านของเจิ้งฮั่นซานเริ่มเป็นห่วง อดไม่ได้ที่จะพูดเร่งเร้า
“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำให้เขาตายเดี๋ยวนี้!”
ไป๋ฮ่าวซินตะคอกพร้อมกับพุ่งออกไปอีกครั้ง ยังคงกระหน่ำหมัดใส่คู่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง
หลินหยางก็รีบยกแขนขึ้นเช่นกัน
แต่เขายังคงเปิดช่องโหว่เป็นครั้งคราว ทำให้หมัดของไป๋ฮ่าวซินกระแทกใส่ร่างกาย แต่ในขณะเดียวกัน หมัดของหลินหยางไม่ได้อ่อนแรงเหมือนกับที่เขาแสดงให้เห็น ทุกหมัดที่ชกออกไปล้วนแต่ทำให้แขนทั้งสองข้างของไป๋ฮ่าวซินสั่นสะท้าน ยากที่จะต้านทาน
หลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที
ปัง!
ทั้งสองฝ่ายแยกออกจากกันอีกครั้ง
บาดแผลบนร่างกายหลินหยางเพิ่มขึ้นหลายจุด เขาในตอนนี้แทบจะกลายเป็นมนุษย์เลือดแล้ว หอบหายใจ สีหน้าซีดเซียว
ส่วนบนร่างกายของไป๋ฮ่าวซินไม่มีบาดแผล
แต่กลับรู้สึกได้ถึงเลือดลมที่ปั่นป่วนในร่างกาย เจ็บปวดจนถึงขีดสุด แขนทั้งสองข้างเหมือนกำลังจะหัก
ไป๋ฮ่าวซินยกแขนทั้งสองข้างขึ้น เหลือบมองกำปั้นของตนเองด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
กระดูกนิ้วมือร้าวหมด ผิวหนังปริแตก
แต่เนื่องจากเป็นบาดแผลที่เล็กมาก ผู้คนที่อยู่โดยรอบจึงมองไม่เห็น
ทุกคนล้วนแต่คิดว่าเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ อันที่จริง…เขาและหลินหยางสูสีกัน