บทที่ 1457 สำนักสวรรค์อินทนิล…ยอมประนีประนอม?

หลินหยางปล่อย ยืนสองมือไขว้หลัง พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ผมยังขอยืนกรานคำเดิม ผมมาที่นี่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ลูกศิษย์ของผม ไม่ใช่มาเพื่อฆ่าฟันกับใคร! แต่ถ้าหากสำนักสวรรค์อินทนิลของพวกคุณคิดจะบีบคั้นกัน ผมหลินหยางก็ไม่ถือสาที่จะสู้กับพวกคุณ! บางทีผมคนเดียวอาจจะสู้คนทั้งสำนักพวกคุณไม่ได้ แต่ถ้าหากคิดจะทำให้ทั้งสำนักสวรรค์อินทนิลนองเลือด ผมหลินหยางทำได้แน่นอน!”

คำพูดประโยคนี้ทำให้สีหน้าของเจิ้งฮั่นซานเปลี่ยนไปทันที

คำพูดประโยคนี้เฉียบคมและมีอารมณ์ของการข่มขู่แฝงอยู่หลายส่วน

“คุณหลิน คุณใจเย็นก่อน เรื่องนี้ผมจะลองไปคุยกับหัวหน้าเหว่ยและคนอื่นดู!” เจิ้งฮั่นซานรีบพูด

“ความอดทนของผมมีขีดจำกัด ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง! ถ้าหากไม่สามารถให้คำตอบผมภายในครึ่งชั่วโมง ผมจะหักแขนหักขาลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์อินทนิลที่ทำร้ายลูกศิษย์ของผมก่อน หลังจากนั้นบุกไปที่ตำหนักเจ้าสำนักของพวกคุณ! ผมจะไปขอคำอธิบายกับเขา!” หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

“อย่าอย่าอย่า! คุณหลิน คุณอย่าเพิ่งวู่วาม ผมจะรีบไปหาทางออกเดี๋ยวนี้!”

เจิ้งฮั่นซานพูด หลังจากนั้นหันหลังแล้ววิ่งไปทางหัวหน้าเหว่ย

หลังจากเห็นความน่ากลัวของหลินหยาง เจิ้งฮั่นซานไม่กล้าดูถูกคนคนนี้อีกแล้ว น้ำเสียงและท่าทางกิริยาเปลี่ยนไปมาก

“ท่านเจิ้ง คุณคุยอะไรกับเขา?”

เห็นเจิ้งฮั่นซานวิ่งกลับมา หัวหน้าเหว่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“หัวหน้าเหว่ย ต้องขออภัยที่ทำให้คุณผิดหวัง ผมอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนคนนั้น…” เจิ้งฮั่นซานพูดด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด

“คิดไม่ถึงว่าเขาจะร้ายกาจถึงขนาดนี้ พวกเราดูถูกเขาเกินไป!” หัวหน้าเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“หัวหน้าเหว่ย เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ผมคิดว่าไม่ควรใช้กำลังต่อ! ทำตามที่ลุงจิ่วพูดดีกว่า แก้ปัญหาด้วยวิธีที่สันติเถอะ” เจิ้งฮั่นซานรีบพูด

“แก้ปัญหาด้วยวิธีที่สันติ? คนคนนี้บุกรุกสำนักสวรรค์อินทนิล! ทำร้ายลูกศิษย์ของเรา! ดูหมิ่นสำนักของเรา! พวกเราจะคุยกับเขาอย่างสันติได้ยังไง? ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป พวกเราไม่กลายเป็นตัวตลกหรอกหรือ? ถึงเวลานั้นสำนักสวรรค์นิรันดรจับขึ้นมาถึงหัวของพวกเรา!” หัวหน้าเหว่ยโกรธจนหน้าแดงไปถึงหู

“หัวหน้าเหว่ย! เดิมทีเรื่องนี้พวกเราก็เป็นฝ่ายที่ผิดอยู่แล้ว! เว่ยซินเจี้ยนไหว้หลินหยางเป็นอาจารย์ต่อหน้าทุกคน! จากนั้นเขาโดนคนของสำนักสวรรค์อินทนิลดูหมิ่น ยิ่งไปกว่านั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอด! ตอนนี้หลินหยางมาหาถึงที่ พวกเราย่อมไม่มีข้อแก้ตัว! ปัญหามันอยู่ที่พวกเราเอง! คนอื่นเขาหัวเราะเยาะแล้วยังไง?” เจิ้งฮั่นซานถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ดังนั้นความหมายของคุณคือ?” หัวหน้าเหว่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ผมไม่ได้มีความหมายอื่น ถ้าหากหัวหน้าเหว่ยไม่เห็นด้วยกับการแก้ปัญหาอย่างสันติ ง่ายมาก คุณไปสู้กับหลินหยางเองเถอะ! ส่วนผมเจิ้งฮั่นซานหมดปัญญาแล้ว!” เจิ้งฮั่นซานพูดอย่างช่วยไม่ได้

“เรื่องนี้…”

หัวหน้าเหว่ยพูดอะไรไม่ออกทันที

ให้เขาลงมือ?

ล้อเล่นหรือเปล่า!

แม้กระทั่งเจิ้งฮั่นซานอย่างแพ้อย่างราบคาบ ถ้าเขาลงมือเองมีโอกาสชนะมากแค่ไหน

ถ้าชนะก็ดีไป แต่ถ้าหากเขาแพ้ล่ะ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

สีหน้าของหัวหน้าเหว่ยเริ่มดูน่าเกลียด พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “ได้! ท่านเจิ้ง ในเมื่อคุณพูดถึงขนาดนี้แล้ว ผมจะไม่คัดค้าน เอาเป็นว่าถ้าหากเจ้าสำนักเอาเรื่องขึ้นมา ผมจะบอกว่าเป็นความเห็นของคุณ!”

“ผมคิดว่าเจ้าสำนักต้องเข้าใจสิ่งที่ผมทำแน่นอน! น่าเสียดายเขากำลังเก็บตัว ไม่อย่างนั้นเชิญเขาออกมาจัดการปัญหานี้ง่ายกว่า!”

“คุณลองพูดมาก่อนว่าจะจบปัญหานี้อย่างสันติยังไง!”

“เรื่องนี้คงต้องขึ้นอยู่กับหลินหยาง”

เจิ้งฮั่นซานเดินไปทางหลินหยาง ยกมือขึ้นคำนับแล้วพูด

“คุณหลิน คุณอยากให้พวกเราทำยังไง?”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์อินทนิลตกตะลึงกันถ้วนหน้า

สำนักสวรรค์อินทนิล…ยอมประนีประนอม?

ยอมประนีประนอมทั้งแบบนี้?

มีลูกศิษย์มากมายรู้สึกไม่พอใจ!

ไม่จำเป็นหรอกมั้ง!

ที่นี่มียอดฝีมือตั้งมากมาย!

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือสำนักสวรรค์อินทนิล ทำไมต้องยอมเด็กหนุ่มคนหนึ่งแบบนี้ด้วย?

มีผู้คนมากมายรู้สึกโกรธมาก!

ทว่าพวกเขายังไม่รู้ถึงความน่ากลัวของร่างเทพยุทธ