ตอนที่ 1470
บทที่ 1471 ดั่งเทพสงคราม
October 21, 2026
“อาจารย์ ทำไมถึงไม่เคยเห็นสำนักของเราสอนทักษะแบบนี้? พวกเราก็อยากเรียนเหมือนกัน หรือเป็นเพราะสำนักของเราไม่มีทักษะแบบนี้?” มีลูกศิษย์คนหนึ่งถาม
“สำนักของเรามันก็มีอยู่หรอก พวกคุณสามารถหาตำราพวกนี้เจอในหออักษร เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร?”
“เพียงแต่แม้แต่ผมที่เป็นอาจารย์ของพวกคุณ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถเรียนรู้ทักษะแบบนี้ได้ทั้งหมด! ถึงพวกคุณไปหา ก็ใช่ว่าจะสามารถเรียนรู้ซะทีเดียว!” อาวุโสสองพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
คำพูดประโยคนี้ทำให้ลูกศิษย์ทุกคนเงียบ หัวใจเต้นแรงขึ้น
แม้กระทั่งอาวุโสสองก็ยังไม่สามารถเรียนรู้ ทักษะพลิกแดนมรณะมันต้องยากแค่ไหน? ยิ่งไปกว่านั้น…หลินหยางเขา…ไปเรียนรู้มาจากไหน?
หรือจะบอกว่าพรสวรรค์ของหลินหยางอยู่เหนือกว่าอาวุโสสอง?
เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?
เหล่าลูกศิษย์ไม่สามารถทำเข้าใจ
ปังปังปังปัง…
ในตอนนั้นเอง หลินหยางจู่โจมอีกครั้ง หลังจากชกออกไปหลายหมัด ลูกศิษย์หออักษรเจียงเซียงที่อยู่โดยรอบโดนซัดจนกระเด็น
ส่วนคนที่เหลือหลินหยางก็ไม่เกรงใจ ทั้งหมัดทั้งเท้าฟาดเหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว มองข้ามเข็มเงิน ผงพิษและกระบวนท่าของลูกศิษย์เหล่านี้โดยตรง
เพียงแค่พริบตาเดียว คนของหออักษรเจียงเซียงล้มระเนระนาดไปกองอยู่บนพื้น ไม่มีใครสามารถทำอะไรหลินหยาง!
สถานที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ
เจียงซูหงยืนตัวแข็งอยู่ตรงที่เดิม ราวกับถูกแช่อยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
คนของวังเวหาก็ตกตะลึงเช่นกัน
ทุกคนเบิกตากว้างอ้าปากค้างมองหลินหยาง
ไม่มีใครคาดคิด หลินหยางจะสามารถล้มลูกศิษย์ของหออักษรเจียงเซียงได้อย่างง่ายดาย…
เว่อร์เกินไปแล้วมั้ง?
ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะเห็นกับตา แทบจะไม่มีใครกล้าเชื่อ!
หลินหยางหยุดแล้ว กวาดสายตามองลูกศิษย์ที่ส่งเสียงร้องคร่ำครวญอยู่บนพื้นแว๊บหนึ่ง จากนั้นหันไปมองทางเจียงซูหง “หัวหน้าอาจารย์เจียง! ดูเหมือนลูกศิษย์ของคุณจะไม่เท่าไหร่! ผมว่าคุณรีบพาพวกเขากลับไปฝึกฝนให้ดีก่อนเถอะ!”
“คุณ…” เจียงซูหงโกรธจนหน้าแดง เธอกัดฟันแน่นจ้องหลินหยาง “คุณอย่าได้ใจเกินไป! มันยังไม่จบเลย!”
“หรือคุณต้องให้ผมหักแขนหักขาของพวกเขาก่อน คุณถึงจะพอใจ?” หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ
“มันก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าคุณมีความสามารถนั้นหรือเปล่า!”
เจียงซูหงพูดด้วยความโกรธ หลังจากนั้นหยิบขวดยาออกมา เธอเทลูกกลอนยอดมนุษย์ที่อยู่ด้านในออกมาทั้งหมด จากนั้นขว้างไปทางลูกศิษย์ทุกคน
“หา?”
คนของวังเวหาตกตะลึง!
หลินหยางก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
“กินลงไปให้หมด! จัดการเขาให้ได้!” เจียงซูหงคำราม
คนของหออักษรเจียงเซียงตกตะลึงเล็กน้อย แต่พวกเขากล้าขัดคำสั่งที่ไหน?
“รับทราบ อาจารย์!”
ทุกคนขานรับ จากนั้นโยนลูกกลอนยอดมนุษย์เข้าปาก
ทันใดนั้น ทั้งวังเวหาสั่นสะเทือน…
อาวุโสสองและลูกศิษย์คนอื่นมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ แต่ละคนหนังศีรษะชา สีหน้าซีดขาว
คนสิบกว่าคนใช้ลูกกลอนยอดมนุษย์พร้อมกัน!
มันเป็นพลังที่น่ากลัวเพียงใด!
เกรงว่าถึงเป็นอาวุโสสองหรือเจียงซูหงก็ไม่มีทางรับมือสถานการณ์แบบนี้ไหว…
“หยุดเดี๋ยวนี้! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”
อาวุโสสองคำราม สถานการณ์แบบนี้เกินขอบเขตการควบคุมของเขาแล้ว
แต่คำพูดของเขาไม่สามารถหยุดลูกศิษย์หออักษรเจียงเซียงที่กำลังคลั่ง!
“หัวอาจารย์เจียง! ถ้าคุณยังไม่สั่งให้ลูกศิษย์ของคุณหยุดเดี๋ยวนี้! ผมจะขอความช่วยเหลือจากสำนักแล้ว!” อาวุโสสองตะคอกเสียงดัง
“ทำไม? เอาสำนักสวรรค์นิรันดรมาข่มพวกเราเหรอ? ถึงเป็นแบบนั้นพวกเราก็ไม่กลัว! คนคนนี้อวดดีเกินไปแล้ว! เขาดูหมิ่นหออักษรเจียงเซียง ถึงต้องตายพวกเราก็ไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน! อีกอย่าง เขาที่เป็นคนท้าลูกศิษย์ของฉัน! ถึงสำนักของพวกคุณจะพูดยังไง เหตุผลก็อยู่ข้างพวกเรา! ทำไมฉันต้องกลัว? ถ้าหากเรื่องมันบานปลาย อย่างมากหออักษรเจียงเซียงก็เปิดศึกกับสำนักสวรรค์นิรันดร! พวกเราไม่กลัว!” เจียงซูหงพูดด้วยความโกรธ
“...”
อาวุโสสองขมวดคิ้ว ไม่สามารถโต้แย้ง
มันก็ถูก เหตุผลทุกอย่างเข้าข้างหออักษรเจียงเซียง
ยิ่งไปกว่านั้น…ขอความช่วยเหลือจากสำนักสวรรค์นิรันดร พวกเขาจะยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้จริงเหรอ?
เดิมทีเรื่องนี้ทางสำนักสวรรค์นิรันดรก็ตั้งใจจะปล่อยให้วังเวหาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ โดยเฉพาะอาวุโสสองเพิ่งเกิดการโต้เถียงกับอาวุโสใหญ่ เฉพาะเรื่องนี้ก็ทำให้ยากที่จะได้รับการสนับสนุนจากสำนักสวรรค์นิรันดรแล้ว
แต่จะยืนดูหลินหยางถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาแบบนี้ก็ไม่ได้!
ไม่ว่ายังไงก็ต้องยื่นมือเข้าไปช่วย!
“หัวหน้าอาจารย์เจียง ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษที่ผมเสียมารยาท!”
แววตาของอาวุโสสองเย็นชาลง จิตสังหารแผ่ซ่าน เขาเตรียมตัวนำลูกศิษย์ของตนเองเข้าไปสู้กับคนของหออักษรเจียงเซียง!
“อาวุโสสอง คุณแน่ใจแล้วจริงเหรอว่าจะทำแบบนี้? คุณทำแบบนี้ มีแต่จะทำให้คุณและลูกศิษย์ของคุณต้องตาย! คุณควรพิจารณาให้ดี!” เจียงซูหงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เมื่อไหร่ที่คุณทำผิดกฎ พวกเราก็จะไม่มีข้อผูกมัดอีกต่อไป!”