ตอนที่ 1472
บทที่ 1473 บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์
October 21, 2026
คนของหออักษรเจียงเซียงคิดไม่ถึงแน่นอนว่าหลินหยางมีร่างเทพยุทธในตำนาน!
ถ้าหากเป็นเช่นนี้ พวกเขายังจะสู้ไปเพื่ออะไร!
ไม่เพียงแต่พวกเขา คนของสำนักสวรรค์ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้เรื่องนี้
เจียงซูหงไม่อยากเชื่อ เธอเบิกตากว้างมองหลินหยาง ยกแขนขึ้นอย่างกะทันหัน จากนั้นกว้างเข็มเงินใส่กลางหว่างคิ้วของหลินหยาง
ทว่า…
ติง…
เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น
เข็มเงินกระแทกใส่กลางหว่างคิ้วของหลินหยาง ราวกับกระแทกใส่แผ่นเหล็ก เข็มเงินหักเป็นสองท่อนโดยตรง ตกลงสู่พื้นอย่างเชื่องช้า
เจียงซูหงตกตะลึง
เธอมองเข็มเงินสองท่อนที่ตกอยู่บนพื้นด้วยสายตาเหม่อลอย หลังจากนั้นกัดฟันแน่นสะบัดข้อมืออีกครั้ง
ฟิ้ว!
เข็มเงินบินออกไปอีกเล่ม
ทว่าผลลัพธ์ที่ได้…ยังคงทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวัง
ทันทีที่กระแทกใส่ร่างกายของหลินหยาง มันหักเป็นสองท่อนอีกครั้ง!
เห็นภาพนี้ เจียงซูหงไม่กล้าสงสัยอีกแล้ว
เธอรู้ดีว่าตนเองมีพลังแค่ไหน และรู้จักเข็มเงินของตนเองเป็นอย่างดี แต่มันกลับไม่สามารถทะลวงร่างกายของหลินหยาง
ถึงอีกฝ่ายไม่ใช่ร่างเทพยุทธ แต่มันก็ใกล้เคียงแล้ว!
“หัวหน้าอาจารย์เจียง จะต่อหรือเปล่า?”
ในตอนนั้นเอง หลินหยางเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ
เจียงซูหงอ้าปาก สมองว่างเปล่าไปหมด หันไปมองทางหลินหยาง ไม่รู้ควรตอบอย่างไรดี
“หลินหยาง คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”
อาวุโสสองรีบก้าวออกมากวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“วางใจได้อาวุโสสอง ผมไม่เป็นอะไร” หลินหยางพยักหน้า
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
อาวุโสสองหันไปพูดกับเจียงซูหง “หัวหน้าอาจารย์เจียง! ลูกศิษย์ของผมน่าจะ…ชนะแล้วมั้ง? คราวนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่า?”
ในขณะที่กำลังพูด แม้กระทั่งอาวุโสสองก็แทบตอบสนองพฤติกรรมของตนเองไม่ทันด้วยซ้ำ
เมื่อกี้ยังตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง หลินหยางกลับพลิกสถานการณ์อย่างกะทันหัน
ความแตกต่างระดับนี้ ทำให้เขาไม่สามารถยอมรับความจริง
“ฉัน…ฉันไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว!” เจียงซูหงกัดฟัน มองดูลูกศิษย์ที่นอนอยู่บนพื้น เธอไม่ยอมแพ้ไม่ได้
“ดังนั้นหนังสือเป็นตาย…ถือเป็นโมฆะแล้วใช่หรือเปล่า?” ลูกศิษย์คนหนึ่งรีบถาม
เจียงซูหงกําหมัดกัดฟันแน่น
แต่ท้ายที่สุดเธอก็พยักหน้า ตะคอกด้วยความโกรธ “ใช่!”
“เยี่ยม!”
“เยี่ยมไปเลย!”
ลูกศิษย์ของวังเวหาตะโกนออกมาด้วยความดีใจทันที!
อาวุโสสองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน เขาหันไปพูด “หลินหยาง ขอบคุณมาก ครั้งนี้โชคดีที่มีคุณอยู่”
“อาวุโสสองไม่ต้องเกรงใจ” หลินหยางพยักหน้าเล็กน้อย
“อาวุโสสอง คุณร้ายกาจมาก คิดไม่ถึงว่าจะมีลูกศิษย์ที่ครอบครองร่างเทพยุทธแบบนี้! บอกฉันได้หรือเปล่าว่าคุณทำได้ยังไง?” เจียงซูหงพูดเสียงแหบ
“เรื่องนี้…คงบอกไม่ได้” อาวุโสสองพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
อันที่จริงเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
เพราะด้วยวัยของหลินหยางมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะสามารถครอบครองร่างเทพยุทธ
ในมุมมองของเจียงซูหง หลินหยางไม่มีทางครอบครองร่างเทพยุทธของจริง ที่เขาบอกว่าเป็นร่างเทพยุทธ ก็แค่ต้องการข่มขวัญเธอเท่านั้น แต่ถึงมันจะเป็นของปลอมก็ตาม ความแข็งแกร่งทางด้านร่างกายของหลินหยางยังคงน่าสะพรึงกลัวมาก เจียงซูหงคิดว่าอาวุโสสองต้องใช้สมบัติทางธรรมชาติที่ล้ำค่ากระตุ้นความแข็งแกร่งของหลินหยางแน่นอน
“ไม่พูดเหรอ? ช่างเถอะ นี่เป็นความลับของพวกคุณ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด แต่น่าเสียดาย ลูกศิษย์ที่เพียบพร้อมแบบนี้กลับโดนพิษเป็นรุมเร้า น่าเสียดายจริงๆ” เจียงซูหงหรี่ตาลงพูด
ทันทีที่สิ้นเสียง หลินหยางไออย่างกะทันหัน ยิ่งไปกว่านั้นยังกระอักเลือดออกมาจากปากเล็กน้อย
“หลินหยาง!”
อาวุโสสองรีบตะคอก จากนั้นช่วยฝังเข็มให้หลินหยาง
“อาวุโสสอง ผมไม่เป็นอะไร” หลินหยางรีบพูด
อาวุโสสองยังคงคิดว่าหลินหยางจงใจทำเหมือนว่าตนเองไม่เป็นอะไร