บทที่ 1499 เดินทางไปเพียงลำพัง

เมื่อเข็มหยกเข้าไปในร่างกาย หลินหยางได้ถอนหายใจออกมาและสีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย ทว่าเขากลับไม่หยุดและยังคงใช้เข็มต่อไป และในขณะเดียวกันก็ได้วางดอกไม้วิเศษและหญ้าวิเศษจำนวนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ยัดเข้าไปในปากและเคี้ยวไม่หยุด

เจิ้งฮั่นซานที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

แต่ไม่นานเขาก็คิดได้!

นี่คือการทำให้เพิ่มขึ้น!

"หรือว่าหลินหยางกำลังใช้เข็มเงินและยาเหล่านี้ในการเพิ่มพลังความสามารถ? แต่เขาเพิ่มพลังด้วยวิธีนี้...เพื่ออะไรกัน?"

เจิ้งฮั่นซานไม่เข้าใจ

และเมื่อมองไป มองไป สายตาของเจิ้งฮั่นซานก็เริ่มเหม่อลอย และสีหน้าเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

ทว่ากลับเห็นหลินหยางกำลังนำเข็มหยกทั้งหมดทิ่มแทงเข้าสู่ร่างกาย

หลังจากที่เข็มหยกเข้าไปสู่ร่างกาย เส้นผมของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีขาวและผิวหนังก็เขาก็ซีดขาวอย่างมาก เส้นเอ็นบนร่างกายของเขาจากที่เป็นสีเข้มเต่งตึงอย่างน่าหวาดกลัว ได้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเส้นรอยเหมือนกับเส้นเลือดลามไปทั่วร่างกาย

การเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ทำให้เจิ้งฮั่นซานตกตะลึงอย่างมาก

เหตุการณ์นี้ดำเนินไปกว่าสิบนาที จากนั้นหลินหยางจึงหยุดลง

ตอนนี้เขาเปรียบเสมือนปีศาจนรกที่มีพลังมหาศาล เห็นแล้วต่างพากันหวาดกลัว

ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวไปกว่านั้นคือพลังออร่าของเขา!

รัศมีพลังออร่าแห่งการทำลายล้างโลกใบนี้สามารถทำให้ใครก็ตามที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่สามารถรวบรวมความกล้าที่จะมองตรงมาที่เขาได้!

"นี่มันคือวิชาวิเศษอะไรกัน? นี่คือทักษะทางการแพทย์เหรอ? หรือนี่คือกลอุบายอะไรกันแน่?"

เจิ้งฮั่นซานรู้สึกได้ว่าเขาเองกำลังสั่นสะท้าน

แม้ว่าสำนักสวรรค์อินทนิลจะเป็นสำนักเก่าแก่ที่สืบทอดมานับพันปี แต่เขาไม่เคยมีวิชาลับเฉพาะที่แปลกประหลาดแบบนี้มาก่อน!

"พอได้แล้ว!"

ขณะนี้เอง หลินหยางได้พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม

เขาหยิบหน้ากากเหล็กออกมาและสวมใส่ จากนั้นยกมือขึ้นพับแขนเสื้อและหยิบเข็มเงินเล็งไปที่ข้อมือ

เมื่อเห็นข้อมือ เจิ้งฮั่นซานรู้สึกเหมือนสมองแทบแตก!

"ยี่ ยี่ ยี่สิบหยด??"

เขาพยายามขยี้ตาและหวังว่าตัวเองมองผิดไป ทว่าต่อให้ขยี้จนตาแดง ภาพที่เห็นก็ไม่ได้เปลี่ยนไป!

คือเลือดวิญญาณลั่วหลิน...ยี่สิบหยด!!

เข็มเงินทิ่มเข้าไป หลินหยางมองไปยังทิศทางตำแหน่งของสำนักสวรรค์นิรันดร และก้าวเท้าเดินออกไป

และเมื่อหลินหยางออกไป เจิ้งฮั่นซานก็ได้เดินออกมาจากมุมหนึ่งที่แอบซ่อน

เขารู้สึกได้ว่าหลังของเขาเปียกไปหมด และยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด สองขาของเขาแทบไม่มีเรี่ยวแรง

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยอาการสั่นสะท้าน และกดโทรออกไปที่หมายเลขของเชียนเย่...

"ท่านเจิ้ง คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมผมถึงไม่เจอคุณเลย?"

ในสายได้ยินเสียงของเชียนเย่ที่พูดออกมาอย่างโมโห

"รอง...รอง...รองเจ้าสำนักเชียน...เร็ว...เร็วเข้า...รีบกลับมา! รีบกลับมาเร็วเข้า..."

เจิ้งฮั่นซานพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและพูดย้ำซ้ำๆ

"กลับมา? เกิดอะไรขึ้นเหรอท่านเจิ้ง ทำไมน้ำเสียงของคุณดูตกอกตกใจขนาดนั้น?" เชียนเย่รู้สึกงุนงงและถามไถ่เพื่อต้องการรู้ข้อเท็จจริง

"ท่านเจิ้งไม่ต้องถามมาก รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย!" เจิ้งฮั่นซานตะโกนออกไปอีกครั้งอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่!

เชียนเย่รู้จักเจิ้งฮั่นซานมาก็หลายปีมากแล้ว!

หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งฮั่นซานดูสติหลุด

"คุณรอเดี๋ยวนะ! เราจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้!"

เชียนเย่ตอบกลับไป จากนั้นรีบเก็บโทรศัพท์และรีบย้อนกลับไป

ประมาณสิบห้านาทีให้หลังพวกเขาก็มาถึงเชิงเขาและพบกับเจิ้งฮั่นซานในสภาพเหงื่อไหลท่วมและสีหน้าซีดเผือด

"ท่านเจิ้ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"หรือว่าคนของสำนักสวรรค์นิรันดรทำให้คุณลำบากใจ?"

เชียนเย่และคนอื่นๆ พากันซักไซ้

ทว่าเจิ้งฮั่นซานไม่ได้สนใจและรีบพูดออกมา "รีบตามผมมา!"

เมื่อพูดจบเขาก็รีบวิ่งไปที่บันไดนิรันดรของสำนักสวรรค์นิรันดร

ทุกคนต่างพากันประหลาดใจอย่างมาก

"ท่านเจิ้ง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ไม่ต้องถาม รีบตามเข้ามา!"

"นี่..."

ทุกคนต่างมองหน้ากัน

"ไม่ต้องถามแล้ว รีบตามไปแล้วค่อยว่ากันทีหลัง!"

เชียนเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม จากนั้นจึงได้รีบวิ่งตามเจิ้งฮั่นซานไป

และขณะที่พวกเขาวิ่งไปถึงบริเวณประตูใหญ่ของสำนักสวรรค์นิรันดร ทุกคนได้หยุดลง

เห็นเพียงประตูของสำนักสวรรค์นิรันดรที่เดิมเคยยิ่งใหญ่ฮึกเหิม ทว่าตอนนี้กลับพังทลายลง และยังมีลูกศิษย์ของสำนักสวรรค์นิรันดรจำนวนหนึ่งนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างไม่มีสติและมือเท้าแตกหัก

"ที่นี่...เกิดอะไรขึ้น?" คนของสำนักสวรรค์อินทนิลคนหนึ่งร้องอุทานออกมา

เชียนเย่และเจิ้งฮั่นซานไม่ตอบ ทว่ากลับเดินเข้าไป

ตลอดทางที่เดินเข้าไปนั้น ทุกหนทุกแห่งได้พังทลายลง แตกหักเป็นเสี่ยงๆ และทุกบริเวณก็เต็มไปด้วยผู้คนบาดเจ็บล้มตาย