บทที่ 1515 ไม่ได้เหรอ?

"เสี่ยวเฉียน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" หลินหยางถามน้ำเสียงอ่อนโยน

ลั่วเฉียนน้ำตาคลอและโผเข้ากอดหลินหยางทันที จากนั้นก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมา

"โชคดีที่คุณมาทัน ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงดี?" ลั่วเฉียนสะอึกสะอื้น

"ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการเรื่องที่นี่เอง"

หลินหยางปลอบเธอ จากนั้นกวาดสายตามองไปมองไปยังกงซีหยุนและส่งสัญญาณทางตา

กงซีหยุนรีบเข้ามาประคองลั่วเฉียนออกไปทันที

"น่าสนใจ ผมโตมาขนาดนี้แล้ว ไม่มีใครกล้าเพิกเฉยต่อผมแบบนี้มาก่อน! สหาย นายแน่มาก บอกผมได้ไหมว่าคุณเป็นใครกันแน่?" หลงเจียงเฟิงหรี่ตาลงและกล่าวขึ้นมา

"ปกติคนอื่นมักเรียกผมว่าประธานหลิน!" หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ประธานหลิน? คุณก็คือประธานหลินแห่งบริษัทหยางหัวงั้นเหรอ?" หลงเจียงเฟิงตกใจเล็กน้อยและตระหนักได้ในทันที "ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง! ฮึฮึ ผมก็นึกว่าคุณไม่คิดจะปรากฏตัวออกมาอีกแล้วซะอีก!"

"คุณคงใช่หลงเจียงเฟิงละสิ?"

หลินหยางกล่าวเสียงเรียบ "ได้ยินมาว่าคุณถูกส่งมาจากสมัชชาใหญ่ใช่ไหม?"

"ไม่เลวเลย ผมคือเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่สมัชชาใหญ่มอบอำนาจให้มาดำเนินการตรวจสอบการหายตัวไปของกลุ่มพิพากษาเทียนชี่และผู้ลงทัณฑ์โดยเฉพาะ! หลินหยาง คุณรีบตามผมออกไปเดี๋ยวนี้ ผมจะเป็นคนสอบสวนคุณด้วยตัวเอง! เข้าใจไหม?" หลงเจียงเฟิงหัวเราะชอบใจ

"เรื่องนี้ไม่รีบร้อน แต่ผมต้องจัดการเรื่องอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของลั่วเฉียนซะก่อนว่าใครเป็นคนทำ?" หลินหยางกล่าวน้ำเสียงเรียบ ทว่าสายตาของเขากลับจ้องมองไปที่หลงเจียงเฟิง "คุณเป็นคนทำใช่ไหม?"

หลงเจียงเฟิงหัวเราะออกมา "ใช่ ผมเป็นคนทำเอง! เธอขัดขวางการตรวจสอบของผม ผมจึงลงโทษเธอตามกฎของสมัชชาใหญ่ อีกอย่างเป็นเพราะผมสงสัยว่าเธอเกี่ยวข้องเกี่ยวกับเรื่องการหายตัวไปของกลุ่มพิพากษาเทียนชี่และผู้ลงทัณฑ์ คืนนี้ผมก็เลยจะเป็นคนสอบสวนเธอด้วยตัวเอง คุณมีปัญหาอะไรเหรอ?"

"ไม่มีปัญหา" หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าคุณเป็นคนของสมัชชาใหญ่?"

"คุณตาบอดเหรอ? บุคคลท่านนี้เป็นถึงลูกชายของคุณหลงซินหลง หนึ่งในผู้ก่อตั้งสมัชชาใหญ่ และเขายังเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเมืองเจียงเฉินที่ได้รับการแต่งตั้งจากทางสมัชชาใหญ่!" ใครคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นมา

"หากคุณไม่เชื่อ มีป้ายคำสั่งอยู่ที่นี่ด้วย! นายหลิน! เจอคุณชายของพวกเราแล้วยังไม่รีบทำความเคารพอีกเหรอ?" มีอีกคนกล่าวขึ้นมาและในขณะเดียวกันก็หยิบป้ายคำสั่งออกมาแสดงให้ทุกคนเห็น

"ก็แค่ป้ายคำสั่งจะพิสูจน์อะไรได้? อีกอย่างนี่คือการตรวจสอบอะไรกัน จากที่ผมได้ลองติดตามดู ผมว่าพวกคุณก็แค่พวกกลุ่มคนโกหกเท่านั้น" หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คนโกหก?"

หลงเจียงเฟิงขมวดคิ้ว "ดูแล้วประธานหลินคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และจะลองดีกับพวกเรายังงั้นเหรอ? หากคุณคิดแบบนั้น งั้นผมขอเกลี้ยกล่อมคุณหน่อยนะ ทางที่ดีคุณอย่าทำแบบนี้เลย เพราะนี่เป็นการประกาศศัตรูกับสมัชชาใหญ่ของผม ประธานหลิน คุณลองคิดทบทวนดูให้ดีๆ ถึงความสามารถที่บริษัทหยางหัวมี ก่อนที่จะคิดเป็นศัตรูกับสมัชชาใหญ่เถอะนะ? พวกคุณเหมาะสมเหรอ?"

เมื่อประโยคนี้พูดออกไป สีหน้าของหยวนซิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังก็ดูโกรธแค้นขึ้นมา

คำพูดของหลงเจียงเฟิงไม่น่าฟัง แต่...ที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

เป็นศัตรูกับสมัชชาใหญ่? เกรงว่าต่อให้มีหลินหยางสิบคน ร้อยคนก็ไม่อาจสู้ได้

บริษัทหยางหัวในสายตาของสมัชชาใหญ่แล้วนั้น เป็นเพียงเม็ดทรายเท่านั้น

"ช่างเถอะ นายหลิน คุณมาทำให้ผมหมดสนุก จู่ๆ คืนนี้ผมก็ไม่อยากสนุกแล้วสิ แต่พรุ่งนี้ก็อาจไม่เหมือนเดิม ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้ายและหวังว่าคุณจะรักษาไว้ พรุ่งนี้รีบมารายงานตัวกับผม และพรุ่งนี้ตอนเย็นส่งซูเหยียนมาให้ผมที่คฤหาสน์ด้วยตัวคุณเอง ได้ยินไหม? หากไม่ทำตาม ผมสาบานได้ว่าคุณจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน!"

หลงเจียงเฟิงหัวเราะเยาะออกมาและตบไปที่ไหล่ของหลินหยางก่อนจะหันกลับออกไป

คนของสมัชชาใหญ่เหล่านั้นก็จ้องมองหลินหยางอย่างหาเรื่อง

และในขณะเดียวกัน จู่ๆ หลินหยางก็ตะโกนออกไป

"ใครบอกให้คุณออกไป?"

"หืม?"

หลงเจียงเฟิงหยุดชะงักและหันมาหัวเราะ "ยังมีธุระอะไรเหรอ?"

"มานี่ คุกเข่าลง เรื่องนี้ยังไม่จบ" หลินหยางกล่าวออกไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย

คุกเข่า?

ทุกคนต่างมองหน้ากัน และคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป

นายหลินหยางคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?

คุณชายหลงเจียงเฟิงก็บอกตัวตนของเขาออกไปแล้ว ทำไมถึงยังกล้าพูดออกมาแบบนี้?

ผู้ชายคนนี้อยากตายหรือยังไง?

"นายหลิน คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณบอกให้ใครคุกเข่า?" ชายผมสั้นคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจ้องมองไปที่หลินหยาง

"หูของพวกคุณไม่ดีหรือยังไง? งั้นผมจะพูดอีกครั้ง คุณชื่อหลงเจียงเฟิงใช่ไหม? รีบมาที่นี่และคุกเข่าลง เรามาคิดบัญชีเรื่องของลั่วเฉียนและซูเหยียนกันหน่อยเถอะ" หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

เมื่อประโยคนี้พูดออกไป คนของสมัชชาใหญ่ก็ตกตะลึงและมองหน้ากันไปมา

"คุณเรียกผม...ให้คุกเข่าลงตรงหน้าคุณ?" หลงเจียงเฟิงถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา

"คุณบ้าไปแล้วหรือยังไง? กล้าสั่งให้คุณชายของเราคุกเข่างั้นเหรอ?"

"นายเป็นตัวอะไร? มีสิทธิ์อะไร?"

"อยากลองดีหรือไง?"