บทที่ 1519 กลุ่มธุรกิจซางเหมิง

"ไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอ? ไม่มียาอื่นที่มีประสิทธิภาพกว่าหญ้าสมุนไพรเชียนเซียงแล้วเหรอ?" หลงซินถามด้วยความร้อนใจ

"ยาที่มีประสิทธิภาพกว่าหญ้าสมุนไพรเชียนเซียง? ฮึ คุณรู้ไหมว่าหญ้าสมุนไพรเป็นยาระดับไหน? นั่นเป็นสิ่งที่ผู้นั้นมอบให้กับผม คาดว่าบนโลกนี้มีเพียงกำเดียวเท่านั้น หลงซิน ในฐานะที่คุณได้เคยช่วยผมไว้ ผมถึงได้นำหญ้าสมุนไพรเชียนเซียงนี้ออกมา ไม่งั้นคุณคิดว่าคุณเป็นใครทำไมผมต้องนำยาวิเศษขนาดนี้ออกมาใช้ด้วย?" หมอเทวดาชิวพึมพำ

หลงซินอ้าปากค้างและไม่รู้ควรพูดอะไรออกมาดี

"หมายความว่า...การจะรักษาชีวิตของลูกชายของผมให้รอด...ต้องพึ่งดวงเท่านั้น?"

"คุณท่านไม่ต้องกังวลใจไป คุณชายเป็นคนดวงดี จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนครับ" คนที่อยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นมา

"ไม่เป็นไร? คุณบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ? งั้นผมบอกให้หมอเทวดาชิวปลูกพิษให้คุณบ้างเอาไหม?" หลงซินโกรธ

คนคนนั้นตกใจจนหน้าถอดสีและตัวสั่นสะท้านไม่กล้าพูดอะไรอีก

"คุณพ่อ! ผมไม่อยากตาย! ผมยังไม่อยากตาย! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วยคุณพ่อ!" หลงเจียงเฟิงร้องไห้ฟูมฟายออกมาทันที

"ไร้ประโยชน์! หากไร้ความสามารถแบบนี้ ต่อไปจะอยู่ในสมัชชาใหญ่ต่อไปอีกได้ยังไง?" หลงซินตะโกนด้วยความโกรธ

"คุณหลง อันที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถรักษาชีวิตลูกชายของคุณได้!" ทันใดนั้นหมอเทวดาชิวพูดขึ้นมาทันที

เมื่อประโยคนี้พูดออกไป หลงซินและลูกชายของเขาก็ดูมีความหวังขึ้นมาและรีบถามขึ้นมา "วิธีอะไรเหรอ?"

"ง่ายนิดเดียว! ไปหาหมอเทวดาหลินคนนั้นบอกให้เขาช่วยถอนพิษในร่างกายของหลงเจียงเฟิงออก แค่นี้ก็สามารถรักษาให้หายได้ และไม่มีความเสี่ยงใดๆ อีก" หมอเทวดาชิวพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"อ๋า?"

หลงเจียงเฟิงตกตะลึง

หลงซินก็ขมวดคิ้วด้วยความตกใจด้วยเช่นกัน

เขาเงียบไปครู่หนึ่งและพูดด้วยเสียงทุ้ม "หมอเทวดาชิว แบบนี้จะเหมาะสมเหรอ?"

"หากพวกคุณมีเรื่องคับแค้นใจใหญ่หลวงกับเขาก็คงจะไม่เหมาะสมเท่าไรนัก หากไม่มีละก็ ทำไมถึงไม่ลองไปดูล่ะ?"

"มีเหตุผล!"

หลงซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพยักหน้าอย่างจริงจังก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ลองไปหาเขาดูสักครั้ง! จางข่าย!"

"ครับคุณท่าน!" ชายคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา

"นายรีบไปหาหมอเทวดาหลินกับคุณชายที่เมืองเจียงเฉินเดี๋ยวนี้ บอกให้เขารีบถอนพิษให้คุณชาย! และบอกเขาว่า หากเขายอมกำจัดพิษให้เจียงเฟิง เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ถือว่าหายกัน" หลงซินพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"ครับ!" จางข่ายรีบขานรับ

"คุณพ่อ ผมต้องไปด้วยเหรอ?" หลงเจียงเฟิงร้อนใจและรีบถามขึ้นมา

"ลูกไม่ไปแล้วจะกำจัดพิษได้ยังไงล่ะ?"

"แต่ถ้าให้ผมต้องก้มหัวให้คนแบบนั้น...ผม...ผมก็เสียหน้าแย่สิครับ?" หลงเจียงเฟิงพูดตะกุกตะกักอย่างไม่ยินยอม

เพี๊ยะ!

หลงซินตบหน้าเขาไปอย่างแรงทันที

ทำให้หลงเจียงเฟิงถอยหลังไปสองสามก้าว และมีรอยแดงปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของเขา

"คุณพ่อ ทำไมคุณพ่อต้องตบหน้าผมด้วย?" หลงเจียงเฟิงเบิกตากว้างด้วยความน้อยใจ

"พ่อตบลูกเบาไปซะอีก! ลูกยังไม่รู้อีกเหรอว่าสถานการณ์มันไปถึงขั้นไหนแล้ว? ตอนนี้ชีวิตของลูกอยู่ในกำมือของคนอื่น! ถ้าคนอื่นให้ลูกก้มหัวให้เขา ลูกก็ต้องก้ม หรือว่าลูกไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว?" หลงซินตะโกนด่าทอ

"คุณพ่อ ผม..." หลงเจียงเฟิงร้องไห้ออกมาโดยไม่มีน้ำตา

"รีบไปเร็วเข้า!" หลงซินดุและยกเท้าเตะออกไป

ทำให้หลงเจียงเฟิงเกือบล้มลงกับพื้นและร้องอุทานออกมา

"หมอเทวดาชิว เรื่องนี้ต้องขอบคุณคุณมาก ความช่วยเหลือของคุณ ผมจะไม่มีทางลืมได้เลย ผมขอตัวลาก่อนล่ะ" หลงซินยกกำปั้นขึ้นและเตรียมจะกลับ

และในขณะนี้เอง หมอเทวดาชิวก็พูดขึ้นมา "คุณหลง คาดว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายเหมือนที่คุณคิดหรอกนะ!"

หลงซินตกตะลึง "ทำไมเหรอ?"

"หมอเทวดาหลินคนนี้เป็นคนที่มีความรู้และทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยมและไม่เป็นรองผมเลย เขาจะต้องเป็นผู้วิเศษเสมือนผู้มีศีลสูง ถ้าเป็นแบบนั้นอารมณ์ของเขาจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ คุณให้หลงเจียงเฟิงไป ผมทายว่าเขาจะต้องกลับมามือเปล่าแน่ๆ! แบบนี้จะเสียเวลาเปล่า ถ้าพลาดโอกาสในการถอนพิษออกจากร่างกาย ผมเกรงว่าคงยากที่จะยื้อชีวิตไว้ได้!"

"เอ่อ...แบบนี้ควรทำยังไงดี?"

"จากที่ผมดู ผมว่าเรื่องนี้คุณควรไปด้วยตัวเองจะดีกว่า" หมอเทวดาชิวกล่าวน้ำเสียงเคร่งขรึม

หลงซินตกใจเล็กน้อยและในที่สุดก็เข้าใจความหมายของหมอเทวดาชิว

เขาสูดหายใจลึกและพยักหน้า "ตกลง! ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมจะไปเอง!"

"คุณพ่อ...คุณพ่อเป็นถึงคนของสมัชชาใหญ่เชียวนะ! จะไปก้มหัวให้คนแบบนั้นได้ยังไง?"