บทที่ 1535 แนะนำให้ใช้หมัดในการเจรจา

ไม่นาน คนในหมู่บ้านชาวประมงก็วิ่งกรูกันออกมาจำนวนมาก

คนเหล่านี้ถือฉมวกและมีดพร้าออกมาด้วยท่าทางดุร้ายและน่ากลัวมาก

หลินหยางกวาดสายตามองคนเหล่านั้นและพบว่าบนนิ้วมือของพวกเขามีทั้งรอยแผลเป็นทั้งใหม่และเก่าอยู่

รอยแผลเหล่านี้ดูไม่เหมือนการหาปลาหรือทำงานหนัก แต่เหมือนการฝึกซ้อมการต่อสู้อย่างหนัก

หรือชาวประมงเหล่านี้ได้รับการฝึกซ้อมทางด้านการต่อสู้มา?

"ใครเป็นคนทำร้ายคนที่อยู่บนพื้นเหล่านี้?"

ชายมีหนวดเคราร่างกำยำถือมีดพร้าเดินออกมาจากฝูงชนและตะโกนใส่หลินหยาง

ชายคนนั้นสูงกว่าสองเมตร หัวโตตาโตและแทบหลุดออกมา สีหน้าท่าทางแสดงถึงความดุร้ายและน่ากลัวมาก

หลินหยางกลับไม่ขยับและพูดขึ้นมา "ฉันทำเอง"

"นายมันหาที่ตายชัดๆ!"

ชายร่างกำยำตะคอกและยกมีดพร้าคิดจะฟันศีรษะของหลินหยางอย่างไม่ลังเล

ปัง!

หลังจากเสียงดังก้อง

ก็เห็นมีดพร้าของชายร่างกำยำหักเป็นสองท่อน

ส่วนศีรษะของหลินหยางไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด

"อะไร?"

ชายร่างกำยำตกตะลึง

ชาวประมงที่อยู่รอบๆ ต่างจ้องมองหลินหยางราวกับผี

ศีรษะของเขากลับแข็งกว่ามีดพร้า?

เจ้าหมอนี่เป็นใครกัน?

ชายร่างกำยำรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ทว่าหลินหยางกลับไม่เกรงใจเขาและบีบคอเขาขึ้นมา

"สารเลว!" ชายร่างกำยำดิ้นรนและต่อยหมัดเหล็กมาที่หลินหยางอย่างไม่สนใจ

หมัดเหล็กที่ต่อยออกมาพร้อมกับเสียงลมในการเคลื่อนไหว

แต่ไม่ว่าเขาดิ้นรนยังไงก็ไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้

"ฟังนะ! ฉันคือหมอเทวดาหลินแห่งบริษัทหยางหัว! ฉันได้ยินมาว่าคนของฉันถูกพวกนายจับตัวไป! ฉันไม่สนใจว่าเบื้องหลังของหมู่บ้านประมงนี้จะมีใครคอยบงการอยู่! รีบปล่อยตัวคนของฉันออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะฆ่าคนในหมู่บ้านประมงของนายให้หมด!"

เมื่อพูดจบหลินหยางก็โยนชายร่างกำยำลงกับพื้นอย่างแรง

ตุ่บ!

ร่างของชายกำยำกระเด็นออกไปทางกลุ่มหมู่บ้านประมง

ปัง!

ร่างของเขาไปชนกระแทกเข้ากับบ้านเจ็ดหลังและสุดท้ายก็ไปชนเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ และทำให้หินขนาดใหญ่แตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะหยุดลง

เมื่อเห็นแบบนี้ชาวประมงเหล่านี้ก็ตกตะลึงและเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว และไม่กล้าคิดเป็นศัตรูกับหลินหยางอีก จากนั้นหันหลังวิ่งหนีไป

ทว่าหลินหยางกลับไม่คิดปล่อยพวกเขาไป และวิ่งไปคล้องมือและเท้าของคนเหล่านั้น

กึก!

กึก!

กึก...

"อ๋า!"

"อ๊า!"

"โอ๊ย!"

...

มีเสียงร้องดังออกมาทุกรูปแบบ มีทั้งเสียงกระดูกหัก เสียงร้องโอดครวญและเสียงกรีดร้องดังระงม

ไม่นานชาวประมงเหล่านี้ก็ดิ้นทุรนทุรายลงกับพื้นและยากจะลุกขึ้นอีก

"หม่าไห่!" หลินหยางตะโกนเสียงดัง

"ครับ"

"จับตัวพวกเขาไว้ หากพวกเขาไม่ปล่อยคนของเรา เราก็ไม่ปล่อยพวกเขา!" หลินหยางกล่าว

"ครับ!"

หม่าไห่โบกมือในคนข้างหลัง จากนั้นลูกน้องของสวีเทียนก็วิ่งเข้ามาและจับพวกเขามัดไว้

"ใครกัน? ใครกล้าเข้ามาก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่?"

ขณะนี้ เสียงที่ดังก้องและน่าเกรงขามก็ดังขึ้นภายในหมู่บ้านประมง

หม่าไห่ ซ่งจิงสะดุ้งเล็กน้อยและรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

หลินหยางก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาเช่นกัน

เสียงนี้ทำให้รู้สึกได้ถึงพลังลึกลับที่ส่งผลถึงระบบประสาท! ดูไปแล้วหมู่บ้านประมงนี่จะต้องมียอดฝีมือซ่อนอยู่แน่ๆ

ซวบ ซวบ ซวบ...

ขณะนี้ ในหมู่บ้านประมงมีเสียงดังขึ้นจากท้องฟ้า และมีใครคนหนึ่งเข้ามาราวกับนกอินทรีที่บินเข้ามา

ทุกคนจ้องมองและร้องอุทานออกมา

ท่าทางเช่นนี้ราวกับเป็นเทวดาจากสวรรค์!

หลินหยางจ้องมอง

เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่แต่งกายสกปรกโสมมเหมือนคนอื่นๆ

ชายคนนั้นมีหนวดเครายาวและผมยาวถึงเอว ดูแล้วเหมือนไม่เคยได้อาบน้ำมานาน ร่างกายของเขามีกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง บนหนวดเครายังมีเศษอาหารติดอยู่ด้วย

เมื่อลงมาถึงพื้น ยืนเซเล็กน้อย ราวกับดื่มไปมากไม่น้อย