บทที่ 1538 หุบเขาโม่เยว่

ทว่าความตื่นเต้นของเขาทำให้เขาตัวสั่นขึ้นมา และทำให้การฝังเข็มของหลินหยางเป็นไปอย่างยากลำบากขึ้น

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินหยางก็เดินออกจากห้องด้วยสภาพที่มีเหงื่อท่วมตัว

หยวนซิงก็เดินตามออกไป

"ยินดีด้วยนะครับเจ้าลัทธิ!" หยวนซิงใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ยินดีอะไร?"

"ยินดีที่เจ้าลัทธิได้เทพแห่งดาบมาไง!" หยวนซิงยิ้ม "มีคนที่มีความสามารถขนาดนี้อยู่ในมือก็เท่ากับเรามีไพ่ที่เหนือกว่าอีกใบ!"

"จริงเหรอ?" หลินหยางแปลกใจ "ผมรู้ว่าจ้านอี้ตาวมีความสามารถมาก แต่ผมกลับไม่ค่อยรู้ลึกถึงความสามารถของเขา ทำไมแม้แต่คุณก็ยกย่องชื่นชมเขาเหรอ? ความสามารถของเขาตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"งั้นทำไมคุณถึงตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?"

"เพราะผมรู้ความสามารถของเขาเมื่อหลายสิบปีก่อนนี่ครับ!" หยวนซิงกล่าว "ตอนนั้นผมยังไม่ได้เป็นอาวุโสสูงสุดและคอยช่วยเหลือการจัดการงานต่างๆ นานาให้กับเจ้าลัทธิคนเก่า จึงรู้เรื่องราวภายนอกค่อนข้างมากและผมก็ได้ข้อมูลของเทพแห่งดาบมาเยอะพอสมควร!"

"ข้อมูลเหล่านั้นล้วนเป็นรายงานที่บันทึกเกี่ยวกับการต่อสู้ หนึ่งในนั้นเป็นการดวลประลองระหว่างเทพแห่งดาบของเป่ยไห่และพระพุทธเจ้าเก้าองค์ก็เคยได้ขึ้นประลองฝีมือกับจ้านอี้ตาว ทั้งสองล้วนเป็นยอดฝีมือระดับโลก แต่ทั้งสองกลับพ่ายแพ้จ้านอี้ตาวไปอย่างราบคาบ! ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดฝีมือในการต่อสู้ก็ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจ้านอี้ตาว! ทั้งสองเคยได้ประลองฝีมือกัน แต่ไม่ได้เปิดเผยสู่คนนอก แต่นิกายตงหวงของเราได้รับข่าวนี้! จึงพูดได้ว่าความสามารถของจ้านอี้ตาวนั้นสูงเกินเทพแห่งดาบของเป่ยไห่และพระพุทธเจ้าเก้าองค์มาก! เป็นยอดฝีมือที่มีความสามารถสูงมาก! และตอนนี้ได้กลายมาเป็นคนของเจ้าลัทธิ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง? ฮ่าๆๆ..."

หยวนซิงหัวเราะด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ที่แท้เขามีความสามารถมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ในเมื่อเป็นแบบนั้น หยวนซิง คุณเคยได้ประลองฝีมือกับเขาไหม? ใครเป็นคนชนะ?"

"เจ้าลัทธิพูดตลกรึเปล่า? ผมจะไปสู้เขาได้ยังไง? เกรงว่าต่อให้เทพแห่งดาบเป่ยไห่ยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็คงสู้อะไรเขาไม่ได้" หยวนซิงกล่าวอย่างขมขื่น

"เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เป็นระดับความสามารถของเขาเมื่อหลายปีก่อน แต่ความสามารถของจ้านอี้ตาวตอนนี้...อาจจะแข็งแกร่งขึ้นมากก็ได้!"

"ถ้าเทียบกับผมล่ะ?" หลินหยางยกแขนขึ้นและเผยให้เห็นเลือดวิญญาณลั่วหลินสามสิบสามหยด

หยวนซิงเบิกตากว้าง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่ก็ทำให้ตกตะลึงได้ทุกครั้ง

ไม่นานเขาก็ดึงสติกลับมาและครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า

"ผมไม่รู้ แต่...ผมคิดว่าถ้าต่อสู้กันจริง ความน่าจะเป็นที่จ้านอี้ตาวจะชนะมีมากกว่า!"

"อ้อ? เขาสามารถต้านทานพลังของเลือดวิญญาณลั่วหลินสามสิบสามหยดได้?" หลินหยางรู้สึกแปลกใจ

"เขาอาจะต้านทานไม่ได้ แต่...หากเขาคิดจะฆ่า เจ้าลัทธิ ผมคิดว่ามือของคุณคงรักษาไว้ไม่ได้!" หยวนซิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ดาบของเทพแห่งดาบอาจจะเป็นดาบที่เร็วที่สุดบนโลกใบนี้! กลัวว่าคุณยังไม่ทันกระตุ้นพลังของเลือดวิญญาณลั่วหลิน เขาก็ตัดแขนคุณไปแล้วน่ะสิ!"

หลินหยางฟังและพยักหน้าตาม

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง งั้นครั้งนี้ก็ถือว่าเก็บสมบัติมีค่าได้...

"เตรียมยาที่ดีที่สุดให้จ้านอี้ตาว เพื่อให้เขาฟื้นกลับเป็นเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด" หลินหยางกล่าว

"ครับ แต่เจ้าลัทธิ...ยังมีอีกเรื่องที่ผมต้องเตือนคุณ!"

"อะไร?"

"คือคนคนนี้...ควรจะควบคุมเขายังไง?" หยวนซิงถามไปอย่างระมัดระวัง

ความสามารถของจ้านอี้ตาวแข็งแกร่งขนาดนั้น หากไม่มีวิธีควบคุม จะทำให้เดือดร้อนขึ้นได้

ทว่าหลินหยางกลับหัวเราะและส่ายหน้า "ไม่ต้องควบคุม เขาบอกแล้วว่าเขาจะจงรักภักดีต่อผม เขาไม่มีทางหักหลังผมหรอก!"

"เจ้าลัทธิเชื่อมั่นขนาดนั้นเลยเหรอ?" หยวนซิงถามด้วยความแปลกใจ

หลินหยางยิ้มแต่กลับไม่พูดอะไร

และขณะเดียวกัน

ปัง!

เกิดเสียงดังกึกก้องขึ้นที่หน้าประตูสถาบัน

จากนั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายเกิดขึ้น

ทั้งสองตกใจและเมื่อจะเดินไปดู ก็เห็นหลงโชวิ่งเข้ามา

"อาจารย์! เกิดเรื่องขึ้นแล้ว! มีคนบุกเข้ามาที่สถาบันการแพทย์ซวนอีของเราและกำลังอาละวาดทำลายข้าวของ!" หลงโชหน้าซีดและตะโกนออกมา

"อะไรนะ?" หลินหยางขมวดคิ้วและเดินออกไปที่หน้าประตู...

เวลานี้หน้าประตูของสถาบันการแพทย์ซวนอีดูโกลาหลวุ่นวายมาก

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้เข้ามาแยกย้ายฝูงชน

ชายคนหนึ่งสวมชุดสีดำและสวมแว่นดำยืนอยู่ที่หน้าประตู เขายืนสูบบุหรี่และจ้องมองคนรอบๆ

ในมือของเขามีมีดยาวที่แหลมคมเล่มหนึ่ง ใบตัวมีดเต็มไปด้วยเลือด และข้างๆ เขามีคนนอนจมกองเลือดอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม

"แจ้งตำรวจ! รีบแจ้งตำรวจ!!"