บทที่ 1542 ไม่จำเป็นต้องมีที่นี่อีกต่อไป

"ผู้จัดการอู๋ เอ่อ...แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ? ถ้าลูกค้าโวยวายขึ้นมา เราจะอธิบายยังไงครับ?" พนักงานคนนั้นลังเลใจ

"กลัวอะไร อย่างมากก็แค่ให้เงินชดเชยพวกเขาไปเท่านั้นเอง จะโวยวายอะไรมากมาย? เทียบกับคุณหลิวได้เหรอ?" ผู้จัดการอู๋กล่าว

พนักงานคนนั้นจึงต้องทำตาม

หลินหยางและลั่วเฉียนถือบัตรหมายเลขไปยังประตูทางเข้า

"คุณผู้หญิง คุณผู้ชาย กรุณาโชว์หมายเลขบัตรด้วยค่ะ!" พนักงานหน้าประตูยิ้ม

ลั่วเฉียนยื่นบัตรหมายเลขไป

พนักงานรับมาและคีย์ข้อมูลหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ "ขอโทษนะคะ หมายเลขของคุณไม่สามารถใช้งานได้ค่ะ!"

"อะไรนะ?" ลั่วเฉียนตกใจ

ลั่วเฉียนนึกว่าได้ยินผิดจึงรีบถามกลับไป "คุณคะ คุณไม่ได้ดูผิดใช่ไหม? ฉันจองไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ข้อมูลทั้งหมดก็อยู่ในมือถือของฉัน คุณลองเช็คดูอีกที จะผิดได้ยังไงกัน?"

"ขอโทษนะคะ ในระบบแสดงผลว่าหมายเลขของคุณใช้งานไม่ได้ เราไม่สามารถทำอะไรได้ค่ะ" พนักงานกล่าวอย่างลำบากใจ

"อยู่ดีๆ จะใช้ไม่ได้ได้ยังไง? ฉันต้องการคำอธิบาย" ลั่วเฉียนไม่ยอม

"คุณคะ เหตุผลในระบบแจ้งว่าคุณไม่ได้มาตามเวลานัดหมายค่ะ" พนักงานกล่าว

"ไม่ได้มาตามเวลานัด? ไม่ถูกสิ! บนบัตรของฉันเขียนว่าเข้ารับประทานอาหารเวลาห้าโมงครึ่ง! ตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงสามสิบสาม จะเลยเวลาไปแล้วได้ยังไง? กฎบอกว่าสามารถสายได้สิบนาทีไม่ใช่เหรอคะ? ฉันแค่เลทไปสามนาทีก็ใช้งานไม่ได้เลยเหรอ?" ลั่วเฉียนกล่าวด้วยความโมโห "วันนี้ฉันต้องการคำอธิบายที่มีเหตุผล! ไม่งั้นฉันไม่ยอมเด็ดขาด!"

"เสี่ยวเฉียน ช่างเถอะ เราเปลี่ยนร้านดีกว่า" หลินหยางขมวดคิ้ว แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่อยากมีปากเสียงแบบนี้

ออกมากินข้าวข้างนอกก็ควรจะมีความสุขถึงจะถูก

ทว่าลั่วเฉียนกลับไม่ยอม

"หลินหยาง กว่าฉันจะจองได้ แต่พวกเขากลับบังคับให้หมายเลขใช้งานไม่ได้ ฉันไม่ยอม! ต่อให้ไม่กินที่นี่ แต่อย่างน้อยฉันก็อยากได้คำอธิบายให้ชัดเจน!" ลั่วเฉียนกล่าว "รบกวนไปตามผู้จัดการของคุณมาหน่อย! ฉันต้องการพบผู้จัดการ!"

"ขอโทษนะคะ ผู้จัดการของเรากำลังยุ่ง หากคุณมีข้อเสนอแนะหรือข้อตำหนิอะไร สามารถส่งจดหมายหรืออีเมลมาที่ภัตตาคารปี่อี้ของเราได้เลยค่ะ เราจะตอบกลับอย่างเร็วที่สุดค่ะ" พนักงานกล่าวและยิ้มออกมา

"พวกคุณ..." ลั่วเฉียนโกรธจนตัวสั่น และแทบอยากทุบโต๊ะ

แต่เพราะการอบรมสั่งสอนที่ดีทำให้เธอทำไม่ลง

"ช่างเถอะลั่วเฉียน เราไม่กินที่นี่ก็ได้ เราเปลี่ยนร้านเถอะ ถนนเส้นนี้มีร้านอร่อยเยอะแยะ เราค่อยๆ เลือกก็ได้" หลินหยางพยายามเกลี้ยกล่อม

"ก็ได้..." ลั่วเฉียนเก็บกลั้นความโกรธและเตรียมออกไป

แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกไปนั้น หลิวเทียนถังก็เดินนำทีมงานเข้าไปข้างในภัตตาคาร

"คุณหลิวเชิญทางนี้ครับ โต๊ะของคุณได้จัดเตรียมไว้ที่โต๊ะหมายเลข 1892 เชิญคุณเดินเข้าไปก่อน แล้วเดี๋ยวเราจะจัดอาหารรสเลิศที่แสนอร่อยไปเสิร์ฟครับ!" ผู้จัดการอู๋ให้การต้อนรับอย่างดี

ลั่วเฉียนที่จู่ๆ ได้ยินเข้าก็ตกใจ และเธอก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

"1892? นั่นไม่ใช่โต๊ะของเราเหรอ?" ลั่วเฉียนรีบเรียกผู้จัดการอู๋ "ทำไมหมายเลขโต๊ะของฉันถูกนำไปให้เขา? คุณเป็นคนของภัตตาคารใช่ไหม? อธิบายมาหน่อยค่ะ!"

"อืม?"

ผู้จัดการอู๋ขมวดคิ้วและจ้องมองลั่วเฉียนอย่างไม่พอใจ "คุณครับ คุณหมายความว่ายังไง? อะไรคือโต๊ะของคุณ? โต๊ะในภัตตาคารก็โต๊ะในภัตตาคารสิ! รบกวนอย่ามาก่อเรื่องขึ้นที่นี่ ไม่งั้นผมแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย!"

"สารเลว!" ลั่วเฉียนโมโห

ทว่าหลิวเทียนถังกลับหัวเราะ "คุณครับ อย่าโมโหไปเลย! โกรธไประวังร่างกายจะรับไม่ได้นะครับ! เอางี้ ผมยังพูดคำเดิม ถ้าคุณอยากจะเข้าไปทานอาหารข้างใน งั้นก็เข้าไปกับผม ผู้จัดการอู๋ก็ถือเป็นเพื่อนของผมคนหนึ่ง ผมพาคุณเข้าไปอีกคนคงไม่มีปัญหาอะไร อ้อ...แน่นอนว่าคุณพาเพื่อนคุณเข้ามาไม่ได้นะ ไม่งั้นที่นั่งจะไม่พอเอา"

"คุณ..." ลั่วเฉียนโมโหจนแทบระเบิด

เธอรู้แล้วว่าโต๊ะของเธอได้ถูกจัดให้หลิวเทียนถังไปแล้ว

ยังไงซะเขาก็เป็นเน็ตไอดอลชื่อดัง ถ้าหลิวเทียนถังไลฟ์สดที่นี่ ภัตตาคารปี่อี้คงดังระเบิดแน่ๆ

"เอายังไงครับคุณ? ตกลงไหม? ถ้าตกลงงั้นเราก็เข้าไปตอนนี้เลย! ไม่งั้นถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีอีกแล้วนะ" หลิวเทียนถังหัวเราะ

"พลาดก็พลาดสิ! ฉันไม่กินที่นี่ก็ได้! หลินหยาง! เราไปกันเถอะ!"

ลั่วเฉียนโกรธจนตัวสั่น แต่เธอรู้ดีว่าเธอทำอะไรเขาไม่ได้ จึงทำได้เพียงจูงมือหลินหยางเดินออกไป

ผู้คนโดยรอบต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา