บทที่ 1553 ไร้ยางอาย (สอง)

ในเวลานี้ เขาได้กลายเป็นดาวเด่นของงานเลี้ยงเป็นที่เรียบร้อย

ฉีเฉี่ยวถงทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

สวีเยว่จ้องมองเธออย่างภาคภูมิใจ เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก และตอนนี้เขารู้สึกดูถูกฉีเฉี่ยวถงเล็กน้อย

เมื่อได้ความดีความชอบจากตระกูลฟู่ ทำให้ความสำเร็จของเขาไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่นี้ ในอนาคตเขาจะต้องได้พบเจอผู้ที่สวยงามมากกว่าฉีเฉี่ยวถงอย่างแน่นอน

สวีเยว่คิดว่าสายตาที่มองไปที่ฉีเฉี่ยวถงไม่ได้มีความชื่นชมอีกต่อไป แต่กลับเป็นการดูถูกและเหยียดหยามซะมากกว่า

"วันนี้คุณไม่สนใจผม วันข้างหน้าผมจะทำให้คุณเสียใจ!"

สวีเยว่หัวเราะ

แต่ในขณะเดียวกัน

"อ๊า!!!"

เสียงร้องตะโกนดังขึ้น

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงและมองไปทางที่เกิดเสียง

ที่แท้ก็เป็นเสียงขณะที่ทีมแพทย์ที่คุณสีเรียกมากำลังจะเคลื่อนย้ายคุณปู่ฟู่ขึ้นรถไปโรงพยาบาล หนึ่งในนั้นเหมือนกับพบความผิดปกติบางอย่าง จึงได้ร้องตะโกนออกมา

"เกิดอะไรขึ้น?" คุณสีรีบถามขึ้นมา

และพยาบาลคนนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างร้อนใจ "คุณสี หัวใจของคนป่วย...ได้หยุดทำงานลงแล้ว!"

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมจู่ๆ หัวใจของคุณปู่ฟู่ถึงหยุดทำงานลง?"

ทุกคนต่างร้อนรนกระวนกระวายใจ

สีหน้าของสวีเยว่ซีดเผือดและรีบเดินเข้าไปตรวจดูอาการ ผ่านไปครู่หนึ่งร่างกายของเขาสั่นสะท้านและตัวเกร็ง

"หมอสวี คุณปู่เป็นยังไงบ้างครับ?" คุณสีถาม

สวีเยว่เหงื่อไหลท่วมตัว เขารีบทำการรักษาฉุกเฉินให้กับคุณปู่และพลางกล่าวออกมา "สถานการณ์...แย่มาก...คุณปู่ได้หยุดหายใจลงแล้วจริงๆ"

"อ๋า?"

"เป็นไปได้ยังไง?"

ทุกคนต่างตื่นตระหนก

"หมอสวี ไม่ว่ายังไงคุณต้องรักษาคุณปู่ของผมให้หายให้ได้นะครับ! ขอร้องล่ะ! ขอร้องล่ะนะครับ!" ชายหนุ่มตระกูลฟู่คนนั้นตะโกนร้องโอดครวญและร้องไห้ออกมา

"ไม่ต้องเป็นกังวล ผมกำลังคิดหาวิธีช่วยชีวิตครับ!"

สวีเยว่กัดฟันและขณะเดียวกันก็ทำการปั๊มหัวใจให้กับชายชรา

ทว่า...กลับไม่มีประโยชน์อะไร

เป็นแบบนี้อยู่เพียงไม่กี่นาที จากนั้นสวีเยว่ก็นั่งลงกับพื้น

"หมอสวี..." ทุกคนต่างเฝ้าจับตามอง

สวีเยว่นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งและส่ายหน้า "เสียใจด้วยครับ"

คำพูดเพียงสองคำก็ทำให้ชายหนุ่มคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นและเสียสติไป...

สวีเยว่ลุกขึ้นและเดินไปที่ชายคนนั้นเพื่อลูบไหล่ของเขาและถอนหายใจ "เดิมทีจากทักษะทางการแพทย์ของผม คุณปู่ฟู่จะต้องรอดชีวิตแน่ๆ ต้องเป็นเพราะมีคนทำวิธีการที่ไม่สมควร จึงทำให้อาการของคุณปู่ฟู่ต้องรุนแรงแบบนี้และส่งผลให้เขาต้องเสียชีวิต ผมพูดได้เพียงแค่โชคร้ายเหลือเกิน ผมเสียใจด้วยนะครับ..."

เมื่อประโยคนี้พูดออกไป สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลินหยาง

ชายหนุ่มตระกูลฟู่กลับจับจ้องไปที่หลินหยางงจนเลือดตาแทบกระเด็น

ตอนนี้ทุกคนกลับคิดว่าการตายของคุณปู่ฟู่เป็นเพราะหลินหยาง...

สวีเยว่พูดออกไปแบบนี้ แทบจะเป็นการตัดสินโทษประหารชีวิตให้กับหลินหยาง

ตอนนี้ทุกคนต่างคิดไปแล้วว่าหลินหยางเป็นคนที่ทำร้ายให้คุณปู่ฟู่เสียชีวิต

เพราะอย่างไรสวีเยว่ก็มาจากตระกูลผู้ดี อายุยังน้อยก็ได้เป็นหัวหน้า และยังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลในเครือที่สองมหาวิทยาลัยเยี่ยน ฉะนั้นเขาต้องมีความสามารถมาก ทำให้ทุกคนต่างเชื่อในคำพูดของเขา

แต่เมื่อมองดูหลินหยาง เขาไม่รู้เป็นใครมาจากไหน ไม่มีใครรู้จักเขา แบบนี้จะเป็นคนดังมีความสามารถมาจากที่ไหนได้ยังไง?

ในสายตาของหลินหยางแล้ว สวีเยว่เพียงแค่กำลังโยนความผิด

เขาเองน่าจะรู้ว่าตัวเองวินิจฉัยอาการของคุณปู่ฟู่ผิดไป แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ ไม่งั้นชีวิตนี้ของเขาคงจบแน่ๆ

ฉะนั้นเขาจึงปล่อยไปตามน้ำ และโยนความผิดทั้งหมดให้กับหลินหยาง

จะว่าไปแล้วก็ค่อนข้างราบรื่นมาก แบบนี้นอกจากจะไม่เสื่อมเสียชื่อเสียงของตัวเองแล้ว ยังสามารถให้คำอธิบายต่อตระกูลฟู่ได้อีก อย่างน้อยตระกูลฟู่ก็ไม่โทษเขา แต่กลับรู้สึกขอบคุณเขา

"คุณมันรนหาที่ตาย!"