บทที่ 1557 มาหาถึงที่

และเห็นว่าจั่วเสินอู่เดินออกมาอีกครั้งเพื่อประคองฟู่เซียเสียนลุกขึ้น "คุณทำอะไร? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมไม่ยอมให้คุณคุกเข่าให้ใครทั้งนั้น!"

"จั่วเสินอู่! เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับคุณ!" ฟู่เซียเสียนตะโกนออกมาด้วยความโกรธและกังวล

"คุณเป็นผู้หญิงของผม! คุณการกระทำของคุณเกี่ยวข้องกับผมทั้งหมด คุณคุกเข่าลงแล้วผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

"ฉันไปเป็นผู้หญิงของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ตั้งแต่ตอนนี้! คุณคือผู้หญิงของผม!"

"คุณ..." ฟู่เซียเสียนโมโหจนพูดไม่ออก แต่เธอกลับทำอะไรจั่วเสินอู่ไม่ได้

จากนั้นเห็นจั่วเสินอู่ชี้หน้าหลินหยางและกล่าวอย่างเยือกเย็น "ฟังนะ หมอเทวดาหลิน ผมไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ผมไม่สนว่าคุณจะมีความสามารถมากแค่ไหน! ผมขอให้คุณรีบไสหัวไปรักษาให้คุณท่านฟู่ตอนนี้! ไม่งั้นผมจะทำให้คุณเสียใจที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้"

"คุณกำลังข่มขู่ผมงั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าว

"คุณจะคิดยังไงก็ช่าง ผมให้เวลาคุณหนึ่งวัน พรุ่งนี้เที่ยง ถ้าผมไม่ได้ข่าวว่าคุณท่านฟู่ฟื้นขึ้นมาแล้วไม่เพียงแค่คุณที่จะโชคร้าย ผมจะไปจัดการทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณถึงเจียงเฉิน!"

เมื่อพูดจบ จั่วเสินอู่ก็ลากฟู่เซียเสียนก้าวเดินออกไปจากโรงแรม

"ปล่อยฉัน! จั่วเสินอู่! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

ฟู่เซียเสียนตะโกนกรีดร้อง

ทว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนของตระกูลฟู่มองหน้ากันและในที่สุดทุกคนก็ออกจากโรงแรม

"สารเลว! สารเลวมาก!"

จ้านอี้ตาวอดทนมานานและเมื่อทุกคนจากไป ในที่สุดเขาก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมาและแทบอดไม่ได้อยากจะวิ่งออกไปฆ่า

"คุณหลิน ทำไมคุณถึงไม่ให้ผมลงมือ? นายจั่วเสินอู่คนนั้นหยิ่งผยองมากเกินไปแล้ว! ผมอายุปูนนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นใครบ้าระห่ำขนาดเขาเลย! คุณควรจะให้ผมจัดการเขาซะให้เข็ด! เพื่อให้เขารู้ว่าจุดจบของการมีเรื่องกับคุณเป็นยังไง!" จ้านอี้ตาวกล่าวอย่างโมโห

"หากคุณจัดการตอนนี้ เราก็จะลงหลุมพรางของตระกูลหลิน ตอนนี้ตระกูลหลินแทบอดไม่ได้อยากให้เรามีเรื่องกับจั่วเสินอู่ ส่วนพวกเขาแค่นั่งรอดูปลาติดเบ็ด" หลินหยางกล่าว

"แต่ประธานหลิน แม้ว่าคุณจะไม่จัดการลงมือตอนนี้ แต่จั่วเสินอู่ก็อาจจะไม่ปล่อยเราไป! เขาบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? พรุ่งนี้เที่ยงถ้าคุณยังไม่ยอมช่วยคนของตระกูลฟู่คนนั้น เขาก็จะลงมือจัดการกับคุณ" จ้านอี้ตาวถามอย่างร้อนใจ "ประธานหลิน หรือว่าคุณคิดจะช่วยรักษา?"

"ไม่" หลินหยางส่ายหน้า "คุณท่านฟู่ได้ผ่านช่วงเวลาที่ควรได้รับการรักษาไปแล้ว เวลาผ่านไปนานเกินไปแล้ว ยื่นมือเข้าช่วยตอนนี้ นอกจากมีตัวยาที่มีมูลค่ามหาศาลมาก ไม่งั้นคงช่วยชีวิตกลับมาไม่ได้ และให้พวกเขาไปหายาสมุนไพรตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ฉะนั้นครั้งนี้คงไม่สามารถช่วยคุณท่านฟู่ให้ฟื้นกลับคืนมาได้จริงๆ"

"งั้น...พรุ่งนี้คุณหลินคิดจะต่อสู้ประลองกับจั่วเสินอู่ดูสักตั้งเหรอครับ?"

"ผมไม่สนใจจั่วเสินอู่ จุดประสงค์ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อตระกูลหลิน!"

"แต่ตอนนี้ตระกูลหลินกลับนำจั่วเสินอู่มาผูกไว้กับเรา หากเราต่อสู้กับจั่วเสินอู่จะต้องสูญเสียพละกำลังแน่ๆ และหากยังต้องต่อสู้กับตระกูลหลิน เกรงว่าจะต้องเสียเปรียบแน่"

"ฉะนั้นผมคิดจะจัดการลงมือกับตระกูลหลินคืนนี้เลย" หลินหยางกล่าว

จ้านอี้ตาวตกใจเล็กน้อย

"ลงมือคืนนี้เลยเหรอครับ?"

ในศาลาหน้าศาลาอิงเก๋อ

หลินเฟยอิงกำลังนั่งดื่มเหล้าเคล้ากับแกล้ม

เขาไม่ชอบร่วมรับประทานอาหารกับคนอื่นและมักนั่งทานอาหารตรงนี้เพียงลำพัง

ความเงียบที่หาได้ยากสำหรับเขาคือความหรูหราอย่างหนึ่ง

"หัวหน้า"

คนของศาลาอิงเก๋อเดินเข้ามาและโค้งคำนับเล็กน้อย

"ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าห้ามเข้ามารบกวนตอนที่ฉันกำลังกินข้าว" หลินเฟยอิงดื่มเหล้าช้าๆ

"ขอโทษด้วยครับ แต่หัวหน้าเรื่องนี้สำคัญมาก เกี่ยวข้องกับหมอเทวดาหลินครับ" เขากล่าว

"โอ๊ะ?"

หลินเฟยอิงขมวดคิ้วและวางแก้วเหล้าลง "พูดมา เรื่องราวเป็นมายังไง?"