บทที่ 156 ผมเคยให้โอกาสคุณไปแล้ว

ชายผมน้ำเงินถูกต่อยจนสภาพดูไม่ได้แบบนี้ หลินหยางกลับไม่เคยมองเขาเลย ทั้งยังไม่เข้าไปห้าม ท่าทางเหมือนสิ่งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

นายท่านสองตระกูลหลิวมองอย่างลับๆ ใจของเขาเจ็บปวด

หลินหยางไม่พูด เขาก็ไม่กล้าหยุด

แต่ถ้าดำเนินการแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าตำแหน่งของเขาจะไม่เกี่ยวข้องและจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่เขาจะฆ่าคนทั้งเป็น!

ต่อยไปบนเนื้อ เนื้อจะไม่เป็นอะไรได้ไง?

มาถึงจุดนี้แล้ว นายท่านสองตระกูลหลิวหันหน้าไปมองฟู่หวู่และคนอื่นๆ เป็นการส่งสายตา

ฟู่หวู่โมโหเล็กน้อย แอบกระแทกเสียงออกมา แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงบอกให้หยุดแต่อย่างใด

คนอ้วนและคนอื่นๆ รู้ดี จึงรีบก้าวไปข้างหน้าและตะโกนว่า: "ลุงสอง พอได้แล้ว พอได้แล้ว เดี๋ยวเขาจะตายเอา"

"ใช่ ลุงสอง พอประมาณแล้วหล่ะ หลานเหมาสำนึกผิดแล้ว"

"ลุงสอง หลานเหมาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ คุณปล่อยเขาไปเถอะ"

หลายคนเข้ามาห้าม

นายท่านสองตระกูลหลิวเตะหลานเหมาอีกหลานครั้ง แม้ว่าการเตะนี้จะดูรุนแรง แต่เมื่อเหยียบลงบนตัวของชายผมน้ำเงินนั้นกลับไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก ชายผมน้ำเงินเองก็เข้าใจความหมายของลุงสองของตัวเอง เลยรีบร้องอย่างเจ็บปวดขึ้นมา

"ไอหนู หลังจากนี้ถ้าให้ผมเจอว่าคุณทำตัวไม่ดีและสร้างปัญหา ดูว่าผมจะหักขาทั้งสองของคุณยังไง!"

นายท่านสองตระกูลหลิวพูดด้วยความโกรธ หันตัวและโค้งคำนับให้กับหลินหยาง: "คุณหลิน ต้องขอโทษจริงๆ ที่หลานชายของผมทำให้คุณขุ่นเคือง ผมต้องขอโทษคุณด้วย ผมได้สั่งสอนเขาแล้ว คุณดู..."

"คุณให้ผมดูอะไร?" หลินหยางบีบก้นบุหรี่และถามอย่างว่างเปล่า

นายท่านสองตระกูลหลิวหัวใจเต้นอย่างรุนแรงและยิ้มออกมา: "คุณยังจะนอนทำอะไรอีก ไอสัตว์ร้าย ยังไม่รีบมาขอชีวิตกับประธานหลินอีก!"

เมื่อชายผมน้ำเงินทางนั้นได้ยิน เขาก็เดินขึ้นไปด้วยใบหน้าบวมๆ และพูดอย่างคลุมเครือว่า: "ขอโทษประธานหลิน เมื่อกี้ผมเป็นคนหาเรื่องคุณอง ขอคุณโปรดอภัยด้วย..."

แม้ว่าหลานเหมาจะพูดเช่นนี้ แต่ด้วยตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมและโกรธแค้น

"อภัยหรอ? ถ้าเกิดผมไม่อภัยให้หล่ะ จะทำยังไง?" หลินหยางถามทันที

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หัวใจของทุกคนตรงนั้นเต้นรุนแรง

"คุณหลิน นี่..." สีหน้าของนายท่านสองตระกูลหลิวไม่เป็นธรรมชาติ

"นายท่านสองตระกูลหลิว ก่อนหน้านี้พวกเราเหมือนจะมีความแค้นกันใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ก่อนหน้านี้ผมมีตาหามีแววไม่ ผมอธิบายสถานการณ์ในกับคุณผู้หญิงกงแล้ว และรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดต่อความไม่รู้ครั้งก่อน ผมหวังว่าคุณปลินจะให้โอกาสผมอีกครั้ง!" นายท่านสองตระกูลหลิวรีบพูด

"โอกาสหน่ะต้องไปคว้าเอาเอง" หลินหยางดีดก้นบุหรี่อีกครั้ง สูดลมหายใจ: "แต่น่าเสียดาย คุณไม่ยอมเห็นคุณค่าของมัน"

นายท่านสองตระกูลหลิวลมหายใจสั่น หน้าซีด

"นายท่านสองตระกูลหลิว คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?" หลินหยางถาม

"รู้...รู้....คุณคือประธานหลินของหยางหัวกรุ๊ป!" นายท่านสองตระกูลหลิวก้มหน้า

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ฟู่หวู่และคนอื่นๆ ก็เหมือนถูกฟ้าผ่า

แม้ว่าตอนที่หลายคนจะได้ยินคำว่า ประธานหลิน พวกเขาก็เดาว่าคนนี้ใช่ประธานหลินเหมือนที่คนอื่นพูดกันหรือเปล่า แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหลายคนก็สั่นเทาอย่างรุนแรง

"ที่แท้เขาก็ไม่ใช่พวกคนจนหรอ?" ผู้หญิงผมสั้นพึมพำออกมา ในใจนึกเสียใจอย่างมาก

เทียบกับประธานหลินแล้ว ฟู่หวู่ก็แค่ขี้...

สีหน้าของฟู่หวู่ย่ำแย่อย่างมาก

"ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าผมคือประธานหลินแห่งหยางหัวกรุ๊ป แล้วคุณก็น่าจะเข้าใจด้วยว่าผมรู้ทักษะทางการแพทย์ เป็นผู้ชายที่รู้เรื่องยาเล็กน้อยและคุ้นเคยกับโครงสร้างของร่างกายมนุษย์มาก คุณไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขันเหรอ?" หลินหยางพูด

เมื่อนายท่านสองตระกูลหลิวได้ยิน หน้าก็ถอดสี

ใช่

ประธานหลินเองก็เข้าใจการแพทย์!

เขามองไม่เห็นได้ยังไงว่านายท่านสองตระกูลหลิวกำลังตัวสั่นอยู่? มองไม่เห็นได้ไงว่าบนตัวชายผมน้ำเงินนั้นเป็นแค่บาดแผลภายนอก พักผ่อนไม่กี่วันก็หายแล้ว

"ประธานหลิน ผม..." นายท่านสองตระกูลหลิวคิดจะอธิบาย แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

"ผมบอกแล้ว ผมให้โอกาสคุณไปแล้ว ผมหลินหยางเองก็ไม่ใช่เรื่องของลำไส้ไก่อะไร เรื่องก่อนหน้านี้ ถ้าผมจะคิดบัญชีกับคุณ ทำไมผมต้องรอถึงวันนี้? แต่น่าเสียดาย การแสดงออกของคุณในวันนี้ทำผมผิดหวัง!" หลินหยางส่ายหน้า

เมื่อคำพูดนี้ออกมาก็ทำให้นายท่านสองตระกูลหลิวเหมือนตกลงไปในถังน้ำแข็ง ร่างกายสั่นเทาถึงกระดูก

"กลับไปเถอะ กลับไปเถอะ!" หลินหยางโบกมือ พูดสองครั้ง

ร่างกายของนายท่านสองตระกูลหลิวสั่นไหว ทุกคนไม่มั่นคง

"คุณแซ่หลิน! คุณมันขี้รังแกคนอื่น!" ทางด้านของฟู่หวู่มองต่อไปไม่ได้แล้ว เขาตะโกนออกมาโดยตรง