บทที่ 1562 คุณกำลัง...ข่มขู่ผม?

สีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อยและรีบกล่าว "คุณเฉิง ขอร้องนะคะ ช่วยฉันด้วยเถอะค่ะ ขอแค่พ่อบุญธรรมสามารถช่วยพี่ชายของฉัน! ขอร้องนะคะคุณเฉิง!"

"ซวนเหม่ย คุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดคนหนึ่ง ไม่งั้นคุณคงไม่มาหาผมถึงที่ ใช่แล้ว ทั้งเมืองเยี่ยนจิง นอกจากพ่อบุญธรรมของผมแล้วก็ไม่มีใครสามารถหยุดเรื่องนี้ได้อีก นับว่าคุณมาหาถูกคนแล้วล่ะ! แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ และพ่อบุญธรรมของผมก็อาจไม่ตอบตกลงด้วย!"

"คุณเฉิง! ฉันรู้ว่าคุณจะต้องมีวิธีอย่างแน่นอน คุณช่วยคิดหาวิธีด้วยเถอะนะคะ" เหลียงซวนเหม่ยพูดขึ้นมาอย่างร้อนใจ

"วิธีน่ะเหรอ จะว่ามีก็มีหรอกนะ แต่..." เฉิงคู่ยกมุมปากขึ้นและเผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์ และขณะที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้งก็ถูกหลินหยางพูดแทรกขึ้นมา

"พอได้แล้ว ซวนเหม่ย กลับกันเถอะ" หลินหยางตะโกนออกไป

"พี่..."

"พี่คิดว่าเธอจะพาพี่ไปที่ไหน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะพาพี่มาขอร้องคนอื่น พี่บอกไปแล้วว่าเธอไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้ และพี่ก็ไม่มีทางเป็นอะไรด้วย! ดึกมากแล้วพี่จะพาเธอกลับบ้านเอง" หลินหยางเดินไปและลากซวนเหม่ยออกไปด้วย

"ไม่! พี่! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! พี่อย่าดื้อรั้นแบบนี้เลย เราแค่เข้ามาขอร้องพ่อบุญธรรมของคุณเฉิง ไม่งั้นพรุ่งนี้พี่ต้องตายแน่! นะพี่นะ!"

"เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่คือเรื่องของพี่ เธอไม่ต้องยุ่ง!"

หลินหยางพูดน้ำเสียงจริงจัง

"พี่...พี่..."

เหลียงซวนเหม่ยดื้นรนต่อไป แต่ไม่เป็นผล และสุดท้ายเธอกัดฟันและตะโกนออกมา "พี่ ฉันกลับไปกับพี่ก็ได้ แต่พี่ปล่อยมือฉันก่อน ให้ฉันได้พูดกับคุณเฉิงสักหน่อย ไม่งั้นจากไปแบบนี้เสียมารยาทมากเลย"

"อ้อ?"

หลินหยางหยุดฝีเท้าและจ้องมองเฉิงคู่ที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นกล่าวน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เฉิงคู่คนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร ทางที่ดีเธอควรจะอยู่ให้ห่างจากเขาหน่อย"

"ฉันรู้ค่ะ แต่...พี่ อย่างน้อยเราก็เป็นเพื่อนกันก็ควรจะรักษาความสัมพันธ์ที่ดีนี้ไว้ อย่าให้ถึงขั้นฉีกหน้ากันเลยนะคะ อำนาจที่อยู่เบื้องหลังของเฉิงคู่...ไม่ธรรมดาเลยนะคะ...ถ้ามีเรื่องด้วยละก็ ต่อให้พี่ไม่กลัว แต่ตระกูลเหลียงของเราต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน" เหลียงซวนเหม่ยรีบกล่าว

หลินหยางเหลือบมองเธอและส่ายหน้า "ช่างเถอะ ในเมื่อเธอพูดออกมาขนาดนี้แล้ว งั้นเธอไปเถอะ พี่จะรอเธออยู่ตรงนี้ คุยกับเขาเสร็จแล้ว เราจะกลับไปพร้อมกัน!"

"ค่ะ!"

เหลียงซวนเหม่ยพยักหน้าและรีบวิ่งไปหาเฉิงคู่

ทั้งสองพูดคุยกัน

เพราะห่างกันไกล หลินหยางก็ไม่คิดจะละเมิดความเป็นส่วนตัวจึงไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมาก

และเวลาผ่านไปไม่นาน

ทันใดนั้น

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าดังขึ้นมาจากในวิลล่า

หลินหยาง จ้านอี้ตาวและปิงชางจุนต่างมองออกไป

และกลับพบว่าเหลียงซวนเหม่ยกุมใบหน้าของตัวเองและได้ล้มลงกับพื้นไปแล้ว

เฉิงคู่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีดุร้ายและจ้องมองเธอ และปากของเขาก็มีแค่คำพูดสกปรกหลุดออกมา

"นังตัวดี! เล่นตัวนักนะ! เธอคิดว่าฉันเป็นใคร?"

เมื่อพูดจบก็ยกเท้าขึ้นเตะท้องของเหลียงซวนเหม่ย

เหลียงซวนเหม่ยเจ็บปวดจนลุกไม่ขึ้น

แววตาของหลินหยางเยือกเย็นขึ้นมาทันที

เหลียงซวนเหม่ยมีความสามารถทางด้านศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ และเรียกได้ว่ามีความสามารถมากกว่าเฉิงคู่อีกด้วย

เพราะยังไงซะเธอก็มาจากเกาะหวางโยว และด้วยพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดานี้ บวกกับยาของหลินหยางที่เข้ามาเสริมทัพ ทำให้พละกำลังของเธอแข็งแกร่ง และถือว่าเป็นคนวัยหนุ่มสาวในเยี่ยนจิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง

ทว่าตอนนี้เธอกลับไม่กล้าสู้กลับ!

เพราะพ่อบุญธรรมของเฉิงคู่ที่อยู่ในนั้น!

หากลงมือทำอะไรเฉิงคู่ที่นี่ เกรงว่าพรุ่งนี้คนของตระกูลเหลียงคงไม่ได้ตื่นมาเห็นพระอาทิตย์ขึ้นแน่ๆ

ฉะนั้นเธอจึงทำได้แค่ฝืนอดทน

"นังแพศยา กล้าที่จะปฏิเสธฉันงั้นเหรอ?"

เฉิงคู่เตรียมที่จะสั่งสอนเหลียงซวนเหม่ยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เท้าของเขายังไม่ทันจะเตะออกไป ฝ่ามือข้างหนึ่งก็ลอยมาปะทะที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

เพี๊ยะ!

เฉิงคู่หมุนติ้วอยู่กับที่และจากนั้นก็นั่งลงกับพื้นด้วยอาการเวียนหัวและปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด ตอนที่อาเจียนเลือดออกมาก็มีฟันหลุดออกมาด้วย

"อ๋า?"

เหลียงซวนเหม่ยตกใจจนหน้าถอดสีและฝืนอดทนกับความเจ็บปวดเพื่อลุกขึ้นมา จากนั้นตะโกนออกไป "พี่ พี่กำลังทำอะไร?"

"แล้วเขาทำอะไรล่ะ?"

หลินหยางเดินเข้าไปหาเฉิงคู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"เอ่อ..." เหลียงซวนเหม่ยพูดไม่ออกและไม่รู้จะอธิบายกับหลินหยางยังไง

ทว่าเฉิงคู่กลับกุมใบหน้าของตัวเองและตะโกนออกมาไม่ได้ศัพท์ "หมอเทวดาหลิน! คุณ...คุณกล้ามากนักนะ! ที่กล้าตบผม? คุณรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? คุณเชื่อไหนว่าพ่อของผมจะออกมาจัดการคุณตอนนี้?"

"คิดว่าผมกลัวงั้นเหรอ! คุณเรียกพ่อของคุณออกมาตอนนี้เลย ผมก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเขาเป็นใคร!" หลินหยางกล่าวสีหน้าเฉยชา