บทที่ 1564 ก้มหัวให้

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"เย่ชิง! คุณ...คุณทำอะไรนะ? ลงมือสิ! เร็วเข้า!"

ผู้เฒ่าหม่านตะโกนออกไปเสียงดัง

เมื่อพูดออกไป เย่ชิงก็หันกลับไปตวาด "หุบปาก!"

"คุณ...คุณว่ายังไงนะ?" ผู้เฒ่าหม่านโมโหเดือด

"เย่ชิง ในเมื่อคุณไม่เห็นผมเป็นศัตรู งั้นคุณก็ถอยไป ผมจะจัดการเจ้าหมอนั่นให้คุณหลิน!" จ้านอี้ตาวกล่าว

เย่ชิงได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าว "เรื่องนี้เล็กน้อยมาก ทำไมต้องให้เทพแห่งดาบจัดการเอง? ให้ผมจัดการแทนคุณเถอะครับ!"

เมื่อพูดจบ เย่ชิงก็หันกลับไปและพุ่งเข้าหาฝูงชนอย่างรวดเร็ว และจับตัวเฉิงคู่ออกมามอบให้กับหลินหยางและจ้านอี้ตาว

"โอ๊ะ!"

เฉิงคู่ถูกจับตัวไปโดยไม่ทันตั้งตัว และจากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึง

เหลียงซวนเหม่ยตัวแข็งทื่อและพึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เธอแทบไม่มีเสียงพูดออกมาแล้ว

ตอนนี้ในหัวของเธอครุ่นคิดอยู่เพียงอย่างเดียว!

"ข้างกายพี่...เป็นกลุ่มคนประเภทไหนกันนะ?"

หลินหยางเดินไปข้างหน้าและมองเฉิงคู่ที่กำลังตัวสั่นอยู่กับพื้น และจากนั้นหันไปมองผู้เฒ่าหม่านที่อยู่ข้างหน้า จากนั้นเขาเหยียบไปที่มือข้างที่เขาตบเหลียงซวนเหม่ยอย่างแรง

"อ๊า!!"

เฉิงคู่ส่งเสียงร้องคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด

มือข้างนั้นของเขาถูกเหยียบจนแตกละเอียด ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาแทบเป็นลมหมดสติ

"อาคู่!"

ผู้เฒ่าหม่านรีบตะโกนออกไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"พ่อช่วยผมด้วย..." เฉิงคู่ตะโกนออกมาออกมาอย่างเจ็บปวด

แต่วินาทีต่อมา เท้าของหลินหยางก็เหยียบไปที่เท้าของเฉิงคู่ข้างที่เขาเตะเหลียงซวนเหม่ยอย่างแรง

แกร่ก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ทำให้เฉิงคู่ตาเหลือกและกระอักเลือดออกมา จากนั้นเป็นลมหมดสติไปอย่างเจ็บปวด

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันตกตะลึงอย่างมาก

"หมอเทวดาหลิน!" ผู้เฒ่าหม่านดวงตาเบิกกว้างทั้งโมโหทั้งโกรธ จากนั้นยกมือขึ้นมาชี้หน้าหลินหยาง "คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"แค่ต้องการความยุติธรรมเท่านั้นเอง!"

"คุณ...คุณอย่ามากเกินไปนะ! หมอเทวดาหลิน! ผมขอเตือนคุณไว้ว่าที่นี่คือเยี่ยนจิง! ไม่ใช่เจียงเฉิงของคุณ!"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ที่ของผม แต่ก็ไม่ใช่ที่ของคุณด้วยเช่นกัน" หลินหยางหรี่ตาลงและจ้องมองเขา

ผู้เฒ่าหม่านสะดุ้งเล็กน้อย

"คุณหลิน เพียงแค่คุณพยักหน้าตกลง ผมก็จะตัดหัวของเขา!" จ้านอี้ตาวกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ทำไมต้องให้คุณจ้านอี้ตาวลงมือด้วย? ผมลงมือจัดการเขาคนนี้ง่าย!" เย่ชิงรีบพูดขึ้นมา

คำนี้ทำให้ผู้เฒ่าหม่านตกใจอย่างมาก

เขารีบตะโกนใส่เย่ชิงด้วยความโกรธ "เย่ชิง! คุณ...คุณมันคนอกตัญญู! คุณกล้าหักหลังผม? คุณลืมสิ่งดีดีที่ผมทำต่อคุณแล้วเหรอ? ที่คุณมีกินมีใช้ทุกวันนี้ มีสิ่งไหนบ้างที่ไม่ใช่เงินของผม? ชีวิตของหลานสาวคุณก็เป็นผมที่หาหมอมารักษาให้! ตอนนี้คุณกลับช่วยคนนอกจัดการผม? คุณ...คุณมันคนทรยศ! คนสารเลว! ชั่วช้า!"

"ผู้เฒ่าหม่าน ไม่ใช่ว่าผมหักหลังคุณ แต่เป็นเพราะคุณหาศัตรูผิดคนแล้ว! คนคนนี้ไม่ใช่คนที่ผมจะสามารถรับมือได้ หากผมคิดเป็นศัตรูกับเขา งั้นวันนี้ไม่เพียงแค่คุณเท่านั้นที่จะตาย ผมและรวมไปถึงทุกคนในครอบครัวก็ต้องจบชีวิตลงด้วยเช่นกัน! ผู้เฒ่าหม่าน ผมขอเกลี้ยกล่อมคุณสักคำ คุณหลินไม่ใช่คนที่คุณจะรับมือด้วยได้ รีบคุกเข่ายอมรับผิดเถอะ ไม่แน่อาจยังพอมีทางรอดบ้าง!" เย่ชิงกล่าวเสียงแหบแห้ง

ผู้เฒ่าหม่านลังเลใจเล็กน้อย "เขาเป็นใคร? ทำไมถึงร้ายกาจขนาดนั้น? คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาจริงเหรอ?"

"ตอนที่เขาเป็นที่หนึ่งในโลก ผมเป็นเพียงผู้เริ่มต้น พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้มีเย่ชิงร้อยคนก็ทำอะไรเขาไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ! คำนี้พูดของผมไม่เกินไปเลยสักนิด!"

ผู้เฒ่าหม่านตัวสั่นสะท้านและจ้องมองไปที่เย่ชิง "จริง...จริงเหรอ?"

"ผู้เฒ่าหม่าน ความดีความชอบที่คุณมีต่อผม! ผมจะโกหกคุณได้ยังไง? ผมพูดความจริง! และที่ผมพูดไปแบบนี้ก็เพื่อคุณ! หากเกิดอะไรขึ้นจริงและผมตายไป คุณก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดไปได้แน่ ตอนนี้ยังพอมีทางรอด ผู้เฒ่าหม่าน รีบคุกเข่าลงรับผิดเถอะครับ ช้ากว่านี้อาจไม่รอด!"

ผู้เฒ่าหม่านได้ยินแบบนี้ทำให้เขารู้สึกสับสนและคิดหนักมาก

ในเมื่อเย่ชิงก็พูดออกมาแบบนี้ และตอนนี้ขาก็ไม่มีที่พึ่ง ฉะนั้นเขาจึงไม่มีสิทธิ์จะไปหาเรื่องหลินหยางได้อีก