บทที่ 1572 มีสิทธิอะไร

ไม่นานก็มีคนจำชายชราได้

"ข่งเหิงชุน! ปรมาจารย์หมากรุกข่ง!"

"เป็นเขานี่เอง?"

คนจำนวนมากต่างร้องอุทานออกมา

สีหน้าของผู้อาวุโสและผู้มีตำแหน่งใหญ่โตต่างเปลี่ยนไป

เจียงหนานซง หัวหน้าสมาคมศิลปะการต่อสู้รีบเดินเข้าไปข้างหน้าและยิ้มต้อนรับ "คุณท่านข่ง! มาที่นี่ได้ยังไงครับ?"

"คุณท่านข่ง ไม่เจอกันนาน ช่วงนี้ท่านสบายดีไหม?" ฟางหงก็ยิ้มออกมาและเดินเข้าไปต้อนรับอย่างเคารพและนอบน้อม

คนมีชื่อเสียงของเยี่ยนจิงต่างพากันเข้าไปพูดคุยทักทาย

แต่ละคนล้วนแสดงความเคารพและไม่กล้าก่อเรื่องขึ้น

"มาแล้ว! ในที่สุดเขาก็มาแล้ว!"

หลินเฟยอิงตื่นเต้นดีใจมาก และรีบพาคนของตระกูลหลินเข้าไปทักทาย

ข่งเหิงชุนกลับไม่ได้ใส่ใจคนอื่นมากนักโดยเฉพาะเจียงหนานซง ฟางหงและคนอื่นๆ เขาเพียงพยักหน้าตอบรับ ส่วนหลินเฟยอิงนั้น เขากลับพูดออกมา "พวกนายเป็นอะไรไป? ทำไมถึงปล่อยให้คนของตระกูลหลินของคุณถูกทำร้ายรังแกโดยไม่สนใจแบบนี้?"

หลินเฟยอิงสะดุ้งเล็กน้อยและรีบยิ้มพยักหน้า "คุณท่านพูดมาก็ถูก แต่การประลองมีกฎเกณฑ์อยู่ ทำให้เราไม่อาจทำอะไรโดยพลการได้ เพราะกลัวจะสร้างปัญหาให้กับตระกูลหลินเอาได้ครับ..."

"กลัวอะไร? กฎเกณฑ์บ้าบออะไรกัน! ฉันไม่สนใจทั้งนั้น!"

ข่งเหิงชุนกล่าวตำหนิ

"คุณท่านพูดมาถูกต้องครับ ถูกต้องทั้งหมด..." หลินเฟยอิงพยักหน้ายอมรับผิดและไม่กล้าพูดอะไรอีก

ข่งเหิงชุนกล่าวตำหนิและหันไปมองหลินหยางพร้อมกับพูดอย่างเย็นชา "ปล่อยหลินกู่เดี๋ยวนี้! แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่! ได้ยินไหม?"

"คุณเป็นใคร?" หลินหยางถาม

"บังอาจ! แม้แต่ปรมาจารย์หมากรุกข่งก็ไม่รู้จัก? นายมันไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!"

"กล้าไม่เบา! กล้าเสียมารยาทกับคุณท่านข่งแบบนี้? หมอเทวดาหลิน คุณอยากตายหรือยังไง!"

ทุกคนต่างตะโกนด่าทอหลินหยาง

"คุณหลิน ทางที่ดีคุณอย่ามีเรื่องกับคนคนนี้ ไม่งั้นคุณอาจแย่แน่!" ฟางหงร้อนใจและรีบเดินเข้าไปกล่าวเตือน

"คนนี้คือใคร?" หลินหยางถามด้วยความแปลกใจ

"ปรมาจารย์หมากรุกข่งเหิงชุน!"

"ผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเป็นปรมาจารย์ในประเทศมีไม่กี่คน อีกอย่างปรมาจารย์หมากรุกเกี่ยวอะไรด้วย? ผมเล่นหมากรุกไม่เป็นหรอกนะ" หลินหยางกล่าว

"คุณหลิน! คุณพูดถูก การเล่นหมากรุกของเขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณสักนิด แต่สถานะตัวตนของเขาไม่ได้มีเพียงการเล่นหมากรุกเท่านั้น! คุณคิดว่าที่พวกเขาเหล่านี้เคารพเขาขนาดนี้เป็นเพราะเขาเป็นปรมาจารย์หมากรุกงั้นเหรอ? คุณคิดผิด! ที่ทุกคนเคารพและให้เกียรติเขาเพราะอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของเขานั้นยิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียบได้!" ฟางหงกล่าวสีหน้าจริงจัง

"ฉะนั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของหลินกู่คือเขา?"

"ครับ! ทั่วทั้งเมืองเยี่ยนจิง พยัคฆ์หมอบ มังกรซ่อนเร้น ผู้แข็งแกร่งเหมือนเมฆ และทรงพลังอำนาจมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่สามารถยุ่งได้ เขาคือหนึ่งในนั้น!" ฟางหงกล่าวเคร่งขรึม

"แบบนี้นี่เอง?"

หลินหยางเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี

รู้สึกว่าที่พวกเขาพูดกับหลินหยางว่าการประลองความเป็นความตายครั้งนี้ หลินหยางจะต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัยก็เป็นเพราะคนนี้นี่เอง

กลัวว่าเมื่อคนนี้มาก็คงเป็นเพราะหลินกู่

"รู้ไหมว่าอะไรคืออำนาจและความสามารถของปรมาจารย์หมากรุกข่งคนนี้ไหม?" หลินหยางถาม

ฟางหงส่ายหน้า "สิ่งนั้นที่มีอยู่จริง แต่พวกผมไม่เคยได้สัมผัสและรับรู้ครับ!"

"คงไม่ใช่เรื่องหลอกลวงหรือแต่งขึ้นมาให้กลัว?"

"คุณหลิน ปรมาจารย์หมากรุกข่งใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเยี่ยนจิงมาตลอดชีวิต เขาเป็นใครมีใครบ้างไม่รู้ โกหกและแต่งเรื่องขึ้นมา? คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?"

"ผมรู้แล้ว"

หลินหยางพยักหน้า

"สรุปก็คือ ผมหวังว่าคุณจะไม่ประมาท! จากที่ผมดูทางที่ดีคุณควรทำตามที่ปรมาจารย์หมากรุกข่งพูด ปล่อยหลินกู่ไป ให้เกียรติเขาสักครั้ง ผลการตัดสินครั้งนี้คุณชนะแล้ว คุณสามารถออกไปจากที่นี่ได้อย่างสบายใจ! ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน" ฟางหงกล่าวอย่างขมขื่น

หลินหยางเงียบขรึมไม่พูดจา เหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่

ปรมาจารย์หมากรุกข่งกลับไม่ทนรอมากขนาดนั้น

"ที่ฉันพูดไปไม่ได้ยินเหรอ? รีบปล่อยหลินกู่ไปเดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไปซะ!" ปรมาจารย์หมากรุกข่งตะคอกออกมา

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างพากันหวาดกลัว

ใครก็ไม่กล้ามีปัญหาด้วย และใครก็ต่างไม่กล้าพูดอะไรออกมา

คนของตระกูลหลินต่างพากันดีอกดีใจ