บทที่ 1587 ใครกล้าทำร้ายลูกชายของฉัน!

"ผมเป็นผู้จัดการงานเลี้ยงในคืนนี้ และงานเลี้ยงนี้มีหัวหน้าเจียงเป็นคนจัดขึ้นด้วยตัวเอง หวังว่าทุกคนจะให้เกียรติหัวหน้าเจียงและไม่ก่อเรื่องขึ้นมาในงานนี้" ชายรูปร่างอ้วนสวมแว่นดำโค้งตัวลงขณะพูด

แต่เขายังไม่ทันพูดจบ อีกฝ่ายก็ตบมาที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

"โอ้ย!"

ชายรูปร่างอ้วนล้มลงกับพื้นและถูกตบจนลูกตาแทบกระเด็นออกมา

"หืม?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

กล้าตบแม้กระทั่งคนของหัวหน้าเจียง? คนกลุ่มนี้ก้าวร้าวและเหิมเกริมอย่างมาก

หลินหยางหันไปมองเล็กน้อย

"แกคือผู้จัดการ? งั้นฉันก็ควรต้องจัดการแก! นี่ไม่ใช่ที่นั่งที่จัดไว้ให้คุณผู้ชายของเราเหรอ? แต่แกดันปล่อยให้คนอื่นมานั่งไว้? แกหมายความว่ายังไง? ดูถูกพวกเรางั้นเหรอ? สารเลว!"

ชายคนนั้นตะโกนด่าทอและยังเดินเข้ามาเตะชายรูปร่างอ้วนคนนั้นสองสามที

"โอ้ย! อย่าทำๆ...ช่วยด้วย..."

ชายรูปร่างอ้วนร้องอย่างน่าเวทนาและคลานหนี ดูเหมือนว่าเขาจะไปเชิญเจียงหนานซง

เมื่อเห็นฉากนี้ แขกในงานต่างก็รู้ว่าคนกลุ่มนี้ไม่ควรมีเรื่องด้วย จึงไม่กล้าพูดแสดงความคิดเห็นอะไร

ผู้จัดการถูกจัดการสั่งสอนจนวิ่งหนีออกไป จากนั้นคนกลุ่มนี้จึงหันเป้าหมายไปที่หลินหยาง

คนเหล่านี้พุ่งเข้ามาอย่างไม่เกรงใจและคิดจัดการกับหลินหยางก่อน

แต่วินาทีต่อมา ฟับๆๆ...

เสียงฝีเท้าที่เร็วราวกับสายฟ้าก็ถีบไปที่ร่างกายของคนเหล่านี้อย่างแรง

ตึงๆๆๆ!

แต่ละคนกระเด็นลอยออกไปและกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง และทุกคนต่างร้องโอดครวญออกมาอย่างน่าเวทนา

เมื่อมองไปถึงได้รู้ว่าเป็นการลงมือของปิงชางจุน

"อะไรนะ?"

คนเหล่านี้หน้าถอดสีกันหมด

แขกที่มาในงานก็ต่างตกตะลึง

คุณยังกล้าลงมือเหรอ? คนกลุ่มนี้แค่มองก็รู้แล้วว่าเบื้องหลังของพวกเขาไม่ธรรมดา! แต่หมอเทวดาหลินกลับลงมือโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น...

ครั้งนี้จะต้องเกิดเป็นความแค้นขึ้นมาแน่!

"แก...พวกแก!! ช่างกล้านัก!"

"ทำยังไงดี? พี่น้องทุกคน?"

"สู้กับพวกมันเลย!"

"สู้!"

ทุกคนต่างตะคอกออกมาและวิ่งพุ่งเข้าไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ขณะนี้เองก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

ทุกคนต่างตกตะลึงและต่างหันไปมอง และเห็นว่ามีคนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามา ผู้ที่เดินนำหน้ามาเป็นชายสวมสูทสีขาวหัวล้านท่าทางเคร่งขรึม

ชายคนนี้ดูหล่อเหลา แต่ใบหน้าด้านขวาของเขามีแผลเป็นอยู่หนึ่งตำแหน่ง เหมือนรอยมีดกรีด แววตาของเขาเย็นชาจนทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา และรัศมีของเขาก็ไม่ธรรมดาอย่างมาก

เขาก้าวเดินเข้ามา

ทุกคนต่างหลบทางให้

"คุณชาย!"

"คุณชาย!"

"คุณชาย!"

...

เสียงแสดงความเคารพดังขึ้นไม่หยุด

ดูเหมือนว่าชายสวมชุดสูทสีขาวจะเป็นเจ้านายของคนเหล่านี้...

"ใครบอกให้พวกนายก่อเรื่องขึ้นที่นี่?" ชายสวมสูทขาวเดินไปข้างหน้าและถามขึ้นอย่างเย็นชา

"คุณชาย ผมไม่ได้ก่อเรื่องขึ้นเอง แต่เป็นเพราะคนเหล่านี้รังแกเราก่อน! พวกเขาไม่เพียงแย่งโต๊ะของเรา แถมยังทำร้ายพี่จี้จนบาดเจ็บ! คุณชายดูพี่จี้สิครับ!"

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างพาข้อมือพี่จี้ของพวกเขามาปรากฏขึ้นต่อหน้าของชายคนนั้น

บาดแผลที่หนักหนานั้นดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

ชายสวมสูทขาวชำเลืองมองและคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหลินหยางและกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "พวกคุณเป็นคนทำเหรอ?"

จ้านอี้ตาวและปิงชางจุนยังไม่ทันพูด หลินหยางก็พูดแทรกขึ้นมา "ใช่"

"พูดแบบนี้ งั้นแสดงว่าพวกคุณยอมรับ?" ชายสวมสูทขาวหรี่ตาลงเพื่อถาม

"เป็นเพราะคนของคุณลงมือก่อน" หลินหยางพยายามอธิบาย

ทว่าดูเหมือนชายสวมสูทขาวจะไม่อยากฟังคำอธิบาย

"ใครลงมือก่อนผมไม่สนใจ แต่คุณทำร้ายคนของผม คุณก็ต้องรับผิดชอบ เอางี้ พวกคุณคนใดคนหนึ่งนำมือข้างหนึ่งออกมา ส่วนจะจัดการยังไงนั้น ผมค่อยคิดทีหลัง" ชายสวมสูทขาวกล่าวอย่างเรียบเฉย

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างตกตะลึง

จ้านอี้ตาวและปิงชางจุนโมโหมาก

"คุณเป็นใคร? สมควรพูดกับผมแบบนี้เหรอ? เชื่อไหมผมจัดการสับคุณให้เละได้เลยตอนนี้?" จ้านอี้ตาวตวาดออกมา

"ทำไมถึงยังสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ไม่กล้าเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงต่อหน้าคนอื่นงั้นเหรอ?" ชายสวมสูทขาวกล่าวอย่างไม่แยแส "ถ้าคุณมีความสามารถขนาดนั้นก็เชิญ เอาล่ะ คุณลงมือเลย ถ้าคุณทำได้ เรื่องนี้ผมจะไม่เอาความอะไรอีก!"

"คุณ..."

จ้านอี้ตาวโมโห แต่ไม่กล้าทำอะไรโดยพลการ และทำได้เพียงมองไปที่หลินหยาง

และเห็นหลินหยางวางแก้วน้ำชา จากนั้นกล่าวขึ้นมา "ในเมื่อคนอื่นขอร้อง งั้นคุณก็ไปลงมือจัดการสับเขาให้เละเลยแล้วกัน!"

ทุกคนต่างคิดว่าหมอเทวดาหลินจะฝืนอดทนสักนิด!