บทที่ 1594 เรือนรับรองหมอเทวดา (หนึ่ง)

โดยเฉพาะเจียงหนานซงที่มีเหงื่อไหลท่วมตัวและความรู้สึกที่เอ่อล้นไม่รู้จะยอมรับผิดนี้กับหลินหยางยังไง

ส่วนบรรพบุรุษกายเทียนจงเขากลับยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยและยืนขาสั่นตลอดเวลา

พวกเขาแค่ต้องการรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"หมอเทวดาหลิน คุณหายโกรธหรือยัง?" เสี่ยวหลิวเดินเข้ามาและถามไถ่

น้ำเสียงดูรีบร้อนเล็กน้อย

หลินหยางถอนหายใจและหันไปกล่าว "ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว คุณหลิว คุณโอเคไหม?"

"หมอเทวดาหลิน ผมไม่เป็นอะไร แต่หัวหน้า...หัวหน้าเขา...ตอนนี้อาการหนักมาก! คุณรีบตามผมกลับไปดูอาการของหัวหน้าได้ไหม ช้ากว่านี้ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นได้!"

"ไม่ต้องกลัว ผมพอจะคาดเดาได้ว่าอาการของคุณท่านหนงจะกำเริบขึ้นมาในเวลานี้ ตอนที่ผมออกมาผมได้ให้ยาเม็ดหนึ่งไว้ไม่ใช่เหรอ? คุณให้เขากินเข้าไปก็สามารถบรรเทาอาการหนักได้ แล้วเดี๋ยวเราค่อยกลับไปรักษาให้คุณท่านอีกครั้ง ก็สามารถทำให้อาการป่วยของเขาดีขึ้นได้" หลินหยางกล่าว

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเสี่ยวหลิวแสดงอาการตัวสั่นและตาแดงก่ำ จากนั้นจึงกล่าวออกมา "หมอเทวดาหลิน ยาที่คุณให้ไว้...ทิ้งไปแล้ว..."

"อะไรนะ?"

หลินหยางหน้าถอดสี

"พวกคุณ...ทำไมถึงทิ้งยาที่สำคัญขนาดนี้ไปได้?"

หลินหยางจ้องเขม็งและถามขึ้นมาอย่างไม่เชื่อ

เสี่ยวหลิวร้องไห้ "หมอเทวดาหลิน ผม...ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ยานี้ลูกสาวของหัวหน้าเป็นคนทิ้งเองกับมือ...เธอโยนทิ้งทางหน้าต่าง ผมไปหาอยู่นานก็หาไม่เจอ..."

"ถูกลูกสาวของหัวหน้าทิ้งไป?" หลินหยางตกตะลึง

"ใช่ครับ! หมอเทวดาหลิน อันที่จริงมีคนในครอบครัวของหัวหน้าจำนวนไม่น้อยที่ไม่ชอบคุณ พวกเขาเคยเห็นข่าวของคุณตามโทรทัศน์และรู้สึกว่าคุณอายุน้อยเกินไป และเป็นไปไม่ได้ที่จะมีทักษะวิชาการแพทย์อย่างหมอเทวดาได้ และคิดว่าคุณต้องเป็นคนที่โกหกหลอกลวงคนอื่น ก็เลยไม่เชื่อมั่นในตัวคุณ และลูกสาวของหัวหน้าก็คิดแบบนั้น เมื่อเธอรู้ว่ายาของหัวหน้าเป็นยาที่คุณให้ไว้ก็คิดเป็นตุเป็นตะว่ายานี้จะทำร้ายหัวหน้าได้ ก็เลยโยนทิ้งไป...ผม...ผมเลยหมดหนทาง? ก็เลยมาหาคุณที่นี่..." เสี่ยวหลิวรีบกล่าว "หมอเทวดาหลิน คุณรีบกลับไปดูอาการหัวหน้ากับผมเถอะ"

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น...

"จะช้าไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เรารีบไปกันเถอะ!"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่รีรอและติดตามเสี่ยวหลิววิ่งออกไปจากงานเลี้ยง

ปิงชางจุนและจ้านอี้ตาวก็รีบวิ่งตามออกไป

"พี่..."

เหลียงซวนเหม่ยตะโกนเรียก ทว่าหลินหยางวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้หยุดเขาไม่ทัน

หลินหยางเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรก็เลยคลายความกังวล แต่ตอนที่ออกไปก็ได้เหลือบมองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน

เหลียงซวนเหม่ยเม้มปากโดยไม่พูดอะไร

เธอรู้ดีว่าเวลานี้ไม่เหมาะสมที่จะบอกความในใจกับหลินหยางให้รับรู้

เพราะข่าวที่ออกมาระหว่างเธอและหมอเทวดาหลินได้เกินจริงไปอย่างมาก หากจะพูดคุยกับหมอเทวดาหลินในตอนนี้อีก มีแค่จะเพิ่มปัญหาให้กับหลินหยางเอาได้

เมื่อหลินหยางและพวกของเขาออกไป บรรยากาศในงานเลี้ยงก็ดำเนินไปอย่างแปลกประหลาด

ผู้คนต่างมองกันไปมาด้วยสีหน้าท่าทางที่แปลกประหลาด

"พ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

จี้ไป๋ซานรีบวิ่งเข้ามาประคองบรรพบุรุษกายเทียนจงและซักถามด้วยความเป็นห่วง

บรรพบุรุษกายเทียนจงในตอนนี้ช่างน่าเวทนาอย่างมาก

เขาในตอนนี้อาจเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้

แต่...เขากลับไม่รู้สึกโกรธแค้น แต่กลับคว้าปกคอเสื้อของจี้ไป๋ซานและตะคอก "กลับ! รีบออกจากเยี่ยนจิง! ออกจากเยี่ยนจิงเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! เร็วเข้า!"

จี้ไป๋ซานสะดุ้งเล็กน้อยและไม่กล้าปฏิเสธ เขาได้แต่พยักหน้าและนำตัวจี้หลินที่เป็นลมหมดสติไปออกไปจากที่นี่

ดูเหมือนว่าความโกลาหลทั้งหมดจะจบลงแล้ว แต่เจียงหนานซงซวยแน่

"บรรพบุรุษกายเทียนจง! ผู้นำจี้! รอเดี๋ยวครับ! รอเดี๋ยว!"

เจียงหนานซงรีบตะโกนเรียก

อย่างไรก็ตาม...กลับไม่เป็นผล

ทุกคนแทบเอาตัวไม่รอด มีหรือจะไปสนใจเจียงหนานซง?

ไม่นานคนกลุ่มนี้ก็จากไปอย่างไร้ร่องรอย

เจียงหนานซงหน้าซีดเผือดและถอยหลังทรุดตัวลงกับเก้าอี้ราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไป

มีคนวิ่งร้องไห้เข้ามา "หัวหน้าเจียง ทำ...ทำยังไงกันดี? คนของสำนักกายเทียนจงไปแล้ว! แล้วทางนี้ก็ยังก่อเรื่องให้หมอเทวดาหลิน พิษในร่างกายของเราไม่มายากำจัดออกได้แล้ว จะทำยังไงกันดี?"

"แย่แล้ว เราต้องตายแน่ๆ"

"ฉันไม่อยากตาย!"

คนจำนวนมากต่างร้องไห้ระงม

เจียงหนานซงหน้าเคร่งเครียดและกัดฟันกรอด เขากำหมัดแน่นและดูเหมือนไม่ยินยอม

แต่ไม่นานเขาก็ปล่อยมืออย่างรวดเร็วและกล่าวออกมา "ช่างเถอะ เรื่องก็มาถึงนี้แล้ว หากคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไป...ก็ต้องก้มหัวเท่านั้น เดี๋ยวเราไปหาหมอเทวดาหลินกัน ไปรับผิดต่อหน้าเขา..."

"หมอเทวดาหลินจะยอมยกโทษให้เราไหม?"

"เรา...เคยหักหลังเขามาครั้งหนึ่งแล้วนะ..."

"ไม่ยอมยกโทษให้แล้วจะทำยังไง? คนของสำนักกายเทียนจงก็หนีไปแล้ว ชีวิตของเราทุกคนก็ยังอยู่ในเงื้อมมือของหมอเทวดาหลิน หากเขาไม่ยกโทษให้ ทุกคนก็เตรียมกลับไปจัดการเรื่องงานศพของตัวเองเถอะ"