บทที่ 1597 พ่อของฉันตายลงเพราะหมอเทวดาหลิน

จากนั้นทุกคนจึงจำหลินหยางได้ และในชั่วพริบตาก็เกิดความโกลาหลขึ้น ทุกคนต่างรีบวิ่งเข้าไปหาหลินหยางราวกับเขาเป็นฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้าย...

"ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบ กรุณาอยู่กับที่อย่าลุกไปไหน ผมขอดูอาการให้ผู้ป่วยที่อาการหนักก่อน ขอให้ทุกคนให้ความร่วมมือด้วยครับ"

หลินหยางตะโกนออกไปเพื่อรักษาความสงบในบริเวณดังกล่าว

และการกระทำของเขาเกือบทำให้เสี่ยวหลิวแทบเป็นลมหมดสติไป เขารีบวิ่งเข้ามาและกล่าวอย่างร้อนใจ "คุณหลิน! หัวหน้าอยู่ข้างในอาการหนักเป็นตายยังไงก็ยังไม่รู้! ทำไมคุณถึงยังทำการรักาาให้คนอื่นอยู่ตรงนี้อีก?"

"อ้อ คุณพูดแบบนี้ผมเกือบจะลืมไปแล้ว แต่ผู้ป่วยที่นี่ก็มีหลายคนที่อาการหนัก เอางี้ คุณเอายานี้เข้าไปให้คุณท่านหนงกินก่อน หากได้กินยานี้จะทำให้อาการของเขาคงที่ได้ชั่วคราว รอให้ผมจัดการผู้ป่วยอาการหนักที่นี่ให้เรียบร้อย แล้วผมจะรีบเข้าไปรักษาให้เขา" หลินหยางหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เขา

เสี่ยวหลิวรับยาและรีบวิ่งเข้าไปยังเรือนรับรองหมอเทวดาเหยาโดยไม่รีรอ

ประตูใหญ่ที่ปิดสนิทถูกเขาถีบลงทันที มีคนเข้ามาขัดขวางเขา จากนั้นเขาจึงหยิบปืนออกมาและจ่อไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย ทำให้คนของเรือนรับรองหมอเทวดาเหยาไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดขวางเขาอีก และทำได้เพียงปล่อยเขาเข้าไป

ส่วนหลินหยางก็หยิบเข็มเงินออกมาและทำการรักษาอาการป่วยให้ผู้ป่วยที่อยู่ภายนอกต่อไป

ปิงชางจุนและจ้านอี้ตาวที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างพากันรู้สึกประหลาดใจ

"เรามาเพื่อช่วยชีวิตคุณท่านหนงไม่ใช่เหรอ? ทำไมอาจารย์ถึง..." ปิงชางจุนหันไปถาม "ผู้อาวุโสจ้าน ตอนนี้เราควรทำไงดี?"

"จะทำอะไรได้? ลงมือช่วยสิ!"

จ้านอี้ตาวกล่าวและยกแขนเสื้อขึ้น

....

เสี่ยวหลิวฝืนบุกรุกเข้าไปยังเรือนรับรองหมอเทวดา และเมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนของหนงถังกงก็ไม่มีใครกล้าขัดขวางเขาอีก

ไม่นาน เสี่ยวหลิวก็วิ่งมาถึงห้องพยาบาล

ภายในห้องพยาบาลในเวลานี้สีแต่เสียงร้องไห้ระงมของคนตระกูลหนง

และยังมีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะประกาศเรื่องนี้ออกไปสู่ภายนอก

การจากไปของคุณท่านหนงจะต้องเป็นเรื่องใหญ่สะเทือนทุกวงการในประเทศแน่

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยธรรมดา เกรงว่าจะสั่นสะเทือนไปทั่วโลก...

พวกเขาถือโทรศัพท์อย่างมือสั่นและไม่กล้ากดส่งข้อความ

เพราะไม่มีใครรับเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน

"หัวหน้า!!"

เสี่ยวหลิวตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงและรีบวิ่งไปข้างหน้า

"เสี่ยวหลิว คุณไปอยู่ไหนมา? ทำไมถึงเพิ่งจะมาเอาตอนนี้?" หนงเสี่ยวเหมยเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มและกล่าวตำหนิ

"พี่เหมย...ผม...ผมไปขอยาและขอให้คนช่วยมา! หัวหน้าเป็นยังไงบ้าง? ให้เขารีบกินยานี้เข้ามา ไม่งั้นอาการต้องแย่แน่ๆ!" เสี่ยวหลิวกล่าวอย่างร้อนรนและเดินไปที่หนงถังกงเพื่อจะป้อนยา

แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปก็มีคนขัดขวาง

เป็นหนงเสี่ยวเหมยนั่นเอง!

"ป้อนยา? ยังจะป้อนยาอะไรอีก? พ่อของฉันจากไปแล้ว!" หนงเสี่ยวเหมยร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

"อะไรนะ? หัวหน้า...จากไปแล้ว?"

เสี่ยวหลิวตกตะลึงอย่างมากและไม่อยากเชื่อ เขาถอยหลังออกไปสองสามก้าว

แต่ไม่นาน เสี่ยวหลิวก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขาเป็นตำรวจคนสนิทของหนงถังกง แม้ว่าเขาจะไม่ได้สัมผัสหนงถังกง แต่ก็อยู่ไม่ไกล เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าหนงถังกงยังคงหายใจอย่างอ่อนแอ

ตามหลักแล้ว หนงถังกงยังไม่ตายถึงจะถูก!

"พี่เหมย หัวหน้ายังหายใจอยู่ เขา...เขายังไม่ตายเลย...ทำไมคุณถึงบอกว่าเขาตายแล้ว?" เสี่ยวหลิวถามด้วยความสงสัย

"คุณจะเข้าใจอะไร? หมอเทวดาเหยาบอกว่าไม่มีช่วยชีวิตคุณพ่อแล้ว! ตอนนี้ก็แค่ลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น แม้แต่เทวดาก็ช่วยไม่ได้..." หนงเสี่ยวเหมยร้องไห้สะอึกสะอื้น

"อ๋า?"

เสี่ยวหลิวหัวใจเต้นแรงและเขาก็รู้สึกตกใจอีกครั้ง

แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกได้และมองยาเม็ดในมือและรีบกล่าวว่า "พี่เหมย ไม่แน่ยานี้อาจเป็นประโยชน์ต่อหัวหน้าก็ได้ ให้ผมป้อนหัวหน้ากินเข้าไปเถอะครับ!"

เมื่อพูดจบเขาก็เดินเข้าไป

"นี่คือยาอะไรของคุณ?"

หนงเสี่ยวเหมยร้องไห้ไปพร้อมกับถามออกมา