บทที่ 1604 บริษัทหยางหัวของผมพังลงแล้ว

ผู้คนต่างตกตกตะลึง

คนของตระกูลหนงเป็นผู้รับภาระหนัก

ในขณะที่หลินหยางพูดจบ ทุกคนของตระกูลหนงก็ต่างจับจ้องมองไปยังหนงซิน

แต่ เห็นได้ชัดว่าหลินหยางยังพูดไม่จบ

"อาการป่วยของคุณท่านหนง อันที่จริงผมก็พอรู้มาก่อนหน้านี้แล้ว อันที่จริงยาเม็ดเมื่อสักครู่นั้น ไม่ได้เป็นยาเม็ดเดียวที่สามารถรักษาคุณท่านหนงให้หายได้ แต่จริงๆ แล้วยังมีอีกเม็ดหนึ่ง" หลินหยางกล่าว

คำพูดนี้ทำให้อารมณ์โกรธของคนตระกูลหนงปะทุขึ้นมา

หนงซินเดินเข้าไปข้างหน้าและกล่าวว่า "งั้นหมอเทวดาหลิน! คุณก็รีบนำยาเม็ดนั้นมาให้ผมและรักษาคุณพ่อของผมสิ!"

"ให้ไปแล้ว ผมให้ไปนานแล้ว!" หลินหยางจ้องมองเขาและกล่าวขึ้นมา "ผมได้ให้ยาทั้งสองเม็ดไปกับเสี่ยวหลิวแล้ว! แต่เสี่ยวหลิวบอกว่า ยาทั้งหมดถูกคนในครอบครัวคุณโยนทิ้งไปแล้ว"

"อะไรนะ? ใคร?! ใครโยนทิ้งไป?" หนงซินขึ้นเสียงและสีหน้าที่เกรี้ยวกราดของเขาราวกับกำลังปกปิดความผิดของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม หนงเสี่ยวเหมยที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

"เสี่ยวหลิว ใครเป็นคนโยนทิ้งกันแน่? บอกฉันมา!" เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าพูด หนงซินจึงรีบหันไปถามเสี่ยวหลิว

ทว่าเสี่ยวหลิวลังเลอยู่ครู่หนึ่งและหันไปมองหนงเสี่ยวเหมย

หนงซินตกตะลึงและคิดได้ จากนั้นก็มองไปยังพี่สาวของตัวเอง เขาอ้าปากและไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

"หมอเทวดาหลิน ตอนนี้ยาสองเม็ดนั้นไม่มีแล้ว คุณทำขึ้นใหม่อีกไม่ได้เหรอ? หากสามารถช่วยชีวิตคุณท่านหนงได้ก็ถือเป็นเรื่องดีต่อคุณไม่ใช่เหรอ" คนของตระกูลหนงคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"คุณคิดว่ายาที่ผมให้ไปเป็นเพียงยาธรรมดาๆ งั้นเหรอ? การผลิตมันออกมาจำเป็นต้องใช้เวลาอย่างมาก ขั้นตอนแรกคือต้องหาวัตถุดิบตั้งต้น และขั้นตอนนี้จำเป็นต้องใช้เวลากว่าหนึ่งปีครึ่งเพื่อจะค้นหามาได้ อีกทั้งยังมีขั้นตอนกรรมวิธีการผลิตอย่างพิถีพิถันอีกมากมาย และขั้นตอนนี้ก็จำเป็นต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน! รอให้ผมผลิตยาเม็ดที่สามขึ้นมาได้ ศพของคุณท่านหนงอาจเน่าเฟะไปแล้วก็ได้!" หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"งั้น...งั้นควรทำยังไงดี? คุณท่านหนงจะต้องตายจริงๆ งั้นเหรอ?"

ผู้คนต่างถามขึ้นมาอย่างตกใจ

"เดิมทีก็สามารถรักษาให้รอดชีวิตได้" หลินหยางส่ายหน้า

หนงซินและหนงเสี่ยวเหมยหน้าซีดเผือดและตัวสั่นสะท้าน

พวกเขาได้ทำลายยาทั้งสองเม็ดสำหรับช่วยชีวิตของหนงถังกง หากหนงถังกงเป็นอะไรไป พวกเขาคงต้องกลายเป็นคนบาปของตระกูลหนงไปตลอดชีวิต!

ถึงตอนนั้นตระกูลหนงคงไล่ตะเพิดพวกเขาออกมา และนอกจากนี้คนในตระกูลหนงจะต้องทำโทษพวกเขาอย่างหนัก

พวกเขาจะไม่เหลืออะไรและใช้ชีวิตอย่างน่าอนาถ

และชีวิตนี้จะอยู่กับตราบาปว่าตัวเองได้ฆ่าพ่อของตัวเองลง...

"หมอเทวดาหลิน! ผม...ผมผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ! ไม่ว่ายังไงได้โปรดรักษาคุณพ่อของผมให้หายด้วยเถอะ!"

หนงซินกัดฟันคุกเข่าขอร้องโดยไม่สนใจเกียรติและหน้าตาของตัวเองอีกต่อไป

หลินหยางไม่พูดอะไร

หนงซินรีบหันไปมองหนงเสี่ยวเหมยที่ยืนนิ่งอยู่และกล่าวออกมา "พี่ รีบมานี่สิ โขกศีรษะยอมรับผิดกับหมอเทวดาหลินเร็วเข้า!"

"อะไรนะ? ให้ฉันโขกศีรษะลงกับพื้นเพื่อขอโทษเขา? ฝันไปเถอะ! เขาเป็นใคร? ฉันเป็นใคร? ปล่อยให้คุณหนูใหญ่ตระกูลหนงก้มหัวให้กับเจ้าหมอนี่ ต่อไปฉันจะมองหน้าคนอื่นยังไง?" หนงเสี่ยวเหมยกล่าวปฏิเสธอย่างหัวเสีย

"ผมว่า ทุกคนรีบไปจัดการเรื่องงานศพของคุณท่านหนงเถอะ คุณท่านหนงฟื้นขึ้นมาแล้ว คาดว่าจะมีเวลาอีกประมาณสามวัน ช่วงนี้เขาอยากทำอะไรก็ให้เขาทำ อยากกินอะไรก็ให้เขากิน และอย่าลืมสั่งเสียกันให้เสร็จล่ะ" หลินหยางโบกมือและกล่าวออกมา

สีหน้าของคนตระกูลหนงเปลี่ยนไปอย่างมาก

"พี่! พี่กำลังทำอะไร? หรือว่าชีวิตของพ่อเทียบไม่ได้เลยกับเกียรติของพี่?" หนงซินตะโกนออกมาอย่างร้อนใจ

"แต่..."

หนงเสี่ยวเหมยยังไม่ทันพูดอะไร แต่คนของตระกูลหนงที่อยู่รอบๆ ต่างจับจ้องไปที่เธอ แต่ละคนแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราดและดุเดือดอย่างมาก

ความกดดันทั้งหมดที่ไม่เคยมีก็ถาโถมเข้ามาสู่หนงเสี่ยวเหมย

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือก

หากปฏิเสธไป เกรงว่าวันนี้เธอคงถูกคนในตระกูลจัดการเล่นงานแน่...

หลังจากกัดฟันกรอด สุดท้ายหนงเสี่ยวเหมยก็ยอม

เธอคุกเข่าลงช้าๆ ก้มศีรษะลงและกล่าวออกมา "ขอโทษด้วย หมอเทวดาหลิน...ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉันเอง ขอร้องล่ะ...ได้โปรดช่วยคุณพ่อของฉันด้วยเถอะ..."

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างจับจ้องไปยังหลินหยาง