บทที่ 1608 ร้องไห้ไม่มีน้ำตา

เมื่อลงมาจากยอดเขา หนงถังกงพยายามจะพาหลินหยางกลับไปรับประทานอาหารที่บ้านให้ได้

หลินหยางต้องการจะปฏิเสธ แต่ก็ทนความรบเร้าของเขาไม่ได้ และทำได้เพียงตอบตกลง

จ้านอี้ตาวและปิงชางจุนก็ติดตามไปด้วย

บนรถ หนงถังกงรู้เรื่องนี้และรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"คุณหลิน ทำไมคุณถึงปฏิเสธเหยาอี้เฉินล่ะ? แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่เขาก็รู้จักคนมากมาย คุณรู้ไหมว่ามีมีชื่อเสียงในเยี่ยนจิงมาหลายสิบปี และตลอดระยะเวลานี้ก็มีอำนาจและหน้าตาอย่างมาก! หากคุณได้เป็นอาจารย์ของเขา คุณจะยังกลัวใครอีกในเยี่ยนจิงแห่งนี้?" หนงถังกงกล่าวขณะพิงหลังไปที่เบาะด้วยความอ่อนล้า

"คุณท่านพูดออกมาแบบนี้แสดงว่าคุณท่านไม่รู้จักผมดีพอ ผมบอกแล้วว่าหมอเทวดาเหยาไม่มีจรรยาบรรณทางการแพทย์ การที่ผมจะสืบทอดทักษะการแพทย์นั้นผมให้ความสำคัญกับเรื่องของจรรยาบรรณ! ส่วนเรื่องความสามารถอำนาจหรือตัวตนอะไรนั่น ผมไม่เคยให้ความสนใจด้วยซ้ำ! การที่หมอเทวดาเหยาต้องการเป็นศิษย์ของผม อันที่จริงก็แค่เห็นสนใจในทักษะการแพทย์ของผมเท่านั้น เขาต้องการเรียนรู้ทักษะวิชาจากผม เพื่อยืดอายุของตัวเองเท่านั้น! พูดตรงๆ ก็คือ เขาเห็นผลประโยชน์จากตรงนี้ เขาถึงยอมก้มหัวให้ผม" หลินหยางกล่าว

"ยืดอายุ?" หนงถังกงรู้สึกประหลาดใจ

"แม้ว่าอายุของหมอเทวดาเหยาจะเยอะแล้ว แต่เขาก็รู้จักร่างกายของเขาเองดีกว่าใคร ผมสังเกตจากใบหน้าของเขาก็รู้ได้ว่าหลายปีมานี้เขาได้ใช้ยาบำรุงร่างกายเพื่อยืดอายุมาโดยตลอด แต่เขาทำผิดวิธีมาโดยตลอด แม้ว่าจะมีผลดี แต่ผลข้างเคียงก็มีมากเช่นกัน! การจะทำให้บำรุงเพิ่มมากขึ้นนั้นเป็นเรื่องยากและทำให้เขาทุกข์ใจอย่างมาก แต่ทักษะการรักษาของเขาก็ช่วยเขาได้แค่นั้น ฉะนั้นที่เขาต้องการเป็นลูกศิษย์ของผมก็เพียงเพื่อต้องการหาอะไรที่สามารถยายืดเยื้ออายุของเขาได้ก็เท่านั้น!" หลินหยางกล่าว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...ถึงว่าทำไมคุณถึงไม่ยอม! เหยาอี้เฉินคนนี้...ไม่มีทางช่วยได้จริงๆ!" หนงถังกงหัวเราะและส่ายหน้า "แต่คุณต้องการให้เขาปรับ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำยังไง หากเขาลงจากเขาและประกอบอาชีพเป็นหมอรักษาโรคช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน จากนั้นค่อยไปขอเป็นลูกศิษย์ของคุณ คุณจะรับไหม?"

หลินหยางหัวเราะแต่ไม่ตอบอะไร

หนงถังกงหัวเราะชอบใจและไม่พูดเรื่องนี้อีก

ไม่นาน รถก็ขับมาถึงอาคารเก่าของหนงถังกง

แม้ว่าหนงถังกงจะอ่อนกายอ่อนล้า แต่เขาอารมณ์ดีมากและถามหลินหยางว่าเขาสามารถดื่มเหล้าได้ไหม เมื่อได้รับคำตอบว่าได้ เขาก็ดีใจจนำเหล้าโบราณที่สะสมมานานออกมาเพื่อจะดื่มกับหลินหยาง

ส่วนหนงซินและหนงเสี่ยวเหมยได้ถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บนานแล้ว

แม้ว่าเรื่องของเรือนรับรองหมอเทวดาจะถูกเผยแพร่ออกมาบ้าง แต่ก็ถูกหนงถังกงสั่งให้คนคอยปิดเรื่องนี้ไว้ ไม่งั้นจะส่งผลกระทบถึงคนจำนวนมากได้

คุณป้าแม้บ้านได้ทำอาหารค่ำที่แสนอร่อยเต็มโต๊ะ หนงถังกงเรียกทุกคนมานั่งอย่างอิ่มเอมมีความสุข

คนในตระกูลหนงไม่มีใครเข้ามานั่ง

อาหารมื้อนี้มาพร้อมกับเหล้าโบราณชั้นเลิศของหนงถังกง

จ้านอี้ตาวและปิงชางจุนเป็นนักดื่ม ทั้งสองวนเวียนกับการดื่มเหล้าอย่างมีความสุข

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ขณะนี้เอง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

คุณท่านหนงขมวดคิ้วและมองไปยังคนของตระกูลหนงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ "ไล่ไปให้หมด ไม่ว่าใครก็ตาม!"

"ครับ!"

คนในตระกูลหนงคนนั้นรีบวิ่งไปเปิดประตู

เพียงครู่หนึ่งก็กลับเข้ามา

"คุณท่านครับ เป็นหัวหน้าหลี่ครับ เขาได้ยินมาว่าคุณท่านป่วยและการรักษาที่เรือนรับรองหมอเทวดาเหยาไม่ราบรื่นเท่าไร เลยตั้งใจมาเยี่ยมครับ"

"บอกเขาว่าฉันไม่เป็นอะไร แต่ฉันต้องการพักผ่อน บอกให้เขากลับไปอย่ามารบกวนฉัน!" หนงถังกงกล่าว

"เอ่อ...คุณท่าน..." คนในตระกูลหนงคนนั้นลังเลเล็กน้อย