บทที่ 1622 ผมมาหาเขาเพื่อทวงคืนความยุติธรรม

ขณะที่ปิงชางจุนและจงชวนต่อสู้กัน หนงถังกงก็อยู่ที่นั่นด้วย

เพราะเป็นการประลองแข่งขันอย่างเป็นทางการ ฉะนั้นจึงไม่ได้มีเพียงหนงถังกง เจียงหนานซง หวูไคโชวและคนของสมาคมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนจิงก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน

และในฐานะที่เป็นตัวแทนของประเทศ อาจารย์ของจงชวนที่ได้รับสมญานามว่าเป็นเทพแห่งนินจาก็ได้เดินทางมาด้วยตัวเอง

ฉะนั้นจึงทำให้หนงถังกงและทาคาฮาชิ อิมูระได้เคยเจอหน้ากันและที่คอของเขาก็มีพวงดอกไม้แขวนอยู่

"ผมเห็นว่าพวงมาลัยนั้นใช้ดอกถงหมิงฮวาร้อยขึ้นมา" หนงถังกงครุ่นคิดก่อนจะพูดออกมา

"ใช้ดอกถงหมิงฮวาร้อยเป็นพวงมาลัยห้อยคอ?" หมอเทวดาเหยาตกใจเล็กน้อยและรู้สึกเหลือเชื่อ

"ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอะไร ดอกถงหมิงฮวามีส่วนช่วยให้สมาธิปลอดโปร่งและกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิต หากคล้องอยู่ที่คอเป็นเวลานานแล้วได้กลิ่น มันสามารถยืดอายุขัยและพัฒนาทักษะของผู้คล้อง! ผู้ที่ไม่รู้ทักษะด้านทางรักษาจึงนำมาร้อยเป็นพวงมาลัยคล้องคอ ซึ่งก็เป็นทางเลือกที่ดีอย่างหนึ่ง" หลินหยางกล่าว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจได้ทันที

"อาจารย์ ผมว่าเราไปพิสูจน์จะดีกว่า หากเป็นของปลอมขึ้นมาล่ะ!" หมอเทวดาเหยาพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

อันที่จริงก็ไม่แปลกที่เขาจะเป็นกังวล

เพราะดอกถงหมิงฮวาเป็นสิ่งที่หายากอย่างมาก โดยปกติแล้วคนธรรมดาไม่มีทางหาเจอได้ และหมอเทวดาเหยาเองก็ไม่เคยได้เห็นเลยในชีวิตนี้ ทว่าครั้งนี้กลับบังเอิญว่าคนใกล้ตัวมีดอกถงหมิงฮวา...ทำให้เขารู้สึกไม่เชื่อ

และอันที่จริงหลินหยางก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน

"ผมจะไปพิสูจน์เดี๋ยวนี้" หลินหยางกล่าวและลุกขึ้นทันที

"หมอเทวดาหลิน! เดี๋ยวก่อน!"

หนงถังกงรีบร้องเรียก

"ผู้บัญชาการมีอะไรเหรอครับ?"

"หมอเทวดาหลิน อีกฝ่ายเป็นถึงเทพแห่งนินจาเชียวนะ! และการเดินทางมาครั้งนี้ของเขาก็เพื่อทำลายตำนานศิลปะการต่อสู้ของประเทศเรา การมาของเขาไม่ใช่เป็นเรื่องดีเลย! คุณไปหาเขาก็ไม่มีทางได้ดอกถงหมิงฮวามาครองหรอก! แบบนี้ดีไหม ผมส่งคนไปเจรจากับพวกเขา เพื่อให้พวกเขามอบดอกถงหมิงฮวามาให้! แบบนี้โอกาสสำเร็จอาจมีมากกว่าเสียอีก!" หนงถังกงกล่าว

ความสามารถของอีกฝ่ายแข็งแกร่งออกขนาดนั้นและตำแหน่งชื่อเสียงในประเทศของเขาก็ไม่ธรรมดา แม้ว่าหมอเทวดาหลินจะโดดเด่นเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับเทพแห่งนินจาแล้วนั้น ในสายตาของคนอื่นหลินหยางเทียบไม่ติดเลยสักนิด

หากไปหาโดยตรงและขอซึ่งหน้า อีกฝ่ายคงไม่มีทางมอบให้อย่างแน่นอน

แต่หากคนอย่างหนงถังกงออกหน้าแทนละก็ เกรงว่าเรื่องนี้อาจเปลี่ยนไปก็ได้

ทว่า...หลินหยางกลับส่ายหน้า

"ผู้บัญชาการหนง ปิงชางจุนเป็นลูกศิษย์ของผม ลูกศิษย์ของผมถูกลูกศิษย์ของเขาฆ่า ผมไปหาเขาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องระหว่างผมและพวกเขา ผมไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง! ขอบคุณผู้บัญชาการมากที่หวังดีกับผม" หลินหยางกล่าว

"คุณ...คุณหลิน! ทำไมคุณถึงดื้อรั้นแบบนี้นะ? เจิ้งหนานเทียนพูดไว้ไม่ผิดเลย! คุณมันวัวดื้อรั้นชัดๆ!" หนงถังกงโกรธจนหน้าแดงก่ำ

หลินหยางกลับไม่ยอมเสียเวลาและกล่าวออกมา "คุณท่านหนง รบกวนคุณช่วยดูแลลูกศิษย์ของผมด้วย แล้วผมจะรีบกลับมา!"

"คุณหลิน! หยุดเดี๋ยวนี้! คุณกลับมาเดี๋ยวนี้!"

หนงถังกงตะโกนออกไป

แต่หลินหยางเดินออกไปอย่างรวดเร็วและไม่นานก็มองไม่เห็นเงาแล้ว

ครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกร้อนใจอย่างมาก

"ผู้บัญชาการหนง จงชวนให้เวลาเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น หมอเทวดาหลินท่าทางแบบนี้คงไม่คิดรับคำท้าประลองแน่ หากเขาไม่ไปละก็จะต้องส่งผลกระทบอย่างหนักแน่นอน! ตอนนี้ทั่วโลกต่างจับตามองมาที่นี่...." คนที่อยู่ข้างหนงถังกงกล่าวออกมาด้วยความร้อนใจ

"ต้องคิดหาวิธีให้หมอเทวดาหลินยอมตอบตกลงรับคำท้าประลอง" มีคนกล่าวขึ้นมาอีก