บทที่ 1626 ผมจัดการเอง

ความเจ็บปวดที่สาหัสรุนแรงเกือบทำให้เด็กผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นลมหมดสติไป

เธอพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่เป็นผล

"สารเลว!"

หนงถังกงกัดฟันกรอด เขาเอาร่างกายของตัวเองกระแทกไปที่นินจาที่กำลังเหยียบแขนของเด็กผู้หญิง

แต่กลับไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น

ต่อหน้านินจาที่ทาคาฮาชิ อิมูระเป็นคนสั่งสอนด้วยตัวเองทั้งหมดนี้ ผู้ที่ไม่มีศิลปะการต่อสู้ก็เปรียบเสมือนมดที่เดินอยู่บนพื้นไม่แตกต่างกัน

หนงถังกงยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกนินจาสองคนจับตัวไว้

โดยไม่สามารถดิ้นรนได้!

เขามีเพียงเสี่ยวหลิวที่ติดตามมาด้วย แม้แต่เจิ้งหนานเทียนก็ไม่ได้ติดตามมา

เสี่ยวหลิวถูกจับ ทำให้เขาไม่สามารถคาดหวังในตัวใครได้อีก!

แต่ก็โทษไม่ได้ที่หนงถังกงประมาทมากเกินไป!

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทาคาฮาชิ อิมูระจะกล้าหาญมากขนาดนี้ ที่กล้ามือซึ่งหน้า....

ทาคาฮาชิ อิมูระยังคงคว้าเหล่าเฉินโถวเอาไว้และหรี่ตาลงจ้องมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

"คุณหนง! ผมบอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่านี่เป็นเรื่องระหว่างนักศิลปะการต่อสู้ หากคุณไม่เข้ามายุ่ง ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ในเมื่อคุณคิดจะลงมือ งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ! เดิมทีผมแค่ต้องการสองแขนสองขาของชายคนนี้ แต่เมื่อคุณทำขนาดนี้ ผมจึงจำเป็นต้องเอาชีวิตเขา! แล้วคุณก็อย่าหาว่าผมจิตใจโหดเหี้ยมล่ะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณบีบบังคับผมให้ทำ!"

ทาคาฮาชิไม่พูดเปล่า เขาหยิบมีดสั้นและเพ่งเล็งไปที่หัวใจของเหล่าเฉินโถวอย่างรวดเร็ว

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

หนงถังกงตะโกนสุดเสียง

"คุณปู่!"

เด็กผู้หญิงผมสั้นร้องไห้ฟูมฟายจนแทบหมดลมหายใจ

เสี่ยวหลิวเบิกตากว้างจ้องมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่มีใครสามารถหยุดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อีกต่อไป

ทั้งหมดนี้ได้กลายเป็นระเบิดเวลา

และในช่วงเวลาที่วิกฤตินี้เอง

แกร่ก!

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก

"หืม?"

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

ทาคาฮาชิ อิมูระก็ตกตะลึงด้วยเช่นกัน และจากนั้นก็หยุดการกระทำของเขาลง

เมื่อหันหน้าไปมองก็เห็นชายผมขาวสวมชุดสูทเดินเข้ามา

"ไม่ทราบว่าคุณทาคาฮาชิ อิมูระอยู่ไหม?"

ชายผมขาวถาม

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น นินจาสองคนได้พุ่งเข้าไปหาเขาเพื่อคิดจะจับตัวเขาไว้

แต่!

ขณะที่นินจาทั้งสองคนเข้าใกล้!

ตุ่บ!

ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านเหมือนถูกไฟช็อต จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงและเป็นลมหมดสติไป

"อะไรกัน?"