บทที่ 1653 ตบหน้าสองที

ทั้งตระกูลเฉียวคิดว่าพวกเขาได้ยินผิดไป

รวมถึงเหลียงเว่ยกั๋วก็เช่นกัน

ตาของเขาเบิกกว้าง เขามองไปที่เหลียงหูเซียวด้วยความไม่เชื่อ และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็พึมพำ "พี่ใหญ่ พี่...พูดว่าอะไรนะ"

"ฉันบอกแล้วไง! ตั้งแต่วันนี้! แกและบ้านหลังที่สามของแก ไม่ใช่คนตระกูลเหลียงอีกต่อไป! แกถูกไล่ออกจากตระกูลเหลียงแล้ว! ได้ยินชัดไหม ? " เหลียงหูเซียวพูดเบาๆ

"ฮะ?"

คนในบ้านที่สามต่างตกตะลึงกันหมด

ใครจะคิดว่าเหลียงหูเซียวจะตัดสินใจเช่นนั้นจริงๆ...

“ไม่นะพี่...”

“หุบปาก! อย่าเรียกฉันว่าพี่ใหญ่! ฉันไม่มีน้องอย่างแก!” เหลียงหูเซียวตะโกนอีกครั้ง

เหลียงเว่ยกั๋วตะลึง ...

“คุณชายชูไท่ อย่าตกใจไป!”

เหลียงหูเซียวโค้งคำนับเล็กน้อย และพูดด้วยความเคารพ "ทำให้คุณขุ่นเคืองแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย!"

“อะไรนะ ขอโทษเหรอ ? คิดว่าฉันเป็นใคร” ชูไท่หรี่ตาพร้อมกับพูดออกไป

"คุณชายชูไท่ อย่าโกรธเลย ผมบอกแล้วว่า คนพวกนั้นไม่ใช่คนตระกูลเหลียงอีกต่อไป พวกเขาทำให้คุณชายขุ่นเคืองต้องขอโทษด้วย หากคุณชูไท่โกรธ คุณสามารถเรียกร้องให้พวกเขาชดใช้ ตระกูลเหลียงของเราจะไม่เข้าไปยุ่ง ! หากจำเป็น เราจะช่วยสนับสนุนคุณชูไท่ และจัดการคนพวกนี้” เหลียงหูเซียวกล่าวอย่างใจเย็น

"โอ้?"

ชูไท่ขมวดคิ้ว

เขาคิดว่าเหลียงหูเซียวต้องการทำให้เขาเห็นถึงความแข็งแกร่ง และความที่เขากล้าทิ้งบ้านที่สามของตระกูลเหลียง และปัดความรับผิดชอบให้เหลียงเว่ยกั๋วและคนอื่น ๆ ตอนนี้เขาไม่เพียงละทิ้งบ้านที่สาม แต่เขาอยากจะยืนเคียงข้างตระกูลชู

สุนัขที่ดีตัวหนึ่ง!

ชูไท่ดวงตาเป็นประกาย เขาหัวเราะและพูดว่า "ดีมาก! คุณเหลียง คุณเป็นคนฉลาด ฉลาดกว่าพวกเขามาก ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันจะไม่ให้คุณรับผิดชอบ ส่วนเหลียงเว่ยกั๋วและพวก..."

“คุณชายชูไท่ จัดการพวกมันได้เลย!” เหลียงหูเซียวกรีดร้องและตะโกน

คนของบ้านที่สามตระกูลเหลียงต่างหน้าซีด

ตระกูลเหลียงจะทิ้งพวกเขาจริงๆ ...

"พี่ใหญ่ พี่..." เหลียงเว่ยกั๋วไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน "เป็นไปได้ไหมว่าเขาตั้งใจที่จะเป็นปรปักษ์กับหมอเทวดาหลิน? ลืมไปแล้วเหรอว่า หมอเทวดาหลินน่ากลัวแค่ไหน"

"ฉันไม่อาจลืมได้ แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เหลียงเว่ยกั๋ว! แกอาจจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของเยี่ยนจิงในปัจจุบัน ตอนนี้ตระกูลชูเป็นใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงตระกูลเหลียงของเรา แม้ว่าแกจะบอกว่าหมอเทวดาหลินยืนอยู่นี่ เกรงว่าเขาก็จะไม่กล้ามีปัญหากับตระกูลชู! ตระกูลเหลียงของเราจะคาดเดาอะไรได้”

เหลียงเว่ยกั๋วไม่อยากจะเชื่อ เขาจ้องมองเหลียงหูเซียวด้วยความงุนงง: "นี่...เป็นไปไม่ได้! หมอเทวดาหลินเป็นคนเหนือธรรมชาติ จะกลัวเขาได้อย่างไร? พี่ใหญ่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า"

"ฉันเข้าใจไม้ผิดหรอก! บอกตามตรงว่าฉันเพิ่งได้ข่าวว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ ตระกูลชูกำลังทำความร่วมมือระดับแนวหน้า พวกเขามีอำนาจมาก ทั้งเยี่ยนจิงไม่อาจเป็นศัตรูกับเขาได้! แม้แต่หมอเทวดาหลินก็เช่นกัน!" เหลียงหูเซียวกล่าวอย่างจริงจัง

เหลียงเว่ยกั๋วหน้าซีด และถอยออกไป

ตระกูลชู ... มีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ?

แม้แต่หมอเทวดาหลินยังเทียบไมได้*?

แต่ลองคิดดู ถ้าตระกูลชูไม่มีความสามารถนี้ พวกเขากล้าแตะเหลียงซวนเหม่ยได้อย่างไร? กล้าท้าทายหมอเทวดาหลินได้อย่างไร?

"หัวหน้าบ้านที่สาม เราจะทำอย่างไรกันดี?"

คนในบ้านที่หนึ่งและบ้านที่สามต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น

“เอาล่ะ เรามายอมรับความผิดพลาดของเรากันเถอะ เชื่อว่าพี่ใหญ่ และคุณชายชูไท่จะยกโทษให้เรา” คนตัวสั่นเทาคนหนึ่งกล่าว

อย่างไรก็ตาม เหลียงเว่ยกั๋วเป็นคนดื้อรั้น

เขาตะคอกอย่างเย็นชาและพูดครั้งแล้วครั้งเล่า "ถ้ากลัวความตาย ก็ไปขอยอมแพ้ซะ! ฉันในฐานะหัวหน้าบ้านที่สามจะไม่เนรคุณต่อหมอเทวดาหลินที่ช่วยฉันหลายครั้ง แล้ววันนี้เกิดเรื่องขึ้นกับเขา ฉันจะไม่ช่วยก็ไม่อาจทำได้!”

“หัวหน้า หมายความว่า...”

"ไม่ต้องพูดถึงชูไท่! แม้ว่าหัวหน้าตระกูลชูจะมาที่นี่ ก็อย่าคิดว่าจะแตะต้องชิวเยียนได้!" เหลียงเว่ยกั๋วโมโห

เมื่อเห็นหัวหน้าบ้านที่สามแสดงออกเช่นนี้ การแสดงออกของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

"เอาล่ะ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะไม่ทิ้งกัน เราจะสู้ไปด้วยกัน!"

“ใช่ สู้กับพวกมัน!”

“ขอความเมตตาไปเพื่ออะไร? ในเมื่อพวกเขาดูถูกเรา?”

“นี่คือตระกูลเหลียง จะปล่อยให้คนนอกดูถูกได้อย่างไร?”

บ้านที่สามมีจำนวนคนน้อยที่สุด และสวัสดิการแย่ที่สุด ผู้ที่สามารถอยู่กับเหลียงเว่ยกั๋วได้คือคนที่มีเลือดเย็นและมีหลักการ

ครั้งนี้บ้านที่สามแสดงออกอย่างชัดเจน

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน การพึ่งพาสายเลือดจะมีประโยชน์อะไร?

"เหลียงเว่ยกั๋ว ฉันไม่นึกว่าแกจะโง่ขนาดนี้! ก็ในเมื่อนายดื้อดึงก็อย่าโทษฉันแล้วกัน!"