บทที่ 1655 ชื่อเสียงเน่าเหม็น!

หลินหยางไม่อาจทนต่อเรื่องของตระกูลชูได้

แค้นนี้ต้องชำระ!

หลินหยางคิดว่าเขาเสียเปรียบเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร แต่หากคนรอบตัวของเขามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาก็จะเรียกร้องความยุติธรรม!

แต่กินข้าวต้องกินทีละคำ ทำงานต้องทำทีละเรื่อง

สิ่งสำคัญในตอนนี้ต้องแก้ไขเรื่องของจงชวน

หลินหยางไม่สนใจชื่อเสียง แต่ประเทศได้รับความอัปยศอดสูเพราะเขา เขาต้องนำชื่อเสียงของเขาคืนมา!

หลินหยางใช้เวลารักษาแผลเหลียงซวนเหม่ยอยู่สองสามวัน

จนกระทั่งวันที่หกเหลียงซวนเหม่ยก็ฟื้นขึ้น

"พี่ชาย...."

เธอลืมตา และเรียกอย่างอ่อนแรง

“เป็นไงบ้าง?” หลินหยางถามพร้อมรอยยิ้ม

"สบายมาก อุ่นไปทั้งตัวเลย..." เหลียงซวนเหม่ยหัวเราะ

ทันใดนั้น เธอก็คิดอะไรบางอย่างออก และเธอก็จับหน้าของเธอ

หลินหยางหัวเราะอย่างโง่เขลา และหยิบกระจกมาส่องทันที

“ดูดี ๆ นี่ใคร?”

เหลียงซวนเหม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง และยืดมือออกไปข้างนอก

เมื่อเธอเห็นร่างที่สะท้อนจากกระจก ตาเธอก็พร่ามัวไปชั่วขณะ และรีบชักมือออก

เธอเห็นหน้าที่มีเสน่ห์ของเธอผ่านกระจก!

"พี่คะ นี่...ฉันหรอ?"

เหลียงซวนเหม่ยไม่อยากจะเชื่อ

“จะเป็นใครถ้าไม่ใช่เธอ” หลินหยางยิ้ม

เหลียงซวนเหม่ยจ้องกระจกอย่างว่างเปล่า และตะโกนออกมาอย่างสั่นเทา "ไม่! เป็นไปไม่ได้... ฉัน... ฉันกลายเป็น...คนสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ใบหน้าที่สะท้อนผ่านกระจกยังคงเป็นเหลียงซวนเหม่ย แต่เหลียงซวนเหม่ยไม่อยากจะเชื่อสายตา!

หญิงสาวคิ้วดกดำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า สีผิวเหมือนดังหิมะ...

เหมือนออกมาจากภาพวาด!

เธอรู้ว่าเธอดูไม่แย่ และเธอก็ค่อนข้างสวยด้วย

แต่เมื่อเทียบกับคนในกระจกบานนี้แล้ว...เธอรู้สึกว่าและคนที่อยู่ในกระจกต่างกันมากจริง ๆ !

"เด็กโง่ คนในกระจกคือเธอเอง! พี่ชายของเธอและฉันใช้สมุนไพรหายากสองสามชนิดในการรักษา สมุนไพรเหล่านี้มีผลอย่างมากในการทำให้ผิวพรรณสวยงาม เธอจะสวยขึ้นกว่าเดิม!" หลินหยางหัวเราะ