บทที่ 1672 วัยรุ่นที่ฮึกเหิม

ชายที่นั่งอยู่บนยอดเขาดูหน้าตาอัปลักษณ์แต่ทรงพลัง และสามารถทำให้หลินหยางรู้สึกได้ถึงความกดดัน

ทว่าเขากลับไม่ถอยและก้าวเดินต่อไปจนถึงยอดเขา

โยริฮิและมิอุระมองไปด้วยรอยยิ้มและแววตาของพวกเขาเผยให้เห็นถึงความขี้เล่น

หลินหยางยืนอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา

ชายชราทำการชงชาให้กับหลินหยางอย่างสบายๆ

"นั่งลงสิ ไม่ต้องเกรงใจ"

หลินหยางพยักหน้าและนั่งลง

ฝีมือของชายชรานั้นชำนาญอย่างมากและหลังจากนั้นไม่นานกาน้ำชาที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนก็พร้อมเสิร์ฟ

"ว่ากันว่าดินแดนมังกรเป็นสถานที่ให้กำเนิดธรรมเนียมการชงชา คาดว่าคุณก็คงมีความรู้เกี่ยวกับชาอยู่ไม่น้อย! เอางี้ ผมให้เวลาคุณสามถ้วยน้ำชาเพื่อถามคำถามคุณสามคำถาม หากคุณให้คำตอบเป็นที่พึงพอใจของผม ผมก็จะปล่อยให้คุณออกไปอย่างมีชีวิต หากคำตอบของคุณทำให้ผมผิดหวัง งั้นผมจำเป็นต้องใช้จบชีวิตคุณลงที่นี่" ชายชราดื่มชาและกล่าวน้ำเสียงเรียบ

"คุณถามมาสิ" หลินหยางกล่าวตรงไปตรงมา

"อะไรคือศิลปะการต่อสู้?" ชายชราถาม

หลินหยางครุ่นคิดอยู่นานและส่ายหน้า "เส้นทางเดินของเราทุกคนต่างไม่เหมือนกัน และศิลปะการต่อสู้เองก็เป็นเช่นนั้น คำตอบของผมอาจไม่ใช่คำตอบที่คุณต้องการ ฉะนั้นคำถามนี้ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง"

ชายชรายิ้มและพยักหน้า "แล้วอะไรคือความถูกผิด?"

"ความถูกต้องคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่รับได้ แต่หากคนส่วนใหญ่รับไม่ได้ก็ถือว่าผิด"

"ถ้าคุณพูดแบบนี้ งั้นโลกนี้ก็ไม่มีความยุติธรรมสิ?"

"อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ ความถูกความผิดที่ว่าก็อยู่ที่ปากของคนว่าจะพูดออกมายังไง? คำถามนี้ก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง!" หลินหยางกล่าว

"น่าสนใจ"

ชายชราหรี่ตาลงและสังเกตมองหลินหยางอยู่นาน จากนั้นก็พยักหน้า "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นคำถามสุดท้าย ผมหวังว่าคุณจะให้คำตอบผมได้อย่างดี"

หลินหยางไม่พูดอะไรและชายชราก็พูดต่อไป

ดูเหมือนว่าชายชรากำลังทำให้เขาตกหลุมพราง

"คุณบอกว่าไม่มีคำตอบที่เป็นแบบแผนหรือเป็นมาตรฐานของศิลปะการต่อสู้ คนนับหมื่นคนล้วนมีศิลปะการต่อสู้ที่แตกต่างกันออกไป คุณบอกว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรถูกหรือผิด ถูกผิดเป็นสิ่งที่พูดออกมาจากปากของตัวเอง หากอิงที่คุณพูดออกมา ดินแดนซากุระของเราคิดว่าศิลปะการต่อสู้ของเราถือเป็นแก่นแท้ของแวดวงการศิลปะการต่อสู้ทั่วโลกก็ไม่เป็นเรื่องผิด ในเมื่อเราไม่ผิด ทำไมคุณถึงต้องมารบกวนเราถึงที่นี่? ทำไมคุณต้องบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเราด้วย?" ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้ม

ขิง ยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด!

พูดไปพูดมาก็เพื่อต้องการให้หลินหยางยอม

หากหลินหยางปฏิเสธก็เท่ากับเป็นการตบหน้าตัวเอง หากเขายอมรับก็คือการตบหน้าตัวเองด้วยเช่นกัน และยังยอมรับว่าศิลปะการต่อสู้ของอีกฝ่ายต่างหากที่เป็นแก่นแท้และตำนาน!

"ฉะนั้นหมายความว่าโลกนี้ตัดสินกันที่หมัด"

หลินหยางกล่าว "ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายต่างก็คิดว่าตัวเองถูก วิธีที่ดีที่สุดในการตัดสินก็คือการใช้ศิลปะการต่อสู้มาสรุปผล อีกอย่างตำนานศิลปะการต่อสู้ของจีนดั้งเดิมนั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่พูดต่อๆ กันเท่านั้น แต่มันเกิดขึ้นเพราะปัญญาและกำลังความสามารถของบรรพบุรุษที่สั่งสมกันต่อๆ มา คุณใช้เหตุผลอันบิดเบี้ยวเพื่อบังคับให้ผมโต้เถียง แม้ว่าผมจะยอมรับ แต่ดินแดนมังกรก็ไม่มีทางยอมรับอย่างแน่นอน และนักศิลปะการต่อสู้อันสูงส่งก็ไม่มีทางแยแสด้วยซ้ำ"

"พูดแบบนี้ แสดงว่าผมจำเป็นต้องใช้พละกำลังเพื่อทำให้คุณยอมจำนนงั้นเหรอ?"

ชายชราดื่มน้ำชาในแก้วจนหมด

"ผมคิดว่าคุณควรใช้วิธีนี้จะดีที่สุด!" หลินหยางกล่าว

"ฮ่าๆๆ..." ชายชราหัวเราะและหรี่ตามองหลินหยาง "คุณยังวัยรุ่นและฮึกเหิมมากจริงๆ! ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย หากคุณยอมหันหลังถอยกลับไปซะตอนนี้ คุณอาจยังพอมีทางรอดอยู่บ้าง แต่หากไม่ งั้นผมจะปักธงห้าเสาไว้ที่แนวกั้นชายฝั่งและฉีกคุณเป็นห้าส่วน จากนั้นนำชิ้นเนื้อของคุณไปเสียบไว้ที่เสา เพื่อให้โลกได้รู้จุดจบของความฮึกเหิมและเย่อหยิ่งของคุณ!"

เมื่อพูดจบ ชายชราก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หลินหยางไม่พูดอะไรและไม่หันไปมองชายชรา ทว่ายังคงดื่มชาอย่างไม่แยแส

โยริฮิและมิอุระที่อยู่ข้างล่างเงยหน้ามองขึ้นไป และรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ได้แปลกไป

เวลาผ่านไปนาน

หลินหยางไม่พูดอะไร

และดูเหมือนว่าชายชราจะรู้การตัดสินใจของหลินหยาง จากนั้นก็พยักหน้า

ทันใดนั้นเอง!

ตุ่บ!

โต๊ะน้ำชาที่อยู่ข้างหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ

และถ้วยน้ำชาในมือของหลินหยางก็แตกเป็นผุยผง

เขาขมวดคิ้วและยื่นมือคว้าไปข้างหน้า

วู้บ!

มือที่เหี่ยวเฉาของชายชราปรากฏขึ้นตรงหน้าของหลินหยางราวกับมีเวทมนตร์ มือเหี่ยวแห้งที่น่าสะพรึงกลัวนั้นพุ่งเข้ามาที่หลินหยางทันที

ความเร็วนั้นเกินจริงอย่างมาก!