บทที่ 1684 จอมพลทางตอนเหนือ

ทุกคนต่างตะลึงและมองไปที่ผู้เฒ่าชูด้วยสายตาที่ไม่น่าเชื่อ

ทำไมผู้เฒ่าชูถึงเปลี่ยนไปมากหลังจากที่เขาอ่านหนังสือเล่มเล็ก ๆ ที่ให้หนงถังกงมอบให้ ?

มันคืออะไร?

ทุกคนกำลังงงงวย

ชูไท่รู้สึกงุนงง และยืนอยู่ที่นั่นด้วยความตกตะลึง

“คุกเข่า ได้ยินไหม?” ผู้เฒ่าโกรธมาก เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วตบหน้าชูไท่อย่างแรง

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าดังกระหึ่ม

ชูไท่ถูกตบจนหมุนเป็นวงกลม รอยแดงเต็มฝ่ามือเขา

ตระกูลชู ตระกูลกู้ แม้แต่ตระกูเหลียงยังตกตะลึง

"คุกเข่า จะคุกเข่าไหม ฉันบอกให้คุกเข่า !" ผู้เฒ่าชูตะโกน

"คุณปู่ ปู่หลงลืมแล้วเหรอ ผมเป็นหลานปู่นะ ! คนอยู่ตั้งเยอะแยะ ปู่ทำอะไร ? "

“คุณยังไม่คุกเข่าอีกเหรอ ?”

“ผมคุกเข่า ก็ได้! คุกเข่าก็ได้ ! แต่คุณปู่ต่อบอกว่าทำไมผมต้องคุกเข่า” ชูไท่ร้องโวยวาย

“คุกเข่าเพื่อเด็กคนนี้ ? !”

"อะไรนะ?"

หน้าของชูไท่ซีดเผือด

“คุกเข่าเร็ว !”

ผู้เฒ่าชูรีบวิ่งไปและเตะก้นของเขา

ชูไท่ตกตะลึง เขาถึงกับทรุดทันที

ทุกคนตะลึง

ทำไมคุณชูที่ดื้อรั้น และต้องการต่อสู้กับหลินหยางให้ตายกันไปข้างหนึ่ง จู่ ๆ ก็ยอมแพ้?

เหตุการณ์พลิกผันดังกล่าวทำให้หลายคนยังไม่ฟื้นคืนสติ

“ขอโทษเร็วเข้า เร็ว ๆ !”

ผู้เฒ่าชูเย็นชา

"ปู่..."

"เร็วเข้า มิฉะนั้นเจ้าจะตกนรก ตระกูลชูจะไม่มีทายาท!"

"ฮะ?"

ชูไท่มองดูปู่ของเขาด้วยความประหลาดใจ เห็นสีหน้าเคร่งขรึม เขาตระหนักว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก ดังนั้นเขาจึงได้แต่กัดกระสุนและโค้งให้เหลียงซวนเหม่ย "ได้.. ผมขอโทษ คุณหนูเหลียงด้วย….”

เหลียงซวนเหม่ยตกตะลึงเช่นกัน

เธอไม่คิดจะจินตนาการถึงฉากเช่นนี้

แต่มันเกิดขึ้นจริง

“ลืมไปเถอะ…ลุกขึ้น…” เหลียงซวนเหม่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็พูดออกมา

ชูไท่ทำเสียงฮึดฮัด จ้องมองไปที่เหลียงซวนเหม่ย แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร

"หมอเทวดาหลิน ! น้องสาวคุณยกโทษให้หลานชายของฉันแล้ว เราจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี" ผู้เฒ่าชูหันไปพูดต่อหน้าหลินหยาง

หลินหยางมองไปที่หนงถังกง

“เดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้ฟัง” หนงถังกงพูดขึ้น

หลินหยางรู้สึกเหลือเชื่อ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดเบา ๆ "นี่ไม่เพียงพออย่างแน่นอน คุณต้องชำระบัญชีที่คุณพาตระกูลเหลียงมาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาต ผมจะไม่ทำให้คุณต้องอับอาย แต่คุณต้องพาคนของคุณออกไปเดี๋ยวนี้"

"กลับไป !"

ชูไท่ไม่ลังเลเลย เขาตะโกนทันที และนำคนตระกูลชูออกไป