บทที่ 1687 จอมมาร

หลินหยางได้ยินเข้าก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

"โรคอย่างว่า?"

"ทำไม? เป็นถึงหมอเทวดา คุณไม่เข้าใจว่าผมหมายความว่ายังไงเหรอ?" ชายคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่หลินหยางก็ฟังออกถึงความลำบากใจของชายคนนี้

เมื่อรวบรวมพฤติกรรมลับๆ และแปลกประหลาดของอีกฝ่าย หลินหยางก็ตระหนักได้ในทันที

"ผมเข้าใจแล้ว ที่แท้คุณก็มีปัญหาเรื่องนั้นนี่เอง!"

ชายคนนั้นสะดุ้ง จากนั้นก็หันมาดึงฮูดลง

แม้ว่าจะไม่สวมหน้ากาก ทว่าใบหน้าของเขาก็ถูกฮูดปิดบังเกือบหมด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเขา

เขาดูดบุหรี่และกล่าวว่า "คุณรักษาได้ไหม? หยุดพูดจาให้มากความ ถ้าคุณทำไม่ได้ ผมจะไปหาคนอื่นแทน"

"สหาย แม้ผมจะคลุกคลีกับโรคเฉพาะของผู้ชายมาบ้าง แต่ปัญหาคือตอนนี้ผมไม่รู้อะไรเลย ผมจะรักษาคุณได้ยังไง? การรักษาจำเป็นต้องได้เห็น ได้ถามไถ่ซะก่อน!" หลินหยางกล่าว

เมื่อชายคนนั้นได้ยินเข้าก็เงียบขรึมอยู่นาน จากนั้นก็ยกเสื้อคลุมและปลดเข็มขัดออกเพื่อจะถอดกางเกง

"คุณจะทำอะไร?" หลินหยางตกตะลึงและรีบถาม

"คุณต้องการตรวจดูและถามไถ่ไม่ใช่เหรอ? ผมก็เปิดให้คุณดูไง!" ชายคนนั้นกัดฟันกรอด

ความรู้สึกอัปยศอดสูถาโถมเข้ามา

หลินหยางทำตัวไม่ถูก "ไม่ต้องๆ สหาย ผมแค่ตรวจแมะให้คุณก็ได้แล้ว! คุณไม่ต้องทำขนาดนี้!"

ยอดฝีมือระดับนี้ให้ความสำคัญกับหน้าตาของตัวเองมากที่สุด

ที่เขาต้องสวมชุดคลุมและหน้ากากปิดบังใบหน้าไปพบหลินหยางก็เพราะไม่ต้องการให้หลินหยางรู้ว่าเขาเป็นใคร

หากคนอื่นรู้ว่าเขาไร้ความสามารถในเรื่องอย่างว่าและเมื่อเผยแพร่ออกไปจะต้องอับอายขายหน้าอย่างมากแน่? ถึงตอนนั้นไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็คงเงยหน้าไม่ขึ้น

หลินหยางก็นึกถึงเรื่องนี้จึงตัดสินใจแค่ตรวจแมะเท่านั้น

อันที่จริงเปิดดูเลยจะยิ่งแน่ชัดขึ้น

เมื่อชายสวมหน้ากากได้ยินก็โล่งอกและรีบดึงกางเกงขึ้น จากนั้นก็ดับก้นบุหรี่และสวมหน้ากากอีกครั้งและเดินไปหน้าหลินหยาง

"นั่งลงสิ"

หลินหยางขยับขวดเบียร์ที่อยู่และเปลือกถั่วไปข้างๆ

ชายคนนั้นนั่งลงและยกแขนเสื้อขึ้น

หลินหยางทำการตรวจแมะ

เขาขมวดคิ้วอยู่กว่าครึ่งนาที

"เป็นยังไงบ้าง? มีปัญหาอะไรไหม?" ชายสวมหน้ากากรีบถาม

หลินหยางมองเขาและเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าผมเดาไม่ผิด ปัญหาของคุณน่าจะเกิดจากการฝึกฝนวิทยายุทธใช่ไหม?"

"ใช่" ชายคนนั้นลังเลครู่หนึ่งและพยักหน้า "วิชาที่ผมฝึกฝนทั้งหมดนั้นมีผลข้างเคียงที่ตามมา ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องปัญหาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น จนมาถึงเมื่อปีก่อนผมเพิ่งจะค้นพบว่ามันไม่สามารถฟื้นตัวขึ้นได้! หนึ่งปีมานี้ผมพยายามตามหาหมอที่มีชื่อเสียงและวิชาการรักษาต่างๆ นานา แต่ก็ไม่มีประโยชน์! หมอเทวดาหลิน ตระกูลผมเหลือผมเพียงคนเดียวเท่านั้น หากผมมีทายาทไม่ได้! งั้นตระกูลของผมคงต้องหมดสิ้นไม่เหลือใครสืบทอดสกุลแน่! ฉะนั้นไม่ว่ายังไง คุณต้องรักษาผมให้หาย! คุณวางใจได้ผมจะตบรางวัลให้คุณอย่างงาม!"

"รางวัลอะไรคงไม่ต้องหรอก ในเมื่อคุณมาขอร้องผม ถึงยังไงผมก็จะช่วยคุณ แม้ว่าเราจะได้พบกันโดยบังเอิญก็ตาม" หลินหยางกล่าว

ชายคนนั้นไม่พูดอะไร

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาและฝังเข็มไปที่ร่างกายของชายคนนั้นจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิกต้นขาของเขา

ทำให้รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา

แม้ว่าชายคนนั้นจะมีความสามารถแข็งแกร่ง ทว่าก็ไม่สามารถอดทนต่อความเจ็บปวดเช่นนี้ได้ จึงทำให้ร้องออกมาอย่างโอดครวญ

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งหลินหยางจึงหยุดลง

จากนั้นชายคนนั้นรู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นที่ตรงนั้น และดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาเล็กน้อย