บทที่ 1697 บอกให้พวกเขามาหาผมที่เจียงเฉิน

กระบวนการรักษานั้นไม่ได้ซับซ้อนยุ่งยากเท่าไรนัก

หลินหยางทำการฝังเข็มและให้ยาทานอีกครั้งภายใต้การร่วมมือของพยาบาลจำนวนหนึ่ง รวมทั้งอุปกรณ์การรักษาที่สะดวกและทันสมัยในยุคนี้

ในที่สุด

"อั่ก!"

อี้เซียนเทียนกระอักเลือดและน้ำหนองออกมา จากนั้นก็นอนลงที่โต๊ะโดยไม่ขยับและอุปกรณ์วัดอัตราการเต้นของหัวใจก็แสดงให้เห็นว่าหัวใจของเขากลับมาเต้นเหมือนเดิมอีกครั้ง

"ฟื้นกลับขึ้นมาอีกแล้ว!"

มีแขกในงานร้องเสียงหลง

"รีบส่งไปรับการรักษาต่อที่โรงพยาบาลเร็วเข้า!"

หลินหยางกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"เร็วเข้า! รีบพาคุณอี้เซียนเทียนไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!" ฮวาอันร้องตะโกน

คนของกลุ่มธุรกิจซางเหมิงต่างรีบร้อนพาอี้เซียนเทียนไปโรงพยาบาล

ในที่สุดอี้เซียนเทียนก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล

ทุกคนต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในที่สุดก็ไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น

เฉียวซินทรุดตัวลงกับพื้นและเอาแต่เช็ดเหงื่อที่ไหลย้อย

หากอี้เซียนเทียนเป็นอะไรขึ้นมาละก็ เขาจะต้องหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

งานเลี้ยงได้ดำเนินมาถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นอีก คนจำนวนมากต่างพากันบอกลาฮวาอันและแยกย้ายกันกลับออกไป

ฮวาอันก็ไม่ได้คิดจะยื้อเอาไว้

"ผู้นำพันธมิตรฮวา เรื่องก็ได้สำเร็จลงแล้ว ผมขอตัวลาก่อน" หลินหยางเช็ดมือและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

"คุณหลิน โชคดีมากที่คุณช่วยเอาไว้ในครั้งนี้! นี่คือเบอร์ส่วนตัวของผม หากมีปัญหาอะไรก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อ" ฮวาอันยิ้มและยื่นนามบัตรให้หลินหยาง

หลินหยางรับมาโดยไม่พูดอะไร

เบอร์โทรนี้เชื่อว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถโทรไปได้

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องการให้ผู้นำพันธมิตรไปบอกสักหน่อย" หลินหยางกล่าว

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"ก็เรื่องที่นักสอดแนมและสายสืบของกลุ่มธุรกิจซางเหมิงของพวกคุณในเจียงเฉิน คุณสามารถสั่งให้พวกเขากลับออกไปได้ไหม?"

"หมอเทวดาหลิน เรื่องนี้ผมไม่สามารถจัดการได้ แม้ว่าคนเหล่านี้จะมาในนามคนของกลุ่มธุรกิจซางเหมิง แต่อันที่จริงแล้วเป็นกลุ่มคนที่ส่งมาจากหน่วยงานหนึ่งในสมัชชาใหญ่ จะว่าไปแล้วกลุ่มธุรกิจซางเหมิงของเราก็เป็นเพียงกลุ่มคนทำธุรกิจเท่านั้น เรื่องแบบนี้เราไม่ได้ถนัดอะไรเลย"

"จริงเหรอ?" หลินหยางรู้สึกประหลาดใจ

"หมอเทวดาหลิน ตำแหน่งรักษาการผู้นำพันธมิตรของผมตอนนี้ไม่นับว่าใหญ่โตอะไร มีหลายเรื่องที่ผมไม่สามารถจัดการได้ แต่ในเมื่อหมอเทวดาหลินกล้ามาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ ผมเชื่อว่าคุณบริสุทธิ์ใจ คุณจะไปกลัวอะไรกับกลุ่มนักสืบเหล่านั้น?" ฮวาอันขยับเข้าไปใกล้และกล่าว

หลินหยางไม่พูดอะไรและยกกำปั้นขึ้นมาแสดงความเคารพ จากนั้นก็เดินออกไป

ฮวาอันแอบมองหลินหยางที่กำลังเดินออกไปและจากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป

"ผู้นำพันธมิตร คุณคิดว่าการหายตัวไปของไป๋ฮั่วสุ่ยเกี่ยวข้องอะไรกับคุณหลินไหม?" คนที่ยืนข้างๆ ถามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

"เรื่องนี้ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไร แต่ผมคิดว่าต่อให้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำ เขาก็น่าจะพอรู้อะไรบางอย่าง" ฮวาอันกล่าว

"อ้อ? ทำไมผู้นำพันธมิตรถึงคิดแบบนั้นเหรอ?"

"สัญชาตญาณน่ะ!" ฮวาอันกล่าวออกมาง่ายๆ

....

หลินหยางพาจางฉีเย่กลับไปที่โรงแรม

แต่เมื่อออกไป เฉียวซินและคนอื่นๆ ก็ล้อมพวกเขาเอาไว้

"ยาล่ะ?" เฉียวซินกล่าว