บทที่ 17 ตัดขาดกับตระกูลซู

"คุณหลิน ให้ผมไปไล่คนเหล่านี้ไหม จะได้ไม่ต้องมารบกวนคุณ?" ชวี่หนานตงมองหลินหยางที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ทนไม่ไหว

"ไม่ต้อง หากพวกเขารบกวนผมอีก ผมแจ้งตำรวจก็พอ"

หลินหยางพูด วางปากกาลง ส่งกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรให้ชวี่หนานตง: "ให้ฉินไป่ซง เขารู้ว่าควรจะทำยังไง พ่อของคุณไม่เป็นอะไร"

เสร็จแล้วหรอ?

ชวี่หนานตงเหมือนจะเชื่อไม่เชื่อ แต่ไม่ได้แสดงออกบนใบหน้า เขาพูดด้วยความตื่นเต้นแทน: "ขอบคุณคุณหลิน"

"รีบไปเถอะ พ่อของคุณรอช้าไม่ได้แล้ว"

"หากพ่อของผมหายดีแล้ว ชวี่หนานตงจะมาขอบคุณอีกครั้งแน่นอน"

เมื่อพูดจบ ชวี่หนานตงทิ้งบัตรธนาคารสีทองไว้: "โปรดรับมันไว้ด้วย"

"ไม่จำเป็น"

"หากคุณหลินปฏิเสธที่จะยอมรับ ผมจะให้ชวี่เทียนอยู่ที่นี่เพื่อตอบแทนคุณหลิน"

"โอเค งั้นผมจะรับไว้"

"คุณหลิน นี่คือเบอร์โทรของผม หากมีปัญหาอะไร คุณสามารถติดต่อผมได้เช่นกัน"

ชวี่หนานตงยิ้มเล็กน้อยและส่งนามบัตรมา จากนั้นก็จากไปด้วยความเคารพ

เมื่อพวกเขาออกไป จึงพาซูเหม่ยซิน ซูหยางจางและคนอื่นๆ ที่กำลังด่าอยู่ด้านล่างออกไปด้วย

ซูเหยียนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่สงบ ยิ้มส่งแขกผู้มีเกียรติ จากนั้นก็เดินเข้ามาในห้อง

"พวกเขามาหาคุณเพื่อรักษาหรอ?"

"ใช่"

"ทำไมคุณไม่ไป?"

"คุณอยากให้ผมไปหรอ?"

"แน่นอนว่าไม่ คุณที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง!"

"โอ้ะ"

"แล้วคุณตอบพวกเขายังไง?"

"ผมก็แค่เขียนใบสั่งยาที่เห็นในหนังสือทางการแพทย์และมอบให้พวกเขา ใบสั่งยานี้สามารถรักษาชวี่เย้าเหนียนได้"

"นี่...ได้ผลหรอ?"

"วางใจได้ ได้ผล"

"แบบนี้เอง...คุณย่าหล่ะทำยังไง? ครั้งนี้คุณไม่แม้แต่จะเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา คุณคิดจะตัดพวกเขาหรอ?"

"ความจริงแล้ว พวกเขาตัดกับผมแล้ว"

"ให้ตายเถอะ...แล้วคุณจะว่ายังไง?"

"ผมไม่เคยคิด" หลินหยางเงียบสักพัก จู่ๆ ก็เงยหน้า: "แล้วเธอหล่ะมองยังไง?"

"ฉันหรอ? มองอะไร?" ซูเหยียนแปลกใจเล็กน้อย

"เรื่องแต่งงาน" หลินหยางถาม

สายตาของซูเหยียนตื่นตระหนกเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง แต่กลับไม่ตอบ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดไปหลายครั้ง

หมายเลขและที่อยู่ถูกส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของหลินหยาง

"ฉันคุยกับเพื่อนของฉันแล้ว คุณไปทำงานที่คลินิกของเธอเวลา 8 โมงเช้าพรุ่งนี้เพื่อทำงาน สามพันต่อเดือน แม้ว่าจะน้อย แต่ก็ดีกว่าขี้เกียจอยู่ที่บ้าน"

"อืม"

หลินหยางพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรต่อ

หม่าฟงรู้สึกหดหู่มากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

ไม่ใช่เพราะเรื่องตระกูลชวี่ แต่เพราะหลินหยางลูกเขยนั่น

เขารับไม่ได้จริงๆ คนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีอะไรดีทำไมถึงเป็นแพทย์รุ่นเยาว์จากปากของผู้เฒ่าฉินได้?

ไม่จริงมั้ง?

เขาโทรหาผู้เฒ่าฉินเพื่อถามเรื่องนี้ให้ชัดเจน แต่ผู้เฒ่าฉินไม่ชอบเขา

ครั้งนี้เขามารักษาก็เพื่อตอบแทนบุญคุณของหม่าไห่พ่อของเขา หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ผู้เฒ่าฉินจะมาที่นี่ทำไม?

ตอนนี้ผู้เฒ่าฉินไม่พูด ห่าฟงก็ไม่รู้ว่าหลินหยางนี้คือยังไง

"เอาเถอะ พูดไปพูดมา ก็แค่หมอปลายเท้า! ผีที่ยากจน!" หม่าฟงถ่มน้ำลาย ด้วยสายตาที่ชั่วร้าย: "ผมหม่าฟงคุณชายสี่ของเมืองเจียงเฉิน จะกลัวคนไร้ประโยชน์คนหนึ่งหรอ? หากไม่ได้ซูเหยียนมา จะเขียนชื่อกลับหัวให้ดู!"

เมื่อพูดจบ หม่าฟงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่รู้ว่าจะโทรไปหาใคร