บทที่ 1705 พวกเขาสบายดี

ผู้นำตระกูลเฉียวมีชื่อว่าเฉียวหลงอี

รูปร่างสูงหนึ่งร้องเก้าสิบเซนติเมตร สวมชุดคลุมสีดำและดูมีน่าเกรงขามมาก

หน้าเขาลักษณะสี่เหลี่ยม คิ้วหนาและตาโต เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเฉยและหยุดอยูตรงหน้าหลินหยาง

ไม่ว่าใครที่ต้องมาเผชิญหน้าโดยตรงก็จะรู้สึกกดดัน

ทว่าหลินหยางกลับไม่รู้สึกอะไรสักนิด

"คุณคือหมอเทวดาหลินใช่ไหม? ช่างเป็นหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงจริงๆ!" เฉียวหลงอีสังเกตมองหลินหยางและพยักหน้าด้วยความชื่นชม

หลินหยางจับตัวลูกชายของเขาไป และทำร้ายคนของตระกูลเฉียว ทำให้ตระกูลเฉียวต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างย่อยยับ อันที่จริงเฉียวหลงอีแทบอยากสับหลินหยางให้เละเป็นพันๆ ชิ้น แต่ระดับเขาแล้ว เขาไม่มีทางแสดงความโกรธแค้นออกมาให้เห็นอย่างแน่นอน

"คุณชมกันเกินไปแล้ว นั่งลงสิครับ ลองดื่มชาที่ผมชงดูก่อนว่าเป็นยังไง?" หลินหยางชงชาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อ้อ? ชาที่หมอเทวดาหลินชงเหรอ? งั้นผมคงต้องลองชิมดูหน่อยแล้ว" เฉียวหลงอีนั่งลง

หลินหยางรินน้ำชา

ทันใดนั้นกลิ่นหอมของชาก็กระทบใบหน้าของฉัน

เฉียวหลงอีจิบชาและดวงตาของเขาก็สว่างเป็นประกายขึ้นทันที

"ดี! ดี! ชานี้ดีมาก!"

"คิดไม่ถึงเลยว่าหมอเทวดาหลินไม่เพียงมีทักษะการทางแพทย์ที่ยอดเยี่ยม แม้แต่ฝีมือการชงชาก็น่าทึ่งอีกด้วย เก่งมากจริงๆ!"

เฉียวหลงอีอดชื่นชมไม่ได้

แม้ว่าเขาจะเกลียดแค้นหลินหยาง แต่เมื่อเห็นคนที่อายุไล่เลี่ยกับลูกชายของเขาและยังมีความสามารถเช่นนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมและอิจฉา

หากเขาคนนี้เป็นลูกชายของเขาก็คงดี แบบนั้นตระกูลเฉียวคงต้องผงาดและเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน!

เฉียงหลงอีแอบถอนหายใจ เมื่อนึกถึงเฉียวซินที่ไม่เอาไหนก็ทำให้เขารู้สึกโกรธ

เปรียบเทียบกันแล้วทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก

"คุณชมกันเกินไปแล้ว ผมเพิ่งจะเริ่มสัมผัสกับศิลปะการชงชาเท่านั้นเอง ยากที่จะไปถึงระดับเก่งกาจขนาดนั้น" หลินหยางกล่าว

"หมอเทวดาหลินเจียมตัวเกินไปแล้ว ผมหมกมุ่นอยู่กับแวดวงการดื่มชามาหลายสิบปี ฝีมือของหมอเทวดาหลินไม่ใช่คนธรรมดาจะเลียนแบบได้ง่ายๆ" เฉียวหลงอีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางส่ายหน้าและดื่มชาต่อ

เฉียวหลงอีจ้องหลินหยางอยู่นานและอดไม่ได้ที่จะพูดตรงประเด็น "หมอเทวดาหลิน เราอย่ามาเสียเวลากันอยู่เลย ลูกชายของผมและคนอื่นๆ ล่ะ?"

"พวกเขา? พวกเขาสบายดี! พวกเขาถูกผมต้อนรับเป็นอย่างดี!" หลินหยางดื่มน้ำชาและยิ้มให้

"ต้อนรับเป็นอย่างดี?" เฉียวหลงอีขมวดคิ้ว

คนของตระกูลเฉียวก็ตื่นตัวขึ้น

หลินหยางตกใจและหัวเราะ "วางใจได้ ผมไม่ได้มีความหมายแฝงอะไร ตอนนี้พวกเขาสบายดีและไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ไม่ต้องเป็นห่วง!"

"ในเมื่อไม่เป็นอะไร งั้นรบกวนหมอเทวดาหลินปล่อยพวกเขาออกมาเถอะ แล้วผมจะขอบคุณอย่างมาก" เฉียวหลงอีกล่าวและจ้องมองไปยังหลินหยาง

หลินหยางเงียบลงอีกครั้ง แต่ยังคงชงชา ดื่มชา

ยอดฝีมือของตระกูลเฉียวที่อยู่ข้างๆ เผยให้เห็นความโกรธ แต่ละคนแสดงสีหน้าไม่พอใจและเตรียมลงมือ

ในสายตาของพวกเขา การจะจัดการกับหลินหยางในระยะประชิดขนาดนี้เป็นเรื่องง่ายดายมาก เพียงแค่เข้าประกบเขาและสั่งให้เขาปล่อยตัวคนของตระกูลเฉียวออกมาก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ทว่าเฉียวหลงอีส่งสัญญาณทางสายตาเพื่อให้พวกเขาไม่ประมาท

"คุณท่าน..."

คนข้างๆ ใช้น้ำเสียงพึมพำ

"อย่าประมาททำอะไรบ้าๆ หมอเทวดาหลินไม่ใช่คนธรรมดาขนาดนั้น!" เฉียวหลงอีกระซิบ

คนของตระกูลเฉียวจ้องมองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังหลินหยางและหลายคนก็แอบคำราม แถมยังแสดงให้เห็นถึงสีหน้าไม่แยแส

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังของหลินหยางเลยแม้แต่นิดเดียว

"หมอเทวดาหลิน เรามาพูดกันแบบเปิดอกดีกว่า! คุณบอกข้อเสนอของคุณมา ถ้าผมสามารถทำได้ ผมจะยอมตกลง ขอเพียงให้หมอเทวดาหลินปล่อยตัวลูกชายของผม" เฉียวหลงอีกล่าว

"ผู้นำตระกูลเฉียว ผมไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ครั้งนี้เป็นเพราะลูกชายของคุณยั่วยุผมก่อนนับครั้งไม่ถ้วน ผมแค่สั่งสอนเขาเท่านั้นเอง อันที่จริงคุณก็ไม่จำเป็นต้องมาขอร้องผม คุณกลับไปรอปกติก็ได้ เพราะรอให้ผมสั่งสอนเขาเสร็จเมื่อไร ผมก็จะปล่อยเขากลับไป" หลินหยางกล่าว

แม้จะพูดไปแบบนั้นแต่เฉียวหลงอีก็ไม่เชื่อ

เขาลังเลเล็กน้อยและหยิบม้วนไม้ไผ่โบราณออกมาและวางลงที่ชุดน้ำชา

"สิ่งนี้ผมมอบให้คุณ แล้วปล่อยตัวคนของผมตกลงไหม?"