ตอนที่ 1716
บทที่ 1717 เอาแหวนมาจากไหน?
October 21, 2026
รอทุกคนได้สติกลับมา หลินหยางก็ออกไปจากพรรคฉงโจวแล้ว
“สาวหาว! สารเลว! !”
ลูกศิษย์คนหนึ่งได้สติกลับมาก่อน โกรธหุนหันพันแล่น กำหมัดพูดกับผู้อาวุโสใหญ่ว่า“ผู้อาวุโสใหญ่ โปรดอนุญาตให้พวกเราจับคนคนนั้นกลับมาด้วย ให้เขาก้มหัวคุกเข่าสำนึกผิดตรงหน้าท่าน!”
“ช่างเถอะ ปล่อยเขาไปเถอะ คนที่เทียบหมูหมายังไม่ได้ ฉันจะมีใจไปคิดเล็กคิดน้อยด้วยได้ยังไง? ถ้าฉันคิดเล็กคิดน้อยกับทุกคนอย่างนี้ แบบนั้นฉันไม่ใช่ยุ่งตายเลยเหรอ? ใต้พื้นพิภพมีคนรนหาที่ตาย แกว่งเท้าหาเสี้ยนตั้งมากมาย ไม่ต้องไปสนใจ”ผู้อาวุโสใหญ่โบกมือ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เขาได้แหวนอันล้ำค่ามา แน่นอนว่าไม่มีทางสนใจคำพูดปากมากอย่างนั้นของหลินหยางหรอก
มันยิ่งทำให้เขาได้ประโยชน์จากคำพูด
“ผู้อาวุโสใหญ่ใจกว้างจริงๆ ข้าน้อยนับถือ แต่คนคนนั้นหยามผู้อาวุโส ถ้าปล่อยเขาไปอย่างนี้ เรื่องนี้แพร่ออกไป ไม่ใช่ว่าเสื่อมเสียเกียรติของผู้อาวุโสใหญ่เหรอ?”ตอนนี้ จู่ๆคุณชายเฉิงที่อยู่ด้านข้างก็ลุกขึ้นพูด
ผู้อาวุโสใหญ่ชะงักงัน ชั่วขณะหนึ่งเหมือนเดาอะไรขึ้นมาได้ เลยยิ้มแล้วถามว่า“อย่างนั้นถ้าตามที่คุณชายเฉิงพูด เราควรจะทำยังไงดี?”
“ข้าน้อยยินดีที่จะช่วยผู้อาวุโสใหญ่สั่งสอนสองคนนั้น! เพื่อช่วยระบายความแค้นออกมา!”คุณชายเฉิงพูดแล้วยิ้ม
สั่งสอน?
คุณก็แค่ถูกใจผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อซูเหยียนเท่านั้นเอง!
ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะอย่างเยือกเย็นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ แต่ทว่ากลับไม่ได้พูดแฉออกมา เขาพยักหน้าพูดว่า“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ดี รบกวนคุณชายเฉิงด้วย!”
“ผู้อาวุโสใหญ่เกรงใจแล้ว!”
พูดจบ คุณชายเฉิงก็รีบเดินออกไป เขามุ่งหน้าไปทางทิศทางที่หลินหยางกับซูเหยียนออกไป
“เหอะ ลูกผู้ดีมีเงินจริงๆ เห็นผู้หญิงสวยๆหน่อยก็ไปไม่เป็นแล้ว！ ถ้าอนาคตตระกูลเฉิงเอาธุรกิจมอบให้คนผู้นี้ดูแล เกรงว่าจะเติบโตไม่ได้แล้ว!”ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะอย่างเยือกเย็น ตามด้วยพูดว่า“แยกย้ายกันได้ ฉันจะเข้าฌาน”
“รับทราบ ผู้อาวุโส!”
ลูกศิษย์ทุกคนพากันออกไป
แต่เวลานี้ มีลูกศิษย์คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา
“เรียนผู้อาวุโส ท่านผู้นำต้องการพบ! ขอเชิญท่านไปเข้าพบที่วิหารหนิงวูด้วย!”
“อ้อ? ผู้นำออกจากฌานแล้วเหรอ?”ผู้อาวุโสใหญ่พูดด้วยความแปลกใจ
“ผู้นำพรรคออกจากฌานนานแล้ว รอข่าวคราวของท่านที่อยู่ทางด้านนี้ตลอด”ลูกศิษย์คนนั้นพูดอย่างสงบ จากนั้นหมุนตัวเดินออกไป
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังคงลุกขึ้นไปที่วิหารหนิงวู
ความเป็นจริงการทำธุรกิจนี้กับตระกูลเฉิง ผู้นำติดตามอยู่ทุกขั้นตอน คิดว่าคงอยากจะรู้ผลอย่างรวดเร็ว
เพราะช่วงนี้ผู้นำของพรรคฉงโจวเข้าบำเพ็ญเพียรได้เจอกับอุปสรรค เป็นเวลานานก็ทำให้ทะลวงไม่ได้ ผู้นำต้องการที่จะใช้ของภายนอกมาทะลวงการบำเพ็ญนี้มาก และบริเวณรอบนอกของพรรคฉงโจว คนที่สามารถใช้อำนาจของล้ำค่าพวกนี้ได้มีแค่ไม่กี่กลุ่ม
ตระกูลเฉิงเป็นหนึ่งในนั้น
ด้วยเหตุนี้ตอนที่ตระกูลเฉิงสนใจที่ดินของพรรคฉงโจว ผู้นำพรรคของพรรคฉงโจวก็เลยคิดว่าจะต้องเอาประโยชน์มาจากตระกูลเฉิงไหม
ภายในวิหารหนิงวู
ผู้อาวุโสใหญ่เดินเข้าไปด้วยความเคารพ ด้านในเป็นเงาร่างนั่งสมาธิอยู่
เงาร่างนี้อยู่ด้านหลังม่านโปร่ง เลยมองเห็นท่าทีไม่ชัดเจน พอที่จะเรียกได้ว่าลึกซึ้งจนยากจะคาดเดา กลิ่นอายก็มีพลัง
ผู้อาวุโสใหญ่ทำความเคารพเสร็จแล้ว ก็ได้พูดเรื่องราวขั้นตอนของการค้าให้ผู้นำฟัง
“สามารถพูดได้ว่า ที่ดินนั้นแลกกับหินโลหิตสามพันก้อนและโพธิ์หนานหมิง? ก็ไม่เลว! สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์มากสำหรับการทะลวงฌานของฉัน! ผู้อาวุโสใหญ่ ทำได้ดีมาก" ผู้นำพยักหน้า ดูเหมือนว่าจะค่อนข้างพอใจกับสิ่งเหล่านี้
“ท่านผู้นำ คนตระกูลเฉิงพูดแล้ว วันข้างหน้าจะขอสนับสนุนผู้นำด้วย ด้วยเหตุนี้พวกเขาเลยมอบเห็ดหลินจือสีสันสวยงามมาด้วย เพื่อแสดงถึงความเคารพ ของทั้งหมดอยู่ที่นี่ ผู้นำพรรคได้โปรดดู!”
ผู้นำอาวุโสใหญ่ดึงของล้ำค่าจำนวนหนึ่งมา จากนั้นยกขึ้นเหนือศีรษะ พูดด้วยความเคารพ
“ดูอย่างนี้แล้ว คนของตระกูลเฉิงถือว่ามีใจ เอามาเถอะ เอามาให้ฉันดู!”
“ครับ!”
ผู้นำอาวุโสพูดด้วยความเคารพ ตามด้วยเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เปิดม่านโปร่งขึ้น แล้วส่งมอบสิ่งของให้ แต่ทว่าไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าที่จะมองผู้นำสูงส่งคนนี้โดยตรง
ผู้นำรับสิ่งของล้ำค่าเหล่านั้นไป
แต่เวลานี้ เหมือนว่าเขามองเห็นอะไรบางอย่าง เลยถามด้วยความงงงวยเล็กน้อยว่า“อ้าว? ผู้อาวุโสใหญ่ แหวนที่อยู่บนมือนี้ของคุณ…เอามาจากไหนเหรอ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นคุณใส่?”