บทที่ 1729 ไม่ตาย

คนของเกาะเสินหั่วโห่ร้องกระโดดลิงโลดดีใจ ปรบมือยกไม้ยกมือ ต่างพากันเชียร์เฉิงอันเซิง

ส่วนหมอเทวดาหลิน….

ใครสนใจล่ะ

จะต้องตายในแมกมาอย่างแน่นอน!

ที่ต้องรู้ เฉิงอันเซิงเป็นลูกศิษย์ที่ถ่ายทอดวิชาโดยตรงของเทพอัคคี วิชาแห่งเพลิงอัคคีที่เขาฝึกฝนมาทั้งหมดได้มาตรฐานที่สุดนอกเหนือจากธิดาศักดิ์สิทธิ์กับหกคนนั้น คนบนเกาะเสินหั่วไม่มีใครเทียบได้แล้ว

ถ้าแม้แต่เขายังไม่สามารถอยู่ในแมกมาได้อย่างต่อเนื่อง หมอเทวดาหลินคนหนึ่งจะอยู่ในนั้นได้ยังไง?

เพราะฉะนั้น หมอเทวดาหลินจะต้องหลอมละลายอยู่ในแมกมาแล้วอย่างแน่นอน

“คุณหลิน?”

จางฉีเย่ร้องขึ้นเสียงดัง กระโดดลงไป หมอบอยู่บริเวณขอบแมกมาแล้วร้องขึ้น

เขาอยากจะมองผ่านแมกมาที่ร้อนระอุว่าสถานการณ์ด้านล่างเป็นยังไง แต่เขาไม่สามารถมองทะลุได้

คนของเกาะเสินหั่วส่งเสียงโห่ร้องอยู่สักพักหนึ่ง ส่วนเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

ได้เห็นท่าทางของจางฉีเย่ หลายคนก็แสดงรอยยิ้มล้อเลียนออกมา

“คุณหลิน? เหอะ คุณหลินของแก ตายไปแล้ว!”เฉิงอันเซิงใส่ชุดพร้อมกับพูดขึ้น

รูม่านตาของจางฉีเย่หดลง อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี

“ในเมื่อหมอเทวดาหลินของแกจบเห่ละ ฉันแนะนำให้แกกระโดดลงไปอยู่เป็นเพื่อนเขา! ไม่ใช่ว่าแกเป็นห่วงหมอเทวดาหลินเหรอ? ลงไปหาเขาไม่ใช่ว่าจะดีมากเหรอ?”เฉิงอันเซิงสวมใส่ชุดหัวเราะคิกคักพูดขึ้น

เขาไม่รู้จักจางฉีเย่ เขาก็ไม่ได้สนใจ

แค่มีความเกี่ยวข้องกับหลินหยาง เขาก็ไม่มีทางปล่อยไป!

วันนี้จัดการจางฉีเย่กับหลินหยางแล้ว วันข้างหน้าเขายังต้องการไปฆ่าที่เมืองเจียงเฉินด้วยตนเองด้วย เขาจะฆ่าทุกคนที่มีความเกี่ยวข้องกับหลินหยางให้หมด ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว

นี่คือสไตล์ของเขา และยังเป็นหลักการที่เทพอัคคียึดมั่นเสมอมา

“ยังไง?แกอยากจะฆ่าฉันเหรอ?”

จางฉีเย่อึดอัดอยู่ตั้งนาน ตอนนี้ความโกรธค่อยๆระบายออกมา ดวงตาสีดำคู่นั้นจู่ๆก็กลายเป็นสีแดง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านทั่วสารทิศ

เฉิงอันเซิงชะงักงันเล็กน้อย และสัมผัสได้ว่าผิดปกติ เขาก้าวถอยหลัง เพื่อพิจารณาดูจางฉีเย่อีกครั้ง

เขานึกว่าจางฉีเย่เป็นแค่คนรับใช้ของหลินหยาง ความสามารถไม่เท่าไหร่หรอก

คิดไม่ถึงว่าพอจางฉีเย่โมโห จะทำให้เฉิงอันเซิงเกิดความรู้สึกกดดันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เฉิงอันเซิงเพิ่งจะปีนป่ายขึ้นมาจากแมกมา ร่างกายและกำลังอ่อนแอมาก ถ้าเวลานี้ต้องมาประลองฝีมือกับจางฉีเย่ เกรงว่าจะต้องถูกฝ่ายตรงข้ามฆ่าตายแน่

ด้วยเหตุนี้ เขาเลยตะโกนเรียกคนว่า“มานี่หน่อย!”

ชั่วประเดี๋ยวเดียว คนของเกาะเสินหั่วที่อยู่บริเวณปากปล่องภูเขาไฟก็พากันทยอยกระโดดลงมา ล้อมรอบจางฉีเย่ไว้

“ที่นี่เป็นเกาะเสินหั่ว ฉันอยากจะฆ่าแก แกจะมีปัญหาเหรอ?”เฉิงอันเซิงตะคอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“น่าสนใจ อย่างนั้นฉันก็อยากจะดูความสามารถของพวกแกว่ามันเป็นยังไง!”

ในนิยามของจางฉีเย่คือไม่มีคำว่าหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามเตรียมตัวลงมือ จะนั่งรอความตายที่ไหนกัน จางฉีเย่เลยเคลื่อนพละกำลัง ที่จะฆ่าอย่างบ้าระห่ำ

แต่ตอนที่ทั้งสองฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังมา

“ฉีเย่! อย่ายุ่ง!”

จางฉีเย่ได้ยิน ตื่นตะลึงทันที เขารีบหันไปมองทางแมกมา

คนของเกาะเสินหั่วทุกคนก็ตื่นตะลึง มองตามสายตาของจางฉีเย่ไปอัตโนมัติ

ทว่ากลับได้เห็นด้านในแมกมาที่เดิมทีสงบอยู่ จู่ๆก็มีฟองอากาศลอยเต็ม เสียงจ๊อกๆๆๆรวมตัวกันอย่างหนาแน่น ตามด้วยแมกมากลิ้งไปมา ร่างหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆปรากฎออกมาจากแมกมา

นั่น….นั่นคือหลินหยาง!

เขาสาวเท้าเดินออกมาจากแมกม่า จากนั้นขึ้นมาตรงฝั่ง

แต่เขาในเวลานี้ ไม่รู้ว่ามันน่าสะพรึงสยองแค่ไหน

รูปลักษณ์ของเขาถูกทำลาย หนังตาของเขาไม่มีแล้ว จมูก ตา ปาก หู ถูกลวกหมด ผิวหนังทั้งตัวก็ถูกลวก ทำให้เผยเห็นเนื้อเยื่อน่าหวาดกลัวอย่างมาก มีบางจุดมีแมกมาห้อยอยู่ บางส่วนของร่างกายถูกแมกม่าหลอม จนเห็นกระดูกสีขาว ผิวหนังบริเวณแผงอกบาดเจ็บสาหัสที่สุด ทั้งหมดมันถูกหลอมละลาย คิดไม่ถึงว่าจะเหลือแค่เยื่อหุ้มบางๆ