บทที่ 1734 เสร็จจากบำเพ็ญเพียร

ประโยคนี้กลับทำให้ธิดาศักดิ์สิทธิ์รู้สึกสับสนเล็กน้อย

"คุณ...หมายความว่าไง?" ธิดาศักดิ์สิทธิ์สูดหายใจลึกและกระซิบถาม

"ทำไม? คุณออกจะฉลาด คุณไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของผมเหรอ? งั้นผมพูดอย่างตรงไปตรงมาแล้วกัน! หากผลข้างเคียงในร่างกายของคุณสามารถรักษาให้หายได้ จะส่งผลไปทั้งชีวิตของคุณ ซึ่งไม่เพียงแค่เรื่องความแข็งแรงเท่านั้น" หลินหยางกล่าว "ผมคิดว่า ผลข้างเคียงนี้คงไม่ได้มีเพียงคุณเท่านั้นที่มี แม้แต่เทพอัคคีก็มีด้วยใช่ไหม?"

ธิดาศักดิ์สิทธิ์เงียบไม่พูดอะไร

"ที่เทพอัคคีต้องบำเพ็ญเพียรบ่อยและนานขนาดนี้ ผมคิดว่าอันที่จริงเขาไม่ได้ต้องการทำเพื่อเพิ่มระดับขั้นความสามารถให้สูงขึ้นอะไรนั้นหรอก แต่เพราะต้องการควบคุมและกำจัดผลข้างเคียงที่ตาม เพื่อไม่ให้มันเอาชีวิตของเขาไป!" หลินหยางกล่าว

"คุณไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินคุณต่ำไปจริงๆ" ธิดาศักดิ์สิทธิ์กล่าว

"งั้นแสดงว่าสิ่งที่ผมคิดก็เป็นความจริง" หลินหยางยิ้มและลุกขึ้นยืน "คุณถามอะไรคุณนะ หลังจากนี้คุณจะยังฝึกฝนทักษะวิชาแห่งไฟนี้อีกไหม?"

"แน่นอน!" เธอกล่าวโดยไม่ลังเล

"ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้าคุณรักษาอาการที่หลงเหลือในร่างกายอย่างถอนรากถอนโคนแล้ว การจะฝึกฝนวิชาแห่งไฟในอนาคตก็จะไม่มีผลข้างเคียงตามมาอีก" หลินหยางกล่าว

"จริงเหรอ?" แววตาของเธอเป็นประกายและจับจ้องไปที่หลินหยาง

อันที่จริงนี่เป็นสิ่งที่เธอกังวลอย่างมาก ตอนนี้รักษาหายดีแล้วและหากฝึกฝนอีกในอนาคตจะยังมีผลข้างเคียงตามมาอีกไหม?

"ทำไม? คุณไม่เชื่อคำพูดของผมเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าว "ถ้าเป็นแบบนั้น คุณสามารถรักษาผลข้างเคียงที่ตามมาของท่านอาจารย์เทพอัคคีได้ไหม? ถ้าคุณสามารถช่วยเขากำจัดให้หายขาดได้ เขาไม่มีทางฆ่าคุณอย่างแน่นอน!"

"เกรงว่าจะยาก...."

"คุณไม่ยอม?" เธอขมวดคิ้วถาม

"ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมรักษา ถ้าผมสามารถรักษาให้เขาได้และมีสัมพันธ์ที่ดีต่อเทพอัคคีก็เป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่เหรอ? ถ้ามียอดฝีมือที่แข็งแกร่งยืนข้างผม ผมก็จะมีศัตรูน้อยลงและไม่ต้องกังวลอะไร และสิ่งที่สำคัญก็คือครั้งนี้ผมยังสามารถเอาตัวรอดไปได้ แต่ความจริงคือผมทำไม่ได้! ผมทำการรักษาให้คุณก็ได้ใช้พละกำลังในร่างกายไปจนเกือบหมดแล้ว คุณจะให้ผมมีแรงที่ไหนไปรักษาเทพอัคคีได้อีก?" หลินหยางส่ายหน้า

ธิดาศักดิ์สิทธิ์พยักหน้า "ท่านอาจารย์มีพละกำลังแข็งแกร่งและไม่เหมือนคนทั่วไป! และไม่รู้ว่าแข็งแกร่งกว่าฉันกี่ร้อยกี่พันเท่า และอาการป่วยของเขาไม่ใช่ว่าใครก็รักษาให้หายได้ ถ้าคุณรักษา...คุณอาจต้องสูญเสียพละกำลังจนอาจตายได้ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่อาจจะ แต่เป็นแบบนั้นแน่นอน! อีกอย่างวิธีการรักษานี้อาจใช้ไม่ได้ผลกับเขาก็ได้! เพราะวรยุทธ์ของเขาสูงส่งอย่างมาก เข็มแมกมาอาจไม่สามารถทิ่มทะลุเข้าไปยังผิวหนังของเขาได้ และต่อให้ทิ่มเข้าไปได้ ฤทธิ์จากเข็มก็อาจทำอะไรเขาไม่ได้!" หลินหยางกล่าว

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ดำดิ่งสู่ความเงียบอีกครั้ง

เป็นเวลานานกว่าจะกล่าวขึ้นมา "งั้นฉันสัญญาว่าจะรับรองความปลอดภัยให้คุณ และคุณต้องดำเนินการขั้นตอนที่สองในการรักษาให้ฉันอย่างเร็วที่สุด"

"ไม่มีปัญหา"

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง! ฉันต้องการให้คุณจดจำให้ขึ้นใจ จดจำไปตลอดชีวิตและห้ามลืมเด็ดขาด!"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"คือเรื่องที่คุณทำการรักษาให้ฉัน! คุณห้ามบอกคนอื่นแม้แต่นิดเดียว! ไม่งั้นฉันจะตามไล่ล่าฆ่าคุณให้ศพของคุณไม่เหลือชิ้นดีเลย!" เธอกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดและแววตาคู่นั้นก็เยือกเย็น

หลินหยางตกใจ นี่เธอกำลังกลัวชื่อเสียงของตัวเองเสียหายเหรอ?

"เรื่องนี้คุณวางใจได้ ปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยเป็นเรื่องที่หมอทุกคนควรปฏิบัติ!"

"ไสหัวออกไปซะ" ธิดาศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ สวมใส่เสื้อผ้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

หลินหยางหัวเราะและไม่พูดอะไรมาก จากนั้นก็เดินออกไปเพื่อกลับไปพักผ่อน

วันถัดมา สถานการณ์ก็ยังดูสงบปกติ

ไม่มีใครมารบกวนเขา แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว