บทที่ 1739 ด้วยมือเปล่า?

คนที่สามารถไปจากเงื้อมมือของเทพอัคคีได้นั้นยังไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

คนที่เขาต้องการฆ่า! ไม่ว่าใครหรือพยายามใช้วิธีไหนก็หนีไปไม่พ้นอย่างแน่นอน

จะต้องถูกเทพอัคคีฆ่าตายอย่างน่าอนาถ!

แต่วันนี้หลินหยางกลับทำสำเร็จ!

และเทพอัคคีเองก็ยอมรับเองว่าจะปล่อยเขาไป!

ทว่า...หลินหยางกลับยังไม่ยอม! และยังคงจะสู้ต่อไปให้ถึงที่สุด?

ยั่วยุ!

นี่เป็นการยั่วยุชัดๆ!

นี่เป็นการหยามเกียรติและศักดิ์ศรีของเทพอัคคี!!

คนของเกาะเสินหั่วนึกขึ้นได้และต่างพากันโมโห

"บังอาจสิ้นดี! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน? เทพอัคคียอมอ่อนข้อในคุณชนะ ก็เป็นเพราะเขาไม่อยากฆ่าคุณ แต่คุณกลับไม่รู้จักพอและอยากจะต่อสู้ต่อไปอีก หรือคุณอยากตายลงด้วยเงื้อมมือของเทพอัคคีจริงๆ?"

"ถ้าเทพอัคคีโมโหขึ้นมา! คุณไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อต้านเลยด้วยซ้ำ!"

"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลย ยังไม่รีบคุกเข่าขอบคุณเทพอัคคีที่ไม่ฆ่าคุณ!"

"รีบคุกเข่าขอบคุณเข้าสิ!"

"เร็วเข้า!"

คนของเกาะเสินหั่วต่างตะโกนสุดเสียงด้วยความไม่พอใจ

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจและส่ายหน้า "เทพอัคคีมีพละกำลังที่แข็งแกร่ง หากคิดจะฆ่าผม แน่นอนว่าผมไม่อาจสู้ได้ แต่ตอนนี้แข่งขันกันที่การใช้เข็ม ไม่ใช่แข่งการต่อสู้ ผมเองคิดว่าไม่มีใครเชี่ยวชาญไปกว่าผมในเรื่องนี้ แม้แต่เทพอัคคีเองก็เถอะ พวกคุณบอกว่าเขาอ่อนข้อและปล่อยให้ผมทำสำเร็จ งั้นผมขอให้เทพอัคคีอย่าได้ออมมือและอ่อนข้อให้ผมในอีกเก้าเข็มที่เหลือ"

ระห่ำ!!

บ้าระห่ำอย่างฉุดไม่อยู่!!

ทุกคนโกรธจนแทบระเบิดอยู่แล้ว

แม้แต่ธิดาศักดิ์สิทธิ์เองก็ทนดูไม่ได้ เธอกัดฟันกรอดและแววตาก็เผยให้เห็นเปลวเพลิงแห่งความโกรธที่จับจ้องไปยังหลินหยาง และอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปจัดการเจ้าหมอนั่น

และขณะเดียวกัน เทพอัคคีก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆๆ..."

ทุกคนต่างตกใจและไม่กล้าพูดอะไร

"น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! หมอเทวดาหลิน! คุณเป็นคนที่พิเศษมากเท่าที่ผมเคยพบเจอมา! ผมรู้สึกอยากรู้จักคุณมากขึ้นแล้วล่ะ!"

"คุณชมเกินไปแล้ว"

"อย่าดีใจไปก่อนเลย แม้ว่าคุณจะมีความพิเศษ แต่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ผมจะฆ่าคุณ ในเมื่อคุณอยากประลองต่ออีกเก้าเข็ม งั้นผมจะทำตามความต้องการของคุณ และที่คุณพูดไปเมื่อสักครู่ว่าให้ผมใช้ความสามารถทั้งหมดที่ผมมี...ฮึๆ ผมจะทำตามที่คุณต้องการ!"

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มของเทพอัคคีก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

และท่าทางแววตาของเขาก็ดูเคร่งขรึมดุดันขึ้น

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เทพอัคคีอย่างตกใจ

ธิดาศักดิ์สิทธิ์เป็นคนแรกที่เห็นความผิดปกติเกิดขึ้น จากนั้นก็กระโดดลงไปในปากปล่องภูเขาไฟเพื่อออกไปจากยอดเขา

ลูกศิษย์ที่มีฝีมือโดดเด่นคนอื่นๆ ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติและหันหน้าออกไปทันที

คนอื่นที่เหลืออยู่กลับสับสนงุนงง

"ศิษย์พี่ พวกคุณไปไหนกัน?"

"มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอ?"

เสียงแห่งความสับสนงุนงงดังขึ้นระงม

และรัศมีที่ปล่อยออกมาจากเทพอัคคีก็หนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานทุกคนก็รู้สึกหายใจติดขัดและรู้สึกมีอะไรบางอย่างกดทับที่หัวใจของทุกคน

แต่ยังไม่จบเพียงเท่านั้น

รัศมีเหล่านี้ยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง