บทที่ 174 ห้ามแตะต้องของของผม

"ตอนนี้หนูก็ทำเรื่องที่ผิดต่อหลินหยางมากพอแล้ว จะเอาหน้าที่ไหนไปขอร้องหลินหยางอีก? ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังติดเงินหลินหยางตั้งหลายล้าน ช่างเถอะพ่อ เรื่องนี้หนูจะคิดวิธีจัดการเอง!" ซูเหยียนกัดฟันพูด

เธอเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจสูง

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่แก้วิกฤตครั้งนี้จะเป็นสามีที่เธอดูถูกมาโดยตลอด ในช่วงเวลาที่ตัวเองสิ้นหวังมากที่สุด เขากลับปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ตัวตน ถึงแม้ซูเหยียนจะรู้สึกตกใจมาก แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกผิดและกังวล

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินหยางถึงสามารถทำได้ขนาดนี้

เธอยิ่งรู้สึกผิดต่อหลินหยางที่ตัวเองทำแบบนั้น ทั้งที่ตัวเองทำกับเขาแบบนี้ แต่เขาก็ยินดีที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกรับทุกอย่างโดยไม่พูดอะไร

ตอนนี้เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้น เธอไม่อยากให้หลินหยางยื่นมือเข้ามายุ่งอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อใจหลินหยาง แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกผิดมากพอแล้ว

ซูเหยียนนั่งลงบนเก้าอี้ ก้มหน้ามองพื้นจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ตอนนี้เธอรู้สึกสับสนมาก

ไม่เพียงแต่สับสนในตัวของหลินหยาง เธอสงสัยแม้กระทั่งแม้แต่ตัวเองด้วย

ในขณะเดียวกัน หัวหม่านเฉินและคนขับรถอาหยงกำลังเดินออกจากโรงพยาบาล

"บัดซบ! นางแพศยาซูเหยียน! รอให้ฉันได้เธอก่อนเถอะ ฉันจะทำให้เธอร้องไม่ออกเลยคอยดู!"

หัวหม่านเฉินพูดด่าทอไประหว่างทางด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

"คุณชาย ตอนนี้ควรจะทำยังไงดี?" คนขับรถอาหยงถาม

"ทำยังไง? ยังจะทำยังไงได้อีก? ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ก็ใช้ไม้แข็ง ซูเหยียนจะไปทำอะไรได้? คนอย่างเธอจะทำอะไรผมได้?" หัวหม่านเฉินพูดด้วยความโกรธ

"แต่ว่า…พวกเราสร้างความไม่พอใจให้กับประธานหลินด้วย ถ้าหากทำงานในเจียงเฉิน คิดว่าประธานหลินต้องออกหน้าก่อกวนแน่นอน คุณก็รู้ แม้แต่พี่หล่างก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย" อาหยงพูดเตือน

"คุณไม่พูดผมก็คงจะลืมไปแล้ว! ประธานหลินคนนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้ แล้วก็ไอ้ทรยศอาหล่างอีกคน! บัดซบ แค่หมอคนเดียวยังจัดการไม่ได้! ไปตรวจสอบดูหน่อย ทำไมอาหล่างถึงต้องทรยศผม ส่วนเรื่องของประธานหลินยิ่งไม่ต้องห่วง อีกไม่นานผมจะจัดการเขาเอง ก็แค่เศรษฐีชั่วค่ำคืนคนหนึ่ง คิดจะแข่งกับตระกูลหัวเหรอ? ผมจะทำให้มันไม่ตายดี!"

หัวหม่านเฉินพูดด้วยความโกรธ ตอนที่เขาพูดแทบจะกัดฟันพูด ในแววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง…

คนขับรถอาหยงไม่กล้าพูดอะไรอีก

"พวกเราไปที่โรงแรมตงจู ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่านางแพศยาคนนั้นกล้าไม่มาหรือเปล่า!"

หลังออกจากโรงพยาบาล หัวหม่านเฉินตะคอกเสียงดัง

คนขับรถอาหยงรีบวิ่งไปเปิดประตู หัวหม่านเฉินขึ้นนั่งบนรถ

อาหยงวิ่งไปเปิดประตูฝั่งคนขับ

แต่แล้วทันทีที่เปิดประตู กลับพบว่ามีคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ

คนขับรถอาหยงถาม "คุณเป็นใคร?"

แต่แล้วคนคนนั้นกลับยกเท้าขึ้นถีบอาหยงจนกระเด็น หลังจากนั้นปิดประตูแล้วเหยียบคันเร่งพาตัวของหัวหม่านเฉินที่กำลังตกตะลึงออกไปทันที

อาหยงที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงบนพื้น

"หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดเดี๋ยวนี้!"

อาหยงตะโกนเสียงดัง

แต่มันกลับไม่มีประโยชน์ รถยนต์ขับออกจากโรงพยาบาลไปไกลแล้ว…

"นี่มันเรื่องบ้าอะไร? คุณเป็นใคร? จอดรถเดี๋ยวนี้! รีบจอดรถเดี๋ยวนี้!"

หัวหม่านเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาตะโกนเสียงดังพร้อมกับคิดจะพุ่งเข้าไปหาคนขับ

แต่แล้ววินาทีต่อมา คนขับรถชักกระบอกปืนสีดำออกจากกระเป๋าอย่างกะทันหัน แกว่งไปแกว่งมาต่อหน้าหัวหม่านเฉิน

ร่างกายของหัวหม่านเฉินสั่นสะท้าน ทำตัวดีขึ้นมาทันที

สีหน้าของเขาดูน่าเกลียดมาก พูดด้วยความสงสัย "ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ผมจะบอกให้คุณรู้ไว้ว่าผมเป็นใคร ผมคือหัวหม่านเฉิน เป็นคนของตระกูลหัวแห่งซ่านหู้ ถ้าหากคุณไม่อยากตาย ผมขอแนะนำให้คุณปล่อยผมไป ไม่อย่างนั้นผมรับประกันได้เลยว่าคุณจะต้องเสียใจทีหลัง!"

ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ในแวดวงของสังคมไฮโซต้องเคยได้ยินชื่อตระกูลหัว กลุ่มอิทธิพลแบบนี้ไม่มีใครอยากไปยุ่งด้วย

แต่แล้วคนขับรถกลับทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของหัวหม่านเฉิน เขาขับรถของตัวเองต่อไปโดยไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

"นี่ ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า?" หัวหม่านเฉินตะคอกด้วยความโกรธ

"คุณชายหัว คุณเป็นใคร เบื้องหลังของคุณมีอิทธิพลอะไรผมรู้ทุกอย่าง ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องพูดมาก!" คนขับรถพูด

คำพูดประโยคนี้ทำให้หัวใจของหัวหม่านเฉินรู้สึกเย็นวูบ

อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใครแต่ยังกล้าลักพาตัวเขา? แค่นี้ก็เพียงพอที่จะยืนยันให้เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้เกรงกลัวต่ออิทธิพลเบื้องหลังของตัวเอง!

คนคนนี้เป็นใคร?

ใครกันแน่ที่ใจกล้าขนาดนี้?

หัวหม่านเฉินเริ่มนั่งไม่ติด ลมหายใจก็เริ่มติดขัดเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน รถยนต์ถูกขับมาจอดที่หน้าโรงงานทรุดโทรมแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง