บทที่ 1763 จูงใจ

ไป๋ฮั่วสุ่ยเบิกตากว้างและจ้องมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

ในหัวของเธอสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่หลินหยางพูดออกมา

"ซางเหมิง...ถูกคุณเข้าควบคุมแล้ว? คุณ...คุณหมายความว่ายังไง?" ไป๋ฮั่วสุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น

"ผมได้ช่วยให้อี้เซียนได้นั่งในตำแหน่งผู้นำพันธมิตรกลุ่มธุรกิจซางเหมิงสำเร็จแล้ว ฮวาอันและท่านถงได้ตายลงแล้ว! และตอนนี้ในซางเหมิงเองก็ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าอี้เซียนเทียนแล้ว! และเมื่ออี้เซียนเทียนเป็นคนของผม ซางเหมิงจะไม่ใช่ของผมได้ยังไง?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เป็นวิธีการที่รังเกียจที่สุด!"

ไป๋ฮั่วสุ่ยกัดฟันกรอดและจ้องมองด้วยความโกรธ "หมอเทวดาหลิน! คุณอย่าเพิ่งดีใจไปก่อนเลย! คุณคิดว่าคุณควบคุมอี้เซียนเทียนได้แล้วอย่างนั้นเหรอ? แม้ว่าคุณจะให้เขากินยาพิษเข้าไป! แต่หากเขาได้ขึ้นครองตำแหน่งผู้นำพันธมิตรซางเหมิง เขาจะทำอะไรก็ได้ เขาสามารถใช้? ทรัพยากรในมือทั้งหมดเพื่อแอบขจัดพิษในร่างกายของเขา! รอให้พิษในร่างกายของเขาถูกขจัด เขาจะต้องรายงานเรื่องนี้ไปยังสมัชชาใหญ่และบอกเล่าเรื่องราวที่คุณลงมือทั้งหมด! ถึงตอนนั้นคุณต้องตายอย่างไร้ศพแน่นอน!"

"แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง?" หลินหยางถาม

"ง่ายมาก! ฆ่าเขาซะ!" ไป๋ฮั่วสุ่ยกล่าวอย่างเย็นชา "ฆ่าอี้เซียนเทียนซะ! จากนั้นหาคนเข้ามาเป็นผู้นำพันธมิตรซางเหมิง! ทางที่ดีควรเป็นคนที่จงรักภักดีต่อคุณ!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ไม่พูดอะไรและมองไปที่ไป๋ฮั่วสุ่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ไป๋ฮั่วสุ่ยขมวดคิ้ว "คุณมองฉันทำไม?"

"ผู้นำพันธมิตรไป๋ คุณเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง! และผมก็ไม่คิดว่าคุณเป็นคนโง่ คุณคิดว่าแผนการนี้ของคุณจะได้ผลเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของไป๋ฮั่วสุ่ยเปลี่ยนไป แต่ไม่นานก็กลับมาปกติและหันไปกล่าว "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร"

"ฮึ ต้องให้ผมพูดออกมาเหรอ? ได้ งั้นผมจะพูดอย่างหมดเปลือกเลยแล้วกัน! ไป๋ฮั่วสุ่ย! คุณต้องการให้ผมฆ่าอี้เซียนเทียน ก็เพราะต้องการให้ผมฆ่าแม่ไก่เพื่อเอาไข่ไก่เท่านั้น! การแต่งตั้งผู้นำพันธมิตรซางเหมิงยากลำบากมากขนาดไหนทุกคนต่างรู้ดี และหากอี้เซียนเทียนตายลง ภายในซางเหมิงก็จะไม่มีคนที่คู่ควรและเหมาะสม ถึงตอนนั้นสมัชชาใหญ่อาจเข้ามาควบคุม! และตอนนั้นหากผมคิดจะเข้าไปก็จะกลายเป็นเรื่องยากอย่างมาก คุณต้องการให้ผมฆ่าอี้เซียนเทียนก็เพื่อให้ผมทำให้ซางเหมิงตกไปอยู่ในมือของสมัชชาใหญ่อีกครั้ง! คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอ?"

ไป๋ฮั่วสุ่ยแอบพึมพำในใจและไม่พูดอะไรออกมา

หลินหยางขยับเข้าไปใกล้และกระซิบ "อีกอย่าง ผมคิดว่าอี้เซียนเทียนไม่มีทางทรยศหักหลังผม! เพราะผมได้เสนอเงื่อนไขที่เขาไม่มีทางหักหลังผมอย่างแน่นอน!"

"เงื่อนไขอะไร?" ไป๋ฮั่วสุ่ยถามด้วยความสงสัย

"ผมสามารถทำให้เขาไม่มีวันแก่!" หลินหยางหัวเราะ

แววตาของไป๋ฮั่วสุ่ยเกรี้ยวกราดขึ้นและทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นทันที

"ไม่...ไม่มีวันแก่? คุณทำให้คนเราไม่มีวันแก่ได้จริงเหรอ?"

"ทำไมเหรอ? ผู้นำพันธมิตรไป๋ คุณเริ่มสงสัยในทักษะการแพทย์ของผมอีกแล้วเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น..." ไป๋ฮั่วสุ่ยรู้สึกตัวเองสติหลุด จากนั้นจึงกระแอมสองสามครั้งและกลับเป็นปกติ แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่มอย่างมาก!

ไม่มีวันแก่!

นี่เป็นเงื่อนไขที่น่าสนใจอย่างมาก!

ว่ากันว่าในสมัยโบราณ จักรพรรดิหลงใหลเรื่องความอมตะไม่มีวันแก่ ทำให้ต้องสูญเสียเอกราชไป!

และทุกวันนี้ก็ยังมีคนที่คลุ้มคลั่งในเรื่องของความอายุยืน!

นี่เป็นสิ่งที่ไม่สามารถซื้อขายด้วยเงินทอง! เป็นเรื่องที่อำนาจไม่อาจเข้ามาควบคุมได้!

แม้แต่ปีศาจและเหล่าวายร้ายยังลองดีเสี่ยงเข้าไปกัดกินเนื้อของพระถังซัมจั๋งและยั่วยุต่อสู้กับซุนหงอคง!

สำหรับคนทั่วไปแล้วนั้น! หากอายุมีอายุยืนนาน บนโลกนี้จะยังมีเรื่องอะไรคู่ควรให้พวกเขาต้องจดจำอยู่อีก?