บทที่ 1777 ฆ่าล้างเก้าชั่วโคตร

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาและต่างเห็นความตื่นตระหนกที่เกิดขึ้นของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

ทุกคนต่างไม่รู้ว่าหลินจ้านพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่

หรืออาจแค่ต้องการทำให้ตกใจ เพื่อให้ทุกคนปล่อยตัวเขาไป?

หลินจ้านหรี่ตาลงและกวาดสายตามองไปยังทุกคนและกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่เชื่อผมสินะ"

"จะเชื่อได้ยังไง ถ้าตระกูลหลินของคุณร้ายกาจมากขนาดนั้นคงได้กลายเป็นอันธพาลที่ใหญ่คับฟ้าไปแล้ว?" ปิงชางจุนกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"คงไม่ถึงขนาดอันธพาลที่ใหญ่คับฟ้าหรอก เพราะประเทศจีนมีคนเก่งตั้งมากมาย! เราเป็นแค่กลุ่มคนกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น ยังมีคนที่ร้ายกาจและแข็งแกร่งกว่าเราอีกมากมาย แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง! ผมไม่รู้หรอกว่าผู้นำตระกูลหลินจะได้เป็นบุคคลที่ใหญ่คับฟ้าไหม แต่ผมคิดว่าหากเขาคิดจะทำลายพวกคุณละก็ ถือเป็นเรื่องง่ายดายอย่างมาก!" หลินจ้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนต่างไม่พูดอะไรและแสดงสีหน้าเคร่งเครียด

"ที่แท้ก็เป็นงี้เอง แล้วคำสั่งมังกรสังหารและคำสั่งพิราบสังหารคืออะไรกันแน่? คุณอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"คำสั่งมังกรสังหารถือเป็นคำสั่งที่ใช้กันทั่วไปในตระกูลหลิน มักใช้หน่วยมังกรสังหารเป็นผู้ปฏิบัติการเพื่อลอบสังหารเป้าหมาย! เมื่อออกคำสั่งมังกรสังหาร หน่วยมังกรสังหารจะทำลายเป้าหมายโดยไม่คำนึงถึงต้นทุนหรือราคา และการดำเนินการทั้งหมดได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากตระกูลหลิน ดังนั้นอัตราความสำเร็จคือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์! กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเปิดคำสั่งมังกรสังหาร หยางหัวจะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน!" หลินหยางยักไหล่

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามอีกครั้ง "คำสั่งพิราบสังหารล่ะ?"

"คำสั่งพิราบสังหารคือคำสั่งกำจัด! หมายถึงการฆ่าทุกอย่าง! เป้าหมายของหน่วยมังกรสังหารคือการทำลายหยางหัวและจุดประสงค์ของคำสั่งพิราบสังหารคือการฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องกับหยางหัว! เช่น ภรรยาของคุณจะถูกฆ่าตาย โดยคำสั่งมังกรสังหาร หากคุณตาย พี่น้องของภรรยา พ่อแม่ คู่สมรส และลูกของพี่น้องของภรรยาคุณทั้งหมดจะถูก คำสั่งพิราบสังหารจัดการ หรือจะพูดตรงๆ ก็คือการฆ่าเก้าชั่วโคตรนั่นเอง!" หลินจ้านหัวเราะ

"เก้าชั่วโคตร??"

"ไร้เหตุผลที่สุด! ทำอย่างงี้ได้ไง! !"

หยวนซิงโกรธจนหน้าแดงและกล่าวอย่างตัวสั่น "ตระกูลหลินทำเกินไปแล้ว! พวกเขาทำแบบนี้กับเราได้ยังไง?"

"ปล่อยไว้ไม่ได้!"

"คุณหลิน! เรามาสู้กับตระกูลหลินให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย!"

"อย่าปล่อยพวกเขาไว้เด็ดขาด!"

"พวกเขาคิดว่าหยางหัวของเราอ่อนแออย่างนั้นเหรอ?"

ทุกคนต่างโมโหและต่างระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

เพราะถ้าเป็นแบบนี้ ครั้งนี้ตระกูลหลินไม่ได้ลงมือกับแค่หลินหยางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพวกเขาอีกด้วย!

ตระกูลหลินชั่วร้ายมาก!

"ไม่เลว! ไม่เลว!"

หลินหยางถอนหายใจและจุดบุหรี่โดยไม่พูดอะไรอีก

"เสียใจกับสิ่งที่ทำไปแล้วใช่ไหม?"

ดูเหมือนว่าหลินจ้านจะอารมณ์ดีขึ้นและยกถ้วยชาข้างๆ ขึ้นมาดื่ม "หมอเทวดาหลิน ตอนนี้คุณรู้สึกเสียใจแล้วยังที่คิดเป็นศัตรูกับตระกูลหลินของผม? ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คุณคงไม่กล้าก้าวร้าวและหยิ่งยโสต่อตระกูลหลินของผมใช่ไหม? ฮึ น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มียาที่กินแล้วย้อนเวลากลับไปได้!"

"คุณคิดผิดแล้ว" หลินหยางถุยน้ำลาย

"อะไรนะ?" หลินจ้านตกใจ

"ผมไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องตระกูลหลินก่อน แต่เป็นตระกูลหลินเองที่หาเรื่องผมก่อน! ผมมีความคิดแค้นต่อตระกูลหลินอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่พวกคุณต่างไม่รู้" หลินหยางกล่าว

"จริงเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ คุณก็ยิ่งไม่สมควรไปล้างแค้นกับตระกูลหลิน เพราะคุณไม่คู่ควร!" หลินจ้านกล่าวอย่างเย้ยหยัน

"คุณคิดแบบนั้นจริงเหรอ?" หลินหยางหันไปมองเขา

"ทำไมเหรอ? หรือว่าผมพูดผิด?" หลินจ้านขมวดคิ้ว

"แน่นอนว่าผิด ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะยังคงกลับไปเผชิญหน้ากับตระกูลหลินอีก!"

หลินหยางดับก้นบุหรี่และกล่าว "เพราะครั้งนี้ผมจะทำให้คนของตระกูลหลินเข้ามาที่เจียงเฉินแล้วไม่ได้กลับออกไปอีก!"