บทที่ 1779 การจู่โจมของตระกูลหลิน

เหตุผลที่เทพอัคคีมาที่เจียงเฉินเพราะเขาเดินทางมาเพื่อรักษาโรคนั่นเอง

หลังจากที่ได้พูดคุยกันอยู่พักใหญ่ หลินหยางก็ได้เข้าสู่ประเด็นสำคัญ

"เทพอัคคีเดินทางมาด้วยตัวเองแบบนี้ หรือเป็นเพราะหาสิ่งที่ต้องการเจอแล้ว?"

"แม้จะใช้เวลาไปบ้าง แต่ก็ถือว่าสำเร็จพอสมควร เหลือเพียงของที่ซางเหมิงที่ยังไม่ได้มา ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าร่างกายยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ก็เลยเดินทางมาก่อนล่วงหน้า เพื่อให้หมอเทวดาหลินทำการรักษาให้ผมก่อน ต่อให้ไม่สามารถรักษาต้นตอของโรคได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อย...ก็สามารถบรรเทาและระงับอาการกำเริบนี้ได้ก็ยังดี" เทพอัคคีกล่าว

หลินหยางพยักหน้าและพาเทพอัคคีไปยังห้องโถงและกล่าวว่า "รบกวนเทพอัคคีถอดเสื้อผ้า"

เทพอัคคีรีบปลดเสื้อผ้าออกอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะต่างก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน

หลังจากที่ปลดเสื้อผ้าออกหมดแล้ว สีหน้าของหลินหยางก็เคร่งเครียดอย่างมาก

จากนั้น เขาก็เห็นว่าร่างกายของเทพอัคคีนั้นน่ากลัวมาก ผิวหนังและเนื้อหลายส่วนกลายเป็นหินหนืด ราวกับว่าถูกปกคลุมด้วยหินหนืดเต็มไปหมด มันดูไม่เหมือนผิวหนังของร่างกายมนุษย์เลย

นี่ช่างน่าสะพรึงกลัวกว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก!

ดูเหมือนว่าหลังจากได้ฝึกฝนศิลปะแห่งเปลวไฟแล้วก็จะทำให้เป็นแบบนี้?

หลินหยางเอื้อมมือออกไปสัมผัสและพบว่าผิวหนังหินหนืดเหล่านี้ได้แข็งเสมือนกับหินไปแล้ว และแทบไม่มีเส้นเลือดไปหล่อเลี้ยงอยู่เลย

"ดูแล้วค่อนข้างยากมาก" หลินหยางกล่าว

"ผมยังพอมีทางรักษาให้หายได้ไหม?" เทพอัคคีถามอย่างเคร่งขรึม

"มีแน่นอน แต่วิธีการอาจจะซับซ้อนและยุ่งยากเล็กน้อย คงเป็นเพราะการสั่งสมมาเป็นเวลานานในร่างกายของคุณ ก็เลยทำให้เป็นเช่นนี้ใช่ไหม?" หลินหยางกล่าว

เทพอัคคีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้า "ศิลปะแห่งเปลวไฟที่ผมฝึกฝนนั้นไม่ได้ฝึกฝนเพียงร่างกายเท่านั้น แต่รวมไปถึงการฝึกฝนจิตใจด้วย ศิลปะแห่งเปลวเพลิงที่รุนแรงที่สุดคือการแปลงร่างเป็นหินหนืดและมีชีวิตอยู่ตลอดไปใน เปลวเพลิงดั่งนกฟีนิกซ์ เดิมทีผมต้องการมุ่งสู่เป้าหมายนี้ แต่หลังจากการบำเพ็ญเพียรมาหลายครั้ง ผมพบว่ามันเป็นไปไม่ได้! ด้วยสภาพของผมในตอนนี้ หากผมยังฝึกฝนต่อไป ผมจะต้องตายอย่างแน่นอน ดังนั้นผมจึงต้องการรักษาร่างกายของผมก่อน แล้วจึงฝึกฝนศิลปะแห่งเปลวเพลิงอีกครั้งต่อไป"

"นักศิลปะการต่อสู้แสวงหาพลังการต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด แต่พวกเขาไม่ได้ปลูกฝังความเป็นอมตะจริงๆ แล้วนักศิลปะการต่อสู้จะเข้าใจชีวิตได้ดีกว่าหมอได้อย่างไร? ด้วยวิธีการฝึกฝนของคุณ ผมพูดตรงๆ ว่าคุณจะต้องเสียชีวิตทันทีภายในสามปีอย่างแน่นอน" หลินหยางกล่าว

สีหน้าของเทพอัคคีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าเขาไม่ได้แสดงอาการโกรธหรือโมโห

ถ้าเป็นเมื่อก่อนและหากมีใครกล้าพูดแบบนี้กับเขา เขาต้องฆ่าทิ้งแน่ แต่ตอนนี้เขากลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาและปักลงไปอย่างระมัดระวัง

ทว่าผิวหนังของเทพอัคคีมีความหนาอย่างมาก ปักไปเพียงเข็มเดียวก็ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

"ผมจะทำการรักษาขั้นต้นให้คุณก่อน ขั้นตอนนี้จะต้องฝังเข็มทั้งหมดสิบสามเข็ม แต่คุณก็เห็นแล้วว่าการจะฝังเข็มให้คุณนั้นไม่ง่ายเลย ฉะนั้นระยะเวลาในการรักษานั้นอาจจะค่อนข้างยาวนานเล็กน้อย!"

"นานแค่ไหน?"

"อย่างน้อยก็สามวัน"

......

สนามบินเมืองเจียงเฉิน

คนจำนวนหนึ่งเพิ่งจะลงจากเครื่องบิน จากนั้นพวกเขาก็รีบออกไปทางช่องทางพนักงานทันที โดยไม่ได้เดินออกตรงบริเวณประตูทางออก

หลังจากนั้นไม่กี่นาทีคนเหล่านั้นก็ไปรวมตัวกันที่บริเวณป่าขนาดเล็กใกล้ๆ สนามบิน

"สวัสดีทุกคน! เดินทางกันมาเหนื่อยแย่เลยนะ"

ขณะนี้เอง ชายที่สวมชุดลำลองแสร้งทำเป็นคนที่เดินผ่านไปมาก็ได้เดินเข้าไปในป่าและยกกำปั้นขึ้นแสดงความเคารพคนเหล่านั้น

"หมอเทวดาหลินอยู่ที่ไหน?" หนึ่งในนั้นถามด้วยสีหน้าเฉยเมย

"ตรวจสอบพิกัดแล้วพบว่าอยู่ที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ใกล้กับเจียงเฉิน!"

"คนอื่นล่ะ? มาถึงกันครบแล้วใช่ไหม?"

"หน่วยคำสั่งพิราบสังหาร หน่วยเฟิงหลิง หน่วยจินกางเว่ย หน่วยซานไห่เว่ยและทุกคนได้เดินทางไปถึงที่หมายแล้ว ตอนนี้รอเพียงคำสั่งของท่าน จากนั้นเราก็จะบุกเข้าโจมตีหมอเทวดาหลินครับ"

"ดีมาก! ถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะช้าอยู่ทำไม รีบลงมือเถอะ รอให้จัดการหมอเทวดาหลินให้เสร็จก็ค่อยจัดการหยางหัว หน่วยคำสั่งพิราบสังหารได้กำหนดเป้าหมายไปยังบุคคลที่เกี่ยวข้องกับหมอเทวดาหลินทุกคนแล้วใช่ไหม?"