บทที่ 1811 ทรยศหักหลัง?

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

รวมไปถึงอ่าวอิ๋ง คุณชายเสวี่ย เตาม่อหลงและคนอื่นๆ

พวกเขามองไปยังชายชราที่ถูกหามเข้ามาอย่างเหลือเชื่อ สีหน้าของแต่ละคนตื่นตระหนกอย่างมาก

พวกเขารู้ดีว่าเขาคนนี้เป็นใคร!

เขาคนนี้เป็นถึงคนที่เฝ้าหลุมศพอยู่หน้าประตูสุสานหลิวเหยียน!

เป็นเจ้าของหุ่นจักรกลนั้น!

เป็นบุคคลที่แข็งแกร่งอย่างมากที่ไม่อาจคาดเดาได้!

แม้แต่พละกำลังความสามารถของชายชราที่อยู่ข้างในยังแข็งแกร่งและเกรี้ยวกราดมากขนาดนี้ ความสามารถของชายชราข้างนอกก็คงไม่ต่างกันเท่าไรนัก?

แต่ยอดฝีมือเช่นนี้ กลับต้องยอมจำนนเพราะหลินหยาง....

"หมอเทวดาหลิน...ทำได้ยังไง?" อ่าวอิ๋งขนลุกและบ่นพึมพำ

ทุกคนต่างเหลือเชื่อ!

เอาชนะหุ่นจักรกลได้ก็ถือเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าหมอเทวดาหลินจะสามารถจับชายชราเป็นตัวประกันได้

มีคนอย่างเขาอยู่ทั้งคน แบบนี้ชายชราคนนั้นต้องยอมจำนนอย่างแน่นอน

"คราวนี้รอดแล้ว! เรามีโอกาสรอดแล้ว!"

ทุกคนต่างพากันดีใจ!

เพราะความประมาทเลินเล่อของชายชรา ทำให้หมอเทวดาหลินที่เคยเป็นกลาง ได้กลายเป็นพวกของพวกเขาไปแล้ว ตอนนี้หมอเทวดาหลินหยิบไพ่ไม้ตายขึ้นมา ชายชราจะต้องคิดหนักอย่างแน่นอน

"ปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้!" ชายชราตะโกนออกไป

"ไม่ได้หรอก"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "หากต้องการให้ผมปล่อยเขาง่ายนิดเดียว! นำทรัพย์สมบัติที่อยู่ในถ้ำทั้งหมดให้ผม! จากนั้นเราก็ออกไปจากที่นี่ แบบนี้ชายชราท่านนี้ก็จะกลับไปหาคุณอย่างปลอดภัย!"

"คุณกำลังข่มขู่ผมอยู่? เราสองคนเฝ้าปกป้องดูแลสุสานนี้เกือบร้อยปี ภารกิจของเราคือห้ามให้ใครก็ตามเข้ามารุกรานสุสานของเจ้านายของเรา! วันนี้คุณคิดจะเอาทรัพย์สมบัติที่อยู่ในนี้ออกไป? ไม่มีทาง ต่อให้คุณฆ่าเฮยหั่วก็ไม่มีทาง!" ชายชราที่ชื่อไป๋เหยียนตะคอกเสียงดัง

"ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ยอมเท่าไร?"

หลินหยางกล่าวและเดินไปที่เปลหาม จากนั้นก็ชักดาบที่เอวคนของซางเหมิงมาเล็งไปที่คอของชายชราที่อยู่ในเปลหามและกล่าวอย่างเฉยเมย "ผมจะนับถอยหลัง คุณต้องให้คำตอบผมให้ได้ ไม่งั้นผมจะฆ่าเขาก่อนและค่อยต่อสู้กับคุณ! ผมไม่คิดว่าผมจะสู้คุณไม่ได้ เพราะตอนที่ผมจับตัวเขาได้ ผมไม่ได้เสียแรงเลยสักนิด!"

ชายชราไป๋เหยียนหน้าซีดเผือดและกำหมัดแน่น ร่างกายของเขาเดือดพล่านไปด้วยความโกรธแค้น เสมือนกับจะระเบิดขึ้นมาให้ได้

"สาม!" หลินหยางตะโกนและจับจ้องชายชราอย่าเยือกเย็น

ชายชรารู้สึกตื่นตระหนก แต่ไม่พูดอะไร

"ไป๋เหยียน ไม่ต้องสนใจผม! ฆ่า! ฆ่าพวกเขาให้หมด!" ชายชราที่อยู่ในเปลหามตะโกนออกมาสุดเสียง

"สอง!" หลินหยางตะโกนอีกครั้งและน้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็นขึ้น

"ไป๋เหยียน ลงมือสิ! ไม่ต้องห่วงผม ฆ่า! ฆ่าเลย!" ชายชราเฮยหั่วตวาดอีกครั้ง

ไป๋เหยียนตัวสั่นสะท้านและหน้าอกของเขากำลังจะระเบิดฉีกขาด ทว่าเขากลับอดทนเพื่อไม่ให้ตัวเองระเบิดออกมา

"หนึ่ง! ! !"

น้ำเสียงของหลินหยางดังขึ้นเล็กน้อย

และวินาทีที่พูดจบ เขาก็ยกดาบขึ้นเพื่อเหวี่ยงไปที่ชายชราเฮยหั่วอย่างไม่ลังเล

"หยุดเดี๋ยวนี้! !"