บทที่ 1821 คุณเปลี่ยนไป

เกาะเสินหั่ว

ณ ตำหนักธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์กำลังจ้องมองพระอาทิตย์ตกดินอย่างเหม่อลอย

"เธอเปลี่ยนไป!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ดึงสติและรีบลุกขึ้นทำความเคารพเจ้าของเสียงดังกล่าว

"ลูกศิษย์คารวะอาจารย์!"

จากนั้นก็เห็นแสงเปลวเพลิงสาดส่องและตกลงตรงหน้าตำหนักของธิดาศักดิ์สิทธิ์

หลังจากที่แสงแห่งเปลวเพลิงสลายไป เทพอัคคีในชุดสีแดงเพลิงก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

ทุกคนในตำหนักต่างพากันคุกเข่าลงคารวะ

"คารวะท่านเทพอัคคี!"

"ลุกขึ้นเถอะ"

เทพอัคคีโบกมือและมองไปที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างสงบ

สีหน้าของธิดาศักดิ์สิทธิ์ดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไรนัก และจากนั้นเธอก็เอาแต่ก้มหน้า

"หัวใจของคุณเกิดก่อความคิดที่ทำให้ไขว้เขวขึ้น เด็กน้อย หากคุณไม่คลายปมในใจนี้ เกรงว่าจะไม่เป็นผลดีต่อการฝึกฝนของคุณในอนาคตอย่างแน่นอน!" เทพอัคคีกล่าว

"อาจารย์ ฉัน...ฉันไม่รู้จะคลายปมนี้ยังไง?" ธิดาศักดิ์สิทธิ์กระซิบ

"เป็นเพราะหมอเทวดาหลินใช่ไหม?" เทพอัคคีถาม

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ส่ายหน้า จากนั้นก็พยักหน้าและถามด้วยความสับสน "อาจารย์คะ หรือว่าฉันจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว?"

"ไม่ใช่แน่นอน"

เทพอัคคีส่ายหน้า "คุณเป็นคนมีจิตใจแน่วแน่และไม่มีทางถูกกักขังเพราะเรื่องรักใคร่อะไรนั่นหรอก และคุณเองก็ไม่ใช่คนที่จะตกหลุมรักใครง่ายๆ คุณและหมอเทวดาหลินเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ที่คุณเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณรู้สึกผิดเท่านั้น!"

"รู้สึกผิด?"

"แม้ว่าคุณจะไม่ได้รักเขา แต่ในใจของคุณแล้วเขาก็คือเพื่อนคนหนึ่งใช่ไหม?" เทพอัคคีกล่าว

"เพื่อน?"

ธิดาศักดิ์สิทธิ์รู้สึกสับสนเล็กน้อย

สำหรับเธอแล้ว มันก็เหมือนกับความรักที่ดูห่างไกลและไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

เพราะเธอไม่มีเพื่อน...

"หากเป็นแค่เพื่อนก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร เพราะผมรู้ว่าถึงยังไงคุณก็ต้องตอบแทนเขาอย่างแน่นอน อีกอย่างถ้าคุณไม่ทำแบบนั้น คุณก็คงรู้สึกผิดต่อผมอยู่ดี และจากนั้นก็มีความรู้สึกผิดต่อผม ถึงยังไงคุณก็ยังมีปมในใจอยู่ดี" เทพอัคคีกล่าวขึ้นอีกครั้ง

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถอนหายใจและพยักหน้าเล็กน้อย "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง อาจารย์พูดขึ้นมา ศิษย์ก็เข้าใจได้ทันที"

"คุณเข้าใจก็ดีแล้ว อย่าไปคิดมากกับเรื่องนี้! ตั้งใจฝึกฝนให้ดี!"

"ค่ะ"

"แต่ผมยังมีเรื่องที่ต้องบอกให้เธอจำเอาไว้"

"อาจารย์บอกมาได้เลยค่ะ"

"คุณเป็นเพื่อนกับเขาได้ แต่...ห้ามตกหลุมรักเขาเป็นอันขาด" เทพอัคคีกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ธิดาศักดิ์สิทธิ์สะดุ้งเล็กน้อยและรู้สึกประหลาดใจ

"ความรักจะทำให้คนตาบอดและถึงขั้นไร้เหตุผล หากคุณตกหลุมรักเขาเข้า คุณจะต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา หรืออาจถึงขั้นยอมเป็นศัตรูกับผม! หากคุณตกหลุมรักใครสักคนเข้า นั่นแสดงว่าต่อไปคุณจะไม่ใช่ตัวคุณเองอีกต่อไป และผมก็ไม่หวังว่าจะมีวันนั้น" เทพอัคคีกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"อาจารย์วางใจได้ ศิษย์ไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด"

ธิดาศักดิ์สิทธิ์คุกเข่าลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

"งั้นก็ดี"

เทพอัคคีพยักหน้าและเตรียมจะจากไป

แต่ทันใดนั้น

เปาะ!

เกิดเสียงดังขึ้นจากนิ้วของเขา

ทุกคนต่างตกใจ

จากนั้นก็เห็นเทพอัคคีเหลือบมองไปที่นิ้วมือและสีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที

จากนั้นก็เห็นแหวนสีแดงบนนิ้วของเขาแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและหลุดจากนิ้วของเขาลงสู่พื้น...

"อาจารย์ นี่..." ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตกใจเช่นกัน

"เกิดเรื่องขึ้นที่สุสานหลิวเหยียนจนได้! แหวนวงนี้ทำขึ้นจากในสุสานหลิวเหยียน มันมีสนามแม่เหล็กที่ตรงกับสุสานหลิวเหยียน ถ้าสนามแม่เหล็กในสุสานหลิวเหยียนยังคงอยู่ มันจะยังอยู่ ถ้าสนามแม่เหล็กไม่อยู่แล้ว มันจะแตกลงอัตโนมัติ!"

"อาจารย์ งั้น...หมายความว่ายังไง?" ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถามด้วยความสงสัย

"มีคนได้ไฟประหลาดจากสุสานหลิวเหยียนไปครอบครองแล้ว! ไป๋เหยียนและเฮยหั่วได้ปิดตายสุสานหลิวเหยียนและหลับใหลอย่างถาวรแล้ว!"

เทพอัคคีมองไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าเป็นกังวล